Rozmowa · Siła woli

Hę? Nie, panie Wnioskujący. Zawsze masz dość ograniczone umiejętności analityczne. To nie jej wina. Ale mimo wszystko...

Mój boże.

Wiedziałem, że coś jest nie tak...

Przepraszam, że nie udało mi się wyłapać tego szybciej. Potrzebny był świadomy wysiłek z twojej strony.

Kogo, mnie?

Tak, ciebie. Mówi o tobie, żałosny lizusie.

O tobie też.

O mnie? Won ode mnie, jestem w porządku.

Kogo, mnie?

Tak, ciebie. Mówi o tobie, żylasty przygłupie.

O tobie też.

O mnie? A co ja znowu źle robię?

Kogo, mnie?

Tak, mówi o tobie, szemrana mendo.

O tobie też.

O mnie? Niemożliwe, ja jestem w porządku.

Kogo, mnie?

Tak, ciebie. Mówi o tobie, nudny sztywniaku.

O tobie też.

O mnie? A co ja robię?

Tak jak poprzednio, odpowiada ci spojrzenie jasnobrązowych oczu. Wszystko jest tak jak poprzednio, czujesz unoszący się spomiędzy jej ust dym papierosowy. Jest tak samo piękna...

Bez obaw. Obronimy cię przed jej pięknem. Dzięki naszym radom przebrniesz przez rafy i mielizny jej osobowości.

Przejrzymy jej podstępy. Jesteś chroniony. Jesteś mądry.

Będziemy ci doradzać. Wzdłuż długich, białych kości jej kończyn, zaraz pod srebrnym kombinezonem, biegną mięśnie...

Tancerka disco i miss Oranje... Chciałbyś położyć rękę na jej plecach, poczuć ich łuk.

Co się... dzieje?

Nic. Po prostu mija czas. Bez obaw.

Nie jesteś durniem.

Gdyby działo się cokolwiek nietypowego, powiedzielibyśmy ci.

W tchawicy płynie powietrze. Twoje serce bije. Jesteś detektywem. Więc wracaj do śledztwa.

Czy ja padam ofiarą... uroku?

Przyciska łokcie do talii i powoli obraca głowę.

Włosy ocierają jej się o ramiona, wydając cichy, syczący, niemal niesłyszalny odgłos...

Odwróć wzrok.

Ta dziwna chwila dobiega końca. Nie trwała długo, nie dłużej niż 2,2 sekundy.

Odpowiada ci spojrzeniem. Czas upływa powoli. Na jej trójkątnej twarzy pojawia się zmęczony uśmiech...

„Nie jest to mój ulubiony temat...” – strzepuje popiół. „Ale niech będzie”.

„Czemu miał w głowie kulę?”

„Kulę?” – pyta, po czym zapada cisza. Jej brwi spotykają się pośrodku w wyrazie dojmującego bólu. „I jeszcze do niego strzelili?”

Nie wykrywam tu żadnej teatralności, szanowny panie. Ta chwila milczenia była szczera.

„Nie dość, że zerwali z niego ubranie, to jeszcze do niego strzelili...”

„Chciała pani powiedzieć, że strzelili do niego po tym, jak go powiesili?”

„Przepraszam, jestem skołowana”.

„Ja też. Czy wiedziała pani, że został też postrzelony?”

„Zaczyna mnie to trochę przerastać... Nie został powieszony? Nie byłam przy tym obecna. Nie wiem, co się stało. Tylko tyle, ile dowiedziałam się od barmanki Sylvie i od innych ludzi”.

Dla ciebie też zaczyna się to robić niezrozumiałe i bardzo nam się to nie podoba. Gdzie ona była w ostatnią niedzielę w nocy?

„Gdzie pani była, kiedy to się stało?”

„Kuliłam się. Na dole, razem z Sylvie”.

Odpuść.

Jeśli odpuszczamy pytania ze względu na grzeczność, to po co w ogóle wyciągałeś tę kulę? Ale jak tam chcesz...

Ciężko stwierdzić, co należy myśleć o tej odpowiedzi.

Jest po prostu zmęczona. Nie naciskaj jej zbytnio.

„Znaczy się, po powieszeniu?”

„Przepraszam, jestem skołowana”.

„Czy wiedziała pani, że został też postrzelony? W usta?”

„Musi być trudno widzieć go tam na dole”. (Wskaż podwórze).

„O tak” – odpowiada cierpko. „Miałam piękny widok. Z dachu, z okna łazienki. W moich snach...”

Wzdraga się z goryczą. To ból. Spoglądasz na porucznika...

Podchodzi mały krok bliżej.

„Wezwała nas pani. MOR...”