Rozmowa · Siła woli

Weź się w garść – myśli. Załatwiaj chociaż te swoje osobiste sprawy, kiedy mnie nie ma.

Szybko! Powiedz coś godnego profesjonalisty.

„Byłam” – upija łyk. „Następnego dnia spotkaliśmy się na korytarzu i przypomniałam panu, że jest pan milicjantem”.

To data twojego powrotu do historii istot żywych.

„To jedna z pierwszych rzeczy, które za swojej pamięci robiłem w Elizjum”.

„O nieźle” – kiwa głową z uznaniem. „Elizjum. Nieczęsto można usłyszeć to słowo”.

To wygadana dziewczyna, ale spodobało jej się, jak to ująłeś.

„Nim nastałeś, istniał jedynie pokój. Odgłos powozu motorowego. Para w łazience. I mrok”.

„O nieźle” – kiwa głową z uznaniem. „Mitopeiczne klimaty. Konkret”.

„Tak. Zanim wynurzyłem się z pokoju niczym paleolityczna megafauna”.

„O nieźle” – kiwa głową z uznaniem. „Klimaty kosmogoniczne. Grubo”.

„Skoro nie ma już tu Kima, to porozmawiajmy o niedzielnej nocy”.

„A tak” – dolewa sobie kawy. „To było dzień przed tym, jak spotkaliśmy się na korytarzu i przypomniałam panu, że jest pan milicjantem”.

„Trudne przeżycie?” – unosi brwi. „Mam za sobą dobrych parę trudnych przejść. O którym mowa?”

„Czy została pani zgwałcona?”

„Trochę za młoda godzina na zgwałconą”.

Wydaje się być na fali. Radosna. Kompletnie nieprzejęta.

„I co to oznacza? Czy została pani...”

„Taaaak....” – przeciąga sylabę. „Wybieram opcję nie zostałam zgwałcona. Nie mam zamiaru mówić o nim takich rzeczy”.

„Proszę im powiedzieć, że to nie mój styl. Jeśli chcą podkręcić zarzuty, będą musieli, no wie pan, znaleźć kogoś bardziej...” – szuka właściwego słowa, po czym wzrusza ramionami – „...napastowalnego”.

To wszystko wygląda bardzo naturalnie – te manieryzmy i ruchy. Jeśli gra, jest niezwykle uzdolniona.

Mówiąc im, ma na myśli chłopaków Hardiego.

„Chce pani powiedzieć, że poproszono panią, aby powiedziała nam, że została napadnięta?”

„Nie wprost, ale zrozumiałam przekaz. Nie zaszkodzi dolać trochę oliwy – dorzucić napaść z pobiciem, może na tle seksualnym. To jasne, że coś takiego doda sprawie pikanterii”.

„Poprosili, żeby powiedziała pani, że została napadnięta? Chłopaki Hardiego?”

„W zasadzie to jest już popołudnie”.

„Naprawdę?” – rozgląda się, mrużąc oczy. Wiosenne słońce przypięte jest wysoko na niebie; poniżej was ludzie zmierzają w różnych kierunkach.

„Faktycznie już popołudnie” – zagląda do kubka z kawą. „Ale ten czas leci”.

„No więc została pani?”

„Taaaak....” – przeciąga samogłoskę. „Wybieram opcję nie zostałam zgwałcona. Nie chcę go obrzucać błotem”.

Ma zapewne na myśli ofiarę.

„A więc nie została pani...?”

„Nie jest aż tak wcześnie”.

Rozgląda się. Słońce wschodzi nad morzem; poniżej ludzie spieszą się do pracy...

„Ależ jest. Morderczo wcześnie. To niesamowite, że jestem na nogach. A właściwie dlaczego jestem na nogach?”

„Prawdę mówiąc, proszę pani, jest wieczór”.

„Naprawdę?” – rozgląda się, mrużąc oczy. Słońce chowa się w morzu. Długie cienie przewijają się przez plac na dole.

„Faktycznie już wieczór” – zagląda do kubka z kawą. „Ale ten czas leci”.

„Nieważne. Nie chcę rozmawiać o tym gównie”.

Jej twarz rozpromienia się od śmiechu. „Ja też nie chcę rozmawiać o gównie! Ma pan ciekawszy temat w zanadrzu?”

„Czy padła pani niedawno ofiarą napaści seksualnej?”

„Trochę za młoda godzina na zgwałconą, nie sądzi pan?”

„Czy padła pani ofiarą napaści seksualnej?”

„Mówiąc »napaść seksualna«, ma pan na myśli »gwałt«?” – niewzruszona zaciąga się płytko papierosem.

„Tak”.

Kiwnij głową.