Rozmowa · Siła woli

Potakuje.

„A jego rola w tym strajku to...?”

„Chyba zajmował się ochroną. To był wojskowy. Pracował dla Wild Pines, przeciwko Związkowi. O pracy zbyt wiele nie rozmawialiśmy, rozumie pan. Wiedziałam tylko, że wykonuje niebezpieczny zawód”.

„I myśli pani, że go za to zlinczowali?”

„A co zaszło między panią a ofiarą?”

„Imprezowaliśmy razem”.

„Nie rozumiem. Jak to imprezowaliście?”

„Piliśmy, proszę pana...” – wlewa w siebie odrobinę kawy. „Intensywnie. Praktycznie całymi tygodniami. Tak już na siebie działaliśmy – wzajemnie motywowaliśmy się do picia. Dlatego go lubiłam”.

„Co jeszcze?”

„Stymulanty. Speed działa podobnie – popycha do picia więcej i więcej. A im więcej pijesz, tym chętniej sięgasz po speed. Takie zgrabne połączenie. Uprawialiśmy też seks”.

O rany. Po takim piciu i ćpaniu... Jak im się to udało?

„Byliście kochankami?”

„Chyba można tak powiedzieć. Trochę tak. Ale »kochankowie« to takie nacechowane uczuciowo słowo. Coś tam jednak między nami było. Zapewnił to odpowiedni zapas prochów”.

„Jak się poznaliście?” – głos porucznika jest cichy i spokojny.

„Na dole” – stuka w dach swoim 10-centymetrowym obcasem. „W barze. To był wojskowy, jak pewnie pan wie, i wykonywał tu jakieś zadanie. Miał zarąbistą, przerażającą bliznę”.

Wydaje się być powściągliwa, ale to o bliźnie... Zaakcentowała i przeciągnęła słowo przerażającą. Co to było? Jakaś obawa?

To tęsknota. Brakuje jej go.

„Kiedy to było?”

„Miesiąc temu? Coś koło tego”.

„Kiedy to było?”

„Miesiąc temu? Jakoś tak”.

„Rozumiem”.

„Mhm” – spogląda w dół na podwórze.

„Jak się poznaliście?”

„Zaraz. Po takim piciu i ćpaniu... Jak?”

„Niekonwencjonalnie, panie mundurowy” – gasi astrę, ale wcześniej odpala od niego kolejnego papierosa.

Jest dziwna i zimna. Niczego nie wyczuwam.

Chcesz czy nie, twoja wyobraźnia wchodzi na wysokie obroty.

„W grę wchodziły jakieś uczucia?”

„W pewnym stopniu. Zestaw prochów był wystarczająco dobry i mieliśmy ich pod dostatkiem”.

„Co jeszcze?”

„Podejrzana imprezowała z ofiarą. Zapisz to, Kim”.

„Wyczuwam sarkazm”.

„Nie, jestem zupełnie dosłownie usatysfakcjonowany tą odpowiedzią”.

„A ja nie” – zwraca się do kobiety: „Co łączyło panią z mężczyzną, który został powieszony?”

„Słusznie. Zechce pani rozwinąć?”

„Zaraz... Imprezowaliście. Gdzie ja to wcześniej słyszałem?”

„Imprezowanie jest dość powszechne”.

Od Titusa. Rozmawialiście o stosunkach między nimi. Tam to wcześniej słyszałeś.

„Jak imprezowaliście? Tak jak ja?” (Wskaż swoją opuchniętą twarz).

„Z całym szacunkiem do pana możliwości, imprezowaliśmy chyba nieco ostrzej”.

(Wskazuj dalej swoją twarz). „Ostrzej niż to? Nie sądziłem, że to fizycznie możliwe”.

„Ależ jak najbardziej” – zamyka wargi na papierosie i trwa tak przez chwilę. „Pan w końcu nadal żyje”.

„Co robiliście? Podczas imprezowania?”

„Co robiliście? Podczas tych imprez, znaczy”.

„Nikt nie imprezuje ostrzej niż ja”.

„Błagam, pan nadal żyje w wieku pięćdziesięciu lat! Znałam ludzi, którzy imprezowali tak ostro, że zeszli przed 15 rokiem życia...” – przerywa, żeby zaciągnąć się płytko papierosem.

„Ale muszę przyznać, że na pańskim poziomie nie wciska się zwykle zapętlenia. No i może nie wywraca się pokoju do góry nogami”.

„W sensie jak na imprezie urodzinowej?”

„Tak” – wykonuje dłońmi gest skręcania: „Robiliśmy zwierzątka z baloników, piliśmy lemoniadę, a potem skakaliśmy na dmuchanym zamku”.

„A cukrowaliście brzegi szklanek z lemoniadą? Lubię tak robić”.

„Tak, też to uwielbiam!” – jej głos jest teraz wysoki i dziewczęcy. „Pocukrzyliśmy szklanki, odpakowałam rower... I można było pogłaskać takie białe króliczki...”

„Naprawdę?”

„Chciałabym, żeby tak to wyglądało. Ale... nie wyglądało”.

„A jak wyglądało?”

„A jak wyglądało?”

„Ironizuje pani. Nie tak imprezowaliście”.

„Nie, nie imprezowaliśmy tak. Piliśmy alkohol. W dużych ilościach. Tak już na siebie działaliśmy – wzajemnie motywowaliśmy się do picia”.

„Dziękuję, że nam pani to wszystko powiedziała”. (Zakończ).

„Jest szansa na przejście do jakiegoś lżejszego tematu?”