Rozmowa · Siła woli

Łagodne, jasnobrązowe oczy odpowiadają swoim spojrzeniem na twoje – patrzą w głąb twoich oczodołów. Widzisz unoszący się spomiędzy jej naszminkowanych ust dym. Jest piękna...

Mam dla ciebie złe wieści.

Jakie?

Ty znasz tych tutaj?

Kogo, mnie?

Tak, ciebie. Mówi o tobie, nudny sztywniaku.

O tobie też.

O mnie? A co ja robię? To li i jedynie mistrzostwo aktorstwa...

Zostali przekabaceni. Tańczą dokładnie tak, jak ona im zagra. Te plamki twojej świadomości, od których czerpiesz informacje... Nie możesz im już ufać.

Co?

Naprawdę.

Kto z nich dokładnie został tym dotknięty?

Nie sposób stwierdzić. Niestety, najrozsądniej będzie chyba po prostu zakładać...

...że wszyscy.

Co za pieprzenie. Nikt mnie nie przekabacił.

O, zwłaszcza ty. Najbardziej ze wszystkich.

Ni chuja. Ja chcę tylko bucha tego mentolowego papieroska.

Naprawdę? Szybko, powiedz, co jest pod tym jej kombinezonem!

CHWAŁA. PRAWDA. MIĘKKOŚĆ. CHROŃ JĄ. ONA CIĘ PRAGNIE.

Cofam to. Nie masz się najlepiej, ale spójrz na ten poziom przekabacenia:

Podobasz jej się. Koronny łeb jest po prostu nudziarskim kondomem. Zazdrości. Taka już jest ludzka natura.

Jak do tego doszło?

Tak jak zawsze – poprzez subtelność.

Co mogę zrobić?

Nic się na to nie poradzi. Jesteś, jaki jesteś. Ona też jest, jaka jest. Sprawy potoczą się tak, jak się potoczą.

Nie możesz im przywrócić normalności?

Nie.

To po co mi o tym mówisz?

Lepiej wiedzieć, że ktoś z tobą pogrywa, niż po prostu dać się omamić, nieprawdaż?

Wystarczająco już długo gadam sam ze sobą. Wróćmy do rzeczy.

Bez obaw, minęło ledwie pięć czy sześć sekund. Nie ma się czym martwić.

(Powiedz to głośno). „Czy pani mną manipuluje?”

Cisza została przerwana. Wydycha niewielki obłok dymu i mówi...

„Broń noże!”

(Nic nie mów). Zamknij po prostu oczy i pozwól chwili przeminąć.

Jej twarz na moment znika z rogówek twoich oczu. Pozostaje po niej tylko srebrzysty negatyw.

Wciąż ma na twarzy zmęczony uśmiech.

Czy to znaczy, że byłem okłamywany?

Tak. Przecież słyszałeś te peany na cześć jej prawdomówności...

Toż jest to dama piękna i sprawiedliwa!

Na obronę dramaturgii – taka niekompetencja wymagała zapewne korzystania częściej z półprawd niż oczywistych kłamstw.

Zgadza się. A także z niedopowiedzeń.

A w to mogę uwierzyć?

W jakimś małym stopniu. Wszyscy z nich wciąż do czegoś się nadają, interpretują rzeczywistość najlepiej, jak tylko mogą. Może nadają jej jakiegoś smaku? Nie wiem. Ja smaku nie dodaję.

Ale jeśli chodzi o ocenę charakteru i trzeźwą analizę faktów, nie wolno im ufać. Nie w przypadku tej kobiety.

A będę mógł im jeszcze kiedykolwiek zaufać?

Nie przesadzaj z tym melodramatyzmem. Możesz im ufać. Ale nie w jej przypadku.

Jasnozielona plamka, niedoskonałość na zewnętrznym brzegu jej prawej tęczówki. Połyskuje...

Dobra.

Dobrze, to ta mniej paranoiczna opcja. Możesz im ufać. Ale nie w jej przypadku.

Można chyba bezpiecznie założyć, że tak. Proszę, coś nie słyszymy żadnej teatralności. Ale gdybyśmy usłyszeli, z pewnością byłby to pean na cześć prawdomówności dziewczyny. O taki...

Toż jest to dama piękna i sprawiedliwa!

...nie? Nie pojawi się? Przykro mi, twój wykrywacz kłamstw nie działa. To niczyja wina, jest po prostu kompletnie nieudolny. Wygląda na to, że jesteś też przy tym idiotą. Ale to nie wina tej kobiety.

Nie, nie idiotą. Jesteś po prostu bardziej wrażliwcem. Myślisz raczej sercem. Ból tej kobiety cię przyciąga.

Jaki ona ma plan?

Nie umiesz wysnuć przekonującego wniosku. Ale czekaj, jest ktoś, kto zawsze to robi.

Może chcieć kontrolować przepływ informacji tak, aby nie stać się podejrzaną. Może mieć w swojej przeszłości jakąś niepowiązaną ze sprawą ucieczkę. Nie wydaje ci się, żeby było to coś prawdziwie podstępnego.

Widzisz? To takie zaskakująco umiarkowane. Przekabacenie jak nic.

Nie boisz się. To zwykła dziewczyna, ledwie dekadę temu była czyimś dzieckiem.

...i tyle? Ktoś chyba powinien tu coś wtrącić, prawda? A jednak nie wtrącił. Tylko ja tu teraz śmigam. Śmig!