Rozmowa · Klaasje (tancerka disco i miss Oranje)

„Nie mam więcej pytań”.

„Nie raz słyszałam, że goście z MOR-u są wporzo” – wskazuje na ciebie papierosem. „Pan jest na to dowodem”.

„Dziękuję. Włożyłam w to dużo czasu i wysiłku” – zapewnia bez dostrzegalnej ironii.

Posiadanie narkotyków jest w Revacholu w zasadzie legalne. Mimo to jednak powinieneś ją zganić.

Nie, nie słuchaj tej sztywniary. Bądź czadowy.

„Dokąd prowadzą te drzwi?” (Wskaż drzwi na dachu).

„Sam pan je wyważył, więc to ja powinnam pana pytać”.

„Nie mam pojęcia, panie mundurowy” – spogląda na nie ze spokojem.

Spójrz jej prosto w oczy.

„Co to za dziki kwiat?” (Pokaż kwiat).

Patrzy na wysuszone płatki w twojej dłoni, po czym delikatnie trąca jeden paznokciem.

Paznokieć pokryty jest spękanym, białym lakierem. Długi i ostry, przypomina mały sztylet. Płatek rozsypuje się po dotknięciu.

„Ładne. Wygląda jak wysuszona konwalia – to je pan złapał? W stylu sam bo?”

„Czemu tam był?”

„Co kwiat robił na dachu? No nie wiem, panie mundurowy. Przyleciał z wiatrem?”

Albo przyniósł go wielbiciel?

„Może przyniósł to któryś z wielbicieli?”

„Ruby? To nie mogła być ona. Nie jest taka staroświecka. Nie wiem, co ten kwiatek tam robił, poważnie”.

„Wielbicieli? Jestem za stara na bycie débutante” – zerka ponad barierką na plac poniżej. „A tutaj raczej trudno o modną socjetę”.

Wykręciła się od odpowiedzi. Uznajmy, że ma adoratorów. Wielu.

Nic nie mów.

Obserwuje, jak chowasz płatki do kieszeni, po czym zamyka oczy, wdychając dym papierosowy...

„Nagła zmiana tematu!”

„Niech będzie” – potwierdza kiwnięciem i zaciąga się. „Lubię to, co nagłe”.

„Co to jest sam bo?”

„To sztuka walki” – unosi brew. „Mam rację?”

Samarski boks, sam bo. Pełna wdzięku sztuka walki. Jej styl charakteryzuje się ukradkowością i kozactwem.

„Tak. Czemu tam był?”

„Ładny ma pani ten pokój”.

„Taa, z kategorii de luxe”.

Nikt nie lubi rozmawiać o swoich rzeczach do prania i pustych butelkach. Gdybyś tak nacechował to emocjonalniej...

„Czemu mam poczucie, że pani tu wygrała?”

„Naprawdę nie wiem, panie mundurowy” – upija łyk zimnej kawy. „Bo ja nie mam poczucia, że wygrałam. Czuję się parszywie. Nieustannie”.

Uśmiecha się. Lekkim, gorzkim uśmiechem. Mówi poważnie.

„Ma pani rację”.

„Niby jak dobrze mogłam na tym wyjść? To znaczy...” – rozgląda się.

Deszcz pada na jej ramiona, barwiąc na brązowo jej blond włosy. Czuć go zanieczyszczeniami przemysłowymi i solą.

„Utknęłam w Martinaise, tak jak my wszyscy. Jestem tu od... nie wiem już od jak dawna. Nazwałam to sobie na własne potrzeby moim dachowym zakładem zamkniętym”.

„To chyba na tyle”. (Zakończ).

Kiwa głową powoli, ostrożnie wręcz.

Nagle w jej oczach pojawia się dziwny blask. Nie zdradza złych zamiarów... lecz i tak jest niebezpieczny.

„Te suszone kwiaty na dachu – czy mogła zostawić je Ruby? Nie pasują do niczego”.

„Co takiego?” – przestrzeń jej oczu zwęża się. „Ach, te! Nie potrafię panu odpowiedzieć. Mówiłam, że nic mi nie przychodzi do głowy. Szczerze mówiąc, myślę, że to zwykłe śmieci”.

„Nie wiem, jakiego ich związku z nią miałabym się dopatrywać”.

Mruży oczy. „Ma pan na myśli te maleństwa, które złapał pan tu za pierwszym razem? Tam, na dachu?”

„Tak”.

„Nie potrafię panu odpowiedzieć. Mówiłam, że nic mi nie przychodzi do głowy. Szczerze mówiąc, myślę, że to zwykłe śmieci”.

„Coś wydaje się być... nie tak z hipotezą, którą opracowałem. Co do Ruby”.

„Nie wiem, co mogłabym panu powiedzieć”.

„Wszystko to wydaje się niezwykle korzystne. Dla pani”.

„Nic tu nie jest dla mnie korzystne”.

„Ułożyło się to dla pani zaskakująco dobrze. Zdołała pani jakoś nie zostać podejrzaną”.

„Naprawdę?” – wygina brew w łuk i wzdycha. „To dlaczego nadal czuję unoszące się nade mną podejrzenia? Udało mi się jedno: doprowadzić do jego śmierci. Rozumiem to”.

Porucznik odwraca wzrok i spogląda za balustradę.

Nie czuje się dobrze podczas tej rozmowy. Nie wie, co może dodać.

„I czemu jest pani w zamknięciu?”

„Za moje grzechy, oczywiście. Nieodpuszczone grzechy złej, frywolnej osoby”.

„Za zniszczenie mojej pierwszej miłości. Za pracę dla złych ludzi. Lista jest długa”.

Śnieg pada jej na ramiona, po czym topnieje wśród jej jasnoblond włosów... Zimny i miękki.

Mokry wiatr, ciężki od soli i zanieczyszczeń z pobliskich kominów, targa jej włosy.