Rozmowa · Klaasje (tancerka disco i miss Oranje)

„W porządku. Odpuszczę pani trochę”.

„Dzięki” – uśmiecha się. A jest to uśmiech drobny i smutny, jak u jakiegoś miniaturowego ptaka albo maleńkiej myszki polnej.

Skrywa się za nim głęboka, bezgraniczna wdzięczność.

„Więc proszę kłamać”.

„Nie chcę kłamać stróżowi prawa. To nie w moim stylu” – uśmiecha się. A jest to uśmiech drobny i smutny, jak u jakiegoś miniaturowego ptaka albo maleńkiej myszki polnej.

Potem szepce: „Jestem tylko dziewczyną, wokół której tłuką się okna”.

Odpuść.

Harry, robisz się zbyt miękki.

Porucznik zapisuje coś w swoim notatniku.

Nie satysfakcjonuje go ta odpowiedź.

„O co chodzi z tą całą funkowością?”

„Proszę mi wierzyć, nie chce pan słuchać o tym gównie” – strzepuje popiół z papierosa.

„Ma pani rację”.

Kiwa głową, przyglądając się bacznie twoim bokobrodom. „I bez tego ma pan dość zmartwień”.

Funk to agresywne odrodzenie estetyki Nowego z revacholskich lat trzydziestych, lecz pochodzące z Graadu. Sprowadzili go tutaj członkowie iilmaraańskiej diaspory. Jest bardziej męski i gitarowy niż disco. I jeszcze bardziej niebezpieczny.

„Chcę”.

„Nie, nie” – przysuwa się, by zobaczyć z bliska twoje bokobrody. „I bez tego ma pan dość zmartwień”.

„Ma pani na dole nie lada zbiorek leków na receptę”.

„Hm?”

„Narkomania to nie jest powód do dumy, proszę pani”.

Niemal wypluwa kawę: „Co pan powiedział?”

„Nic”.

„Nie, nie! Powiedział pan narkomania. Co to za słowo?”

„Słowo jak słowo. Przejdźmy już dalej”.

„Jasne” – uśmiecha się. „Dokąd?”

„Czadowo. Wziąłem sobie ich trochę. Na własny użytek”. (Pokaż jej Preptide).

„Co?” – patrzy na substancje w twojej dłoni. „Skurwiel zabrał mi Preptide! No to teraz jest mi pan coś winien. I mam tu na myśli konkretną korupcję”.

„To nie jest żadna korupcja. Mogę zakwalifikować to bez trudu jako konfiskatę”.

„No, no, no...” – karci was pod nosem, uśmiechając się. „Okradziona przez pospolitych rabusiów”.

Trudno stwierdzić, czy mówi to poważnie, czy żartobliwie.

Nie jest zła, ale to prawda. Będzie musiała zdobyć teraz więcej Preptide'u.

„Dbam tylko o pani zdrowie”.

„No, no, no...” – karci cię pod nosem. „Pospolita kradzież. Niech się panu nie wydaje, że to nie wypłynie w korzystnym dla mnie momencie, funkcjonariuszu Disco” – uśmiecha się.

„Miałem potężny zjazd po speedzie. Musiałem się postawić na nogi”.

„Mocne... bezczelny, zatwardziały rabuś. Niech się panu nie wydaje, że to nie wypłynie w odpowiednim dla mnie momencie, funkcjonariuszu Disco” – uśmiecha się.

„To była konfiskata”.

„No, no, no...” – karci cię pod nosem. „Jak pospolity rabuś. To jeszcze wypłynie w korzystnym dla mnie momencie, funkcjonariuszu Disco”.

„Na tym się zatrzymajmy”.

„Przefunkowo” – zaciąga się, patrząc ci prosto w oczy.

„Ma tam pani, oprócz innych środków, również Preptide”.

„O tak. Szczególnie go lubię. Remedium na wiele dolegliwości”.

„Na przykład?”

„Problemy z zachowaniem przytomności przez 36 godzin”. Szuka w myślach kolejnych: „Bycie nieszczęśliwym. Leczy wszystkie te choroby. To taka zwielokrotniona molekuła speedu”.

„W kolekcji tej znalazła się NACRA – antagonista opioidowy”.

„Przydaje się, kiedy człowiek przesadzi z opioidami”.

„Czy często się to pani przydarza?” – pyta. Jego ton nie jest agresywny – wyłącznie dociekliwy.

„Przezorny zawsze ubezpieczony” – zaciąga się z uśmiechem.

„Często się to pani zdarza?”

„Zamknęliśmy ten temat”.

„Jasna sprawa” – uśmiecha się.

„W mojej głowie określa ono ludzi, którzy nadużywają różnych substancji”.

Ze śmiechem na ustach odwraca się do porucznika. „To znowu on – król elokwencji. Doceniam, podziwiam”.

Śmieje się: „To znowu on – król elokwencji. Doceniam, podziwiam”.

„Mhm” – przytakuje z uśmiechem. „A więc narkomanów”.

„Słyszała pani. Narko-mania to poważny problem i nie powinno się go lekceważyć”.

„Mój boże, teraz to już »narko-mania«. Ewoluuje w dwa słowa, więc robi się poważnie”.

Jej twarz rozpogadza się w akompaniamencie śmiechu. „Przepraszam” – opanowuje się.

„Całkiem imponujący. Jak udało się pani tyle tego zgromadzić?”

„Za pomocą pieniędzy” – zaciąga się. „Nie jest to jeszcze kolekcyjka godna Antygwiazdy, choć ambicje mam duże, ale powoli ją rozbudowuję”.

Antygwiazda jest (a właściwie był) wesperską gwiazdą rock and rolla i lubił zażywać narkotyki. Brał ich tyle, że w końcu przeszedł mutację. W nieboszczyka.