Rozmowa · Klaasje (tancerka disco i miss Oranje)

Pokażemy mu. Dasz upust emocjom w KAŻDYM stylu!

„Tak naprawdę to Johnny Sprawiedliwy nie da niczemu upustu. To by było nieprofesjonalne”.

„Prawda? To byłoby dziwne. Widzi pani...”

Nie, nie byłoby. Byłoby tematyczne.

„Dla mnie wszystko staje się tylko łatwiejsze. Jestem policjantem: ioioio!” (Naśladuj syrenę).

„Policyjne syreny tak nie brzmią” – stwierdza porucznik, po czym zwraca się w kierunku młodej kobiety.

„Zrobiło się w międzyczasie naprawdę trudne. Ale trwam dalej”.

„Właśnie widzę” – kiwa potwierdzająco. „Cieszę się, że całe to trwanie przywiodło pana do mnie”.

„Bez komentarza”.

„Ile czasu minie pani zdaniem, aż te trudy nas zniszczą?”

„Och, moja gwarancja obowiązuje jeszcze przez parę dobrych lat...” – omiata wzrokiem swoje ciało błyszczące w srebrnym kombinezonie.

Nie. Jej elastyczność osiągnęła swój koniec jakieś dwa miesiące temu. Od teraz każde szturchnięcie, nadkruszenie czy cios pozostawią po sobie ślad.

„Oj tak...” – odwraca się do ciebie. „Oswoił się pan już ze swoją rolą funkcjonariusza milicji?”

O TAK, POCZUJ TĘ WŁADZĘ.

„Mam niezwykle mizerne pojęcie, co właściwie robię”.

„Jakoś pan sobie radzi. W końcu ścieżka doprowadziła pana z powrotem do mnie”.

„Policyjna skóra – druga natura”.

„To jak z jazdą na »glinowerze«” – upija łyk kawy.

Dostrzegasz w tym odrobinę pochlebstwa. W sposobie, w jaki jej oczy prześlizgują się po twoich barkach.

„To nieistotne dla bieżącego śledztwa”.

„Rozumiem więc, że tak” – kiwa głową.

„Nawykłem do posiadania władzy, proszę pani”.

„Właśnie widzę” – upija łyk. „Pasuje to panu”.

„Właściwie to nie poznaliśmy się, ale miałam okazję go widzieć. Kiedy tak śmigał. To był ciekawy widok”.

„Bez wątpienia. W czasie, który razem spędziliśmy, pokonałem pieszo 30 kilometrów. On ma bardzo lekkoatletyczne podejście do policyjnej pracy”.

Czy to nie dziwne? Jakim cudem jesteś w stanie tyle biegać?

A czemu nie? Masz moc.

To kwestia POŚWIĘCENIA, synku. A ponadto jesteś prawdopodobnie nauczycielem wuefu. Tylko dawny wuefista może mieć takie myśli i tak dużo pić.

Nauczycielem wuefu?

To bez znaczenia! Bieg wydarzeń zaczyna cię już omijać! Kobieta coś powiedziała, teraz coś mówi mężczyzna... NIE ROZPRASZAJ SIĘ, SYNKU!

Zaraz, co? Że kim jestem?

„A co sprowadza tego boga lekkoatletyki aż tutaj?”

W sumie to tak... Jak to możliwe? Masz bardzo przeciętne płuca.

To bez znaczenia.

To bez znaczenia! Bieg wydarzeń zaczyna cię omijać! Kobieta coś powiedziała, teraz coś mówi mężczyzna... NIE ROZPRASZAJ SIĘ, SYNKU!

To z jakiej paki wciąż mam na to siłę?

Rzeczywiście. Nie nazwałbyś sam siebie atletą.

W innej części miasta porucznik przerywa pracę i rozważa zapalenie papierosa. Opiera się jednak żądzy. Może wieczorem? Jego nieobecność tu jest wręcz wyczuwalna. Ale już za późno, żeby to zmienić.

„Proszę pani, prowadzę śledztwo w sprawie, no...” (Wskaż gestem podwórze). „Ludzie, którzy go tam powiesili, skierowali mnie do pani”.

„Proszę pani, prowadzę śledztwo w sprawie, no...” (Wskaż gestem ciało na podwórzu). „Ludzie, którzy go tam powiesili, skierowali mnie do pani”.

„Nazywam się Kim Kitsuragi” – przedstawia się porucznik. „Jestem detektywem z 57. komisariatu. Widzę, że poznała już pani mojego kolegę”.

Nie są to dla niego dobre wieści.

„Piekieł? Nie wiesz, kobieto, o czym mówisz!”

„Ależ wiem. Mówią też, że to dlatego pani sprzątająca zrezygnowała”.

Przyznała właśnie, że jest dobrze zaznajomiona z piekłem. Musiała mieć niełatwe życie.

„Disco Infernum”.

Potakuje. „Podobno to dlatego pani sprzątająca zrezygnowała. Ze względu na Infernum”.

„Tak właśnie było”.

„Mówią też, że to dlatego pani sprzątająca zrezygnowała”.

„Nie, po prostu wszystko tam rozwaliłem”.

„Wiem” – uśmiecha się, unosząc brwi. „Pewnie dlatego też zrezygnowała pani sprzątająca”.

„Nie czas na uprzejmości. Mamy do pani pytania”. (Przejdź pospiesznie do rzeczy).

„Racja” – odwraca się tak, by wiatr mógł wysuszyć jej włosy.