Rozmowa · Siła woli

Wypuszcza z ust srebrzystą mgiełkę i jest w tym westchnieniu ulga, ale też zmęczenie. Powietrze na dachu przesiąknięte jest wilgocią.

„Zejdziemy na dół, oficerze?” – pyta porucznik, spoglądając na ciebie. „Zdaje się, że mamy kilka rzeczy do omówienia”.

„Mam jeszcze jedną sprawę. Zanim pójdziemy. Drobiazg”.

Kiwa głową. Srebrzysty papierosowy opar znika w jej ustach...

„Chodźmy”. [Odejdź].

Kiedy to mówi, czujesz na sobie wzrok młodej kobiety... i ogarnia cię uczucie, którego nie umiesz do końca nazwać. Jakieś podejrzenie?

Zaraz, chwilka...

„Mam nadzieję, że byłam... no wie pan... pomocna. Mimo wszystko”.

Kiedy to mówi, czujesz na sobie jej wzrok... i ogarnia cię uczucie, którego nie umiesz do końca nazwać. Jakieś podejrzenie?

Zaraz, chwilka...

„Przepraszam, ale jeszcze nie skończyliśmy” – stwierdza porucznik i zwraca się do ciebie: „Mamy więcej pytań. Lepiej zadać je teraz, niż wracać do nich później”.

„Titus prosił, żeby dodała pani dla nas pikanterii sprawie?”

„Tak mniej więcej było” – kołysze kubek z kawą w obu dłoniach.

Ogrzewając je.

Musi być bardzo zmarznięta. I wyczerpana tym życiem.

Ogrzewanie dłoni niweluje stres i niepokój, sprawia, że czujesz się i wyglądasz spokojniej, lepiej. Zdaje się, że to właśnie ma na celu, świadomie czy nie.

„Skąd zna się pani z chłopakami Hardiego?”

„Już mówiłam. Poznaliśmy się przy barze”.

„Imprezowaliście?”

„Trochę”.

„Tak jak imprezowała pani z ofiarą?”

„Nie. Nie tak ostro”.

„Przepraszam, że o to pytam, ale czy utrzymywała pani intymne kontakty z którymś z chłopaków Hardiego?”

„Owszem”.

„Z którym?”

„Z którymi, ma pan na myśli. Nie pamiętam dokładnie. Z Titusem, oczywiście. Ale tak jak mówiłam, to była długa zima”.

Czy to mógł być jeden z powodów, dla których go powiesili?

„Czy to może być powód, dla którego go zlinczowali? Przez zazdrość?”

„Mam nadzieję, że nie” – milknie na chwilę. „Właściwie to wiem na pewno, że nie taki był powód. Jestem w tym względzie ostrożna. Unikam prowokowania konfliktów. Ale pewnie stąd ten cały pomysł z gwałtem”.

„Co chce pani przez to powiedzieć?”

„Że mężczyźni to lubią? Nie wiem...” – kolejna pauza. „Tak działa ich wyobraźnia. Pewnie to właśnie chcieliby ze mną zrobić”.

Przenosi ciężar z jednej stopy na drugą. Krzyżuje nogi.

Nie wspominaj o tym.

Nie sil się na takt. Ona ma to w nosie.

„Rozumiem”.

Sączy swoją kawę. Nad waszymi głowami krążą ptaki.

„Hm, jak to ująć...”

„Czy z nimi spałam? Tak”.

„Ale czy utrzymywała pani intymne kontakty z którymś z chłopaków Hardiego?”

„Trochę? Tak jak imprezowała pani z ofiarą?”

Musi się za tym kryć coś więcej. Może powinieneś wrócić do tego tematu, jak już porozmawiasz z nią o jej relacjach z denatem?

„Często tu goszczą. Na dole” – przenosi wzrok na podłogę, brudną od smoły. „Jest tam wydzielone miejsce dla związkowców. Pewnie i teraz można ich tam znaleźć”.

„A jak się poznaliście?”

„Przy barze. To była długa i nudna zima”.

„Jeszcze raz – skąd zna się pani z chłopakami Hardiego?”

„Napastowalnego”? Co za niefortunny dobór słów. Czy ona naprawdę uważa, że niektórzy ludzie są bardziej...?

To wszystko wygląda bardzo naturalnie – te manieryzmy i ruchy. Jeśli gra, jest niezwykle uzdolniona.

Mówiąc oni, ma na myśli chłopaków Hardiego.

Nic nie mów. Poczekaj, aż Kim przejmie pałeczkę.

„Chce pani powiedzieć, że poproszono panią, aby powiedziała nam, że została napadnięta?”

„Nie wprost, ale zrozumiałam przekaz. Nie zaszkodzi dolać trochę oliwy – dorzucić napaść z pobiciem, może na tle seksualnym. To jasne, że coś takiego doda sprawie pikanterii”.

„Pikanterii”. Oczywiście. Gwałt to dla nich zwykły element narracji, który mogą sobie wykorzystywać, jak im pasuje.

„Co ma pani na myśli, mówiąc »napastowalnego«?”

„Przepraszam, nie zabrzmiało to dobrze. Chciałam powiedzieć, że nie byłabym przekonująca”.

„A więc poprosili, żeby powiedziała pani, że została napadnięta? Chłopaki Hardiego?”

„Zaraz, co ma pani na myśli, mówiąc »napastowalnego«?”

„Przepraszam, nie zabrzmiało to dobrze. Chciałam powiedzieć, że nie byłabym przekonująca”.

„Poprosili, żeby powiedziała pani, że została napadnięta? Chłopaki Hardiego?”

„Zauważyłem, że pani pokój jest blisko mojego. Mam osobiste pytanie”.

„Ha! Tak. Cała przyjemność po mojej stronie” – uśmiecha się. „Na czym skończyliśmy... a zresztą, lecimy od początku. Pan zaczyna”.