Rozmowa · Siła woli

„Tak”.

Bank rozbity!

„Co chce pani przez to powiedzieć?”

„Ja dokonałam zgłoszenia. I prosiłabym, żeby to zostało między nami. W Martinaise nazywają to kablowaniem”.

„Zgłoszenia przestępstw są w Revacholu objęte tajemnicą”.

„Zanim przejdziemy dalej – skoro to kablowanie, to czemu to pani zrobiła?”

„Bo nie mogłam już tego znieść” – zaciąga się, a jej głos ocieka odrazą. „Nikt inny nie zadzwonił, kiedy tak tam wisiał. Potem zaczęli go ogołacać...”

Zdzierać z niego pancerz, bezcześcić, rzucać kamieniami...

„Głos zgłaszającej osoby był zmieniony” – stwierdza porucznik, najwyraźniej próbując sprawić, by przestała skupiać się na przykrych wspomnieniach. „Czy zmodyfikowała go pani?”

„Trudno to nazwać modyfikacją. Wyciszyłam tylko mikrofon i ciachnęłam trochę linię”.

„Ciachnęła pani...? Jak?”

„Cążkami do paznokci. I przekierowałam do niej trochę szumu. Do zimnego kabla”.

A więc to ona jest tajemniczą telefoniczną sabotażystką Garte'a!

„I przy okazji uszkodziła pani linię telefoniczną na dole”.

„Naprawdę?” – spogląda w czarną otchłań swej kawy. „Kurwa. To niechcący. Nie miałam pojęcia, co robię”.

Element układanki trafia na swoje miejsce. Satysfakcjonujące. Dobrze wyłapane, podoba mi się ta symetria.

Powinieneś uważać na to, co mu się podoba. Łatwo go podejść przez zamiłowanie do układanek i łamigłówek.

Niemniej to było naprawdę sprytne. Proste i zmyślne, tak połączyć sygnały.

„Jakieś pojęcie chyba pani miała. To było sprytne”.

„Dzięki” – zdobywa się na uśmiech.

Wygląda trochę jak mała dziewczynka, którą ktoś pochwalił, bo naprawiła sobie rower.

„Po co robić sobie tyle kłopotu?”

„Nie wiem, to było głupie. A ja byłam nieźle zrobiona. Chyba pomyślałam, że Związek może podsłuchiwać – mówi się, że są podłączeni do linii”.

Nie przekonuje nas ta odpowiedź tak do końca, ale dobrze – niech będzie. Naciskanie nic tu nie pomoże.

„Dziękujemy za dokonanie tego zgłoszenia. Postąpiła pani słusznie”.

„Wcale tego nie chciałam. Ale gdyby nie to, wisiałby tam do teraz...”

„Wcale tego nie chciałam. Ale gdyby nie to, wisiałby tam do teraz...” – odwraca wzrok.

„Nie pozostanie tam długo. Wkrótce przeniesiemy jego ciało do kostnicy”.

„Wcale tego nie chciałam. A on wciąż tam wisi...” – odwraca wzrok.

„Jeszcze dziś przeniesiemy jego ciało do kostnicy. Proszę się tym nie martwić”.

„Tak czy inaczej, dziękuję za dokonanie tego zgłoszenia”.

„Przynajmniej to pani zgłosiła”.

„Ogólnie rzecz biorąc, to był ryzykowny ruch”.

Nie wspominaj o tym.

Musiała zostać jakoś przeszkolona...

„Którą linię?”

„Tę na dole. Użyłam linii Whirling”.

To było naprawdę sprytne. Proste i zmyślne, tak połączyć sygnały.

Słusznie podejrzewałeś, że za uszkodzeniem linii telefonicznej może kryć się czyjś występek!

A więc to dlatego telefon nie działa. Grzebała przy linii w Whirling!

„Głos osoby dzwoniącej był zmodyfikowany”.

„Telefon. Zgłoszenie o powieszeniu. To była pani?”

„Ja was wezwałam” – potwierdza skinieniem. „I prosiłabym, żeby to zostało między nami. W Martinaise nazywają to kablowaniem”.

Nic nie mów.

Wzdraga się z goryczą. To dla niej ból.

Zastanawiasz się... Czy to wystarczy, żeby...

„Czy to pani dokonała zgłoszenia?”

Nie mów tego.

Garbi się nieco, przez co wydaje się niższa.

Boli ją to. Ale czy wystarczająco, żeby...

„O tak” – odpowiada cierpko. „Mam kilka punktów obserwacyjnych. Z dachu, z okna łazienki. W moich snach...”

„Co może mi pani o nim powiedzieć? Imię, kolor oczu, wiek...”

„Przepraszam, nie mogę” – zaciąga się krótko papierosem. „Nie teraz. Może później. Ciągle go widzę. To, co się z nim stało. Nie potrafię tak po prostu rozmawiać o jego... nie wiem... włosach” – wciąga dym raz jeszcze, bardziej nerwowo.

„Wiem, że to dla pani trudne. Możemy wrócić do tego później”.

Chce powiedzieć, że widzi go w swoich snach.

„Ja też go widziałem we śnie”.

„Naprawdę? Ale pewnie nie tak jak ja” – kończy jej się papieros, czas zapalić kolejnego.

Widzi siebie w jego objęciach.

„Widzę go jako siebie”.

Zanurza papierosa w płomieniu zapalniczki i wdycha dym, po czym spogląda na ciebie z wypełnionymi płucami.