Rozmowa · Siła woli

Radosny uśmiech. Cieszy się, że twojego partnera tu nie ma.

„Czy pani coś... słyszała? W niedzielną noc? W moim pokoju?” (Przejdź dalej).

„Było typowe zamieszanie” – kiwa głową. „Głośna muzyka disco”.

„Miałem jakichś gości?”

„Trudno powiedzieć, chyba nie. Wydaje mi się, że to był występ solowy”.

„Wspomniała pani o głośnej muzyce disco?”

„O tak, różni wykonawcy, głównie Orkiestra Ostentacji” – marszczy brew, czekając, aż dotrze to do banku twojej wiedzy muzycznej.

Ach, oni. Uch... Im mniej mówimy o OO, tym lepiej.

„Tam, skąd pochodzę, OO byli wielkimi gwiazdami. Miałam wtedy nie więcej niż siedem lat. »Życie jest truuuuuudne!«” – recytuje melodyjnie. „»Lecz my trwamy daaaaaalej...«”

Czy w takim razie życie nie robi się trudne dlatego, że trwamy dalej?

„Ale bardziej jednak robi się trudne niż trwamy, co?”

„Na to wygląda. Mniej więcej o drugiej disco ucichło i klimat się zmienił”.

„Co się stało?”

„Zaczęła się wolna, smutna piosenka. Jakby organowa, na zapętleniu. Trochę to trwało. Momentami wył pan w jej rytm”.

„Wiem już dosyć”.

„Spoko”.

„Co śpiewałem?”

„Coś o tym, że nic już nie ma znaczenia i że zostaliśmy sami. Trudno stwierdzić. Piosenka była bardzo cicha i spokojna, ale pan ryczał jak ranny łoś. Słowa ginęły w tym zawodzeniu”.

„Co się potem stało?”

„Potem zaczął pan krzyczeć i wszystko zdemolował”.

„Jest pani pewna, że nikt mnie nie zaatakował?”

„Nie było odgłosów walki. Tylko demolowania pokoju” – upija łyk kawy i uśmiecha się.

„Okno nie przetrwało. I chyba magnetofon, bo piosenka nagle ucichła. No i pewnie meble. Piękny pokaz destrukcji. W akompaniamencie krzyków. Potem chyba stracił pan przytomność”.

„Aż mnie duma rozpiera. Proszę powiedzieć, że działo się coś jeszcze”.

„Owszem. Wrzeszczał pan chyba, że... nie chce pan już być takim zwierzęciem. Może źle usłyszałam, ale to akurat zapadło mi w pamięć”.

„Potem wyszłam i do tego czasu wszystko już się uspokoiło. Około czwartej lub piątej” – kiwa głową. „I tyle”.

„Dziękuję”.

„Żaden problem” – w jej dłoni pojawia się kolejny papieros.

„Żaden problem” – w jej dłoni pojawia się kolejny papieros.

Nic nie mów.

W jej dłoni pojawia się kolejny papieros.

W jej dłoni pojawia się kolejny papieros.

„Działo się coś jeszcze?”

„Proszę, niech pani powie, że nie działo się nic więcej”.

„Wiem już dosyć”.

„No dobrze. To o czym teraz porozmawiamy?” – zaciąga się papierosem.

„Chyba pani zmyśla. W życiu bym się tak nie zachował”.

„Prawda” – spogląda na ciebie. „W życiu”.

„Co się stało potem?”

„To zupełnie w moim stylu. Co zrobiłem?”

„Przepraszam”.

„Nie ma za co, i tak potem wyszłam. Nie przeszkadzało mi to”.

„Ale ranny w takim czadowym sensie? Jak jakaś dzika bestia?”

„Tak. Bardzo dzikie to było”.

Nie sposób stwierdzić, czy mówi to z sarkazmem, czy naprawdę tak myśli.

„Śpiewałem to?” (Pokaż jej puste pudełko po „Najmniejszym kościele w Saint-Saëns”).

„Tak! Był tam kościół. Taki bardzo mały. Najmniejszy i najsmutniejszy kościół świata. O tym to było. Ale też...”

„Co jeszcze?”

„Może w takim razie powinniśmy przestać trwać? Czy to trwanie nie powoduje trudności?”

„Możliwe, że wczoraj doszedł pan do tego samego wniosku. Mniej więcej o drugiej disco ucichło i klimat się zmienił”.

„Tak, zdecydowanie trwamy dalej”.

„No nie wiem... Mniej więcej o drugiej disco ucichło i klimat się zmienił”.

„Tak, to wszystko, co musiałem o tym wiedzieć”.

„Och...” – kobieta robi smutną minę.

„Tak, mieszka pan zaraz obok” – dolewa sobie kawy. „Więc domyślam się, że bardzo osobiste”.

Świetnie. Tak. To znaczy, że mogła coś usłyszeć. Na przykład co robiłeś, zanim straciłeś przytomność.

„To wszystko. Chciałem to tylko ustalić”.

„Funkowo”.

„Była pani w pokoju w niedzielną noc? Muszę się dowiedzieć, co robiłem, zanim straciłem pamięć”.

„Nie musisz tego wiedzieć” – porucznik stuka długopisem w swój notatnik. „Musisz zadać normalne policyjne pytania – na przykład...” – czeka, aż dokończysz zdanie.