Rozmowa · Klaasje (tancerka disco i miss Oranje)

Przygląda się swojemu odbiciu w oknie sypialni. Wysokiemu, połyskliwemu, owianemu dymem.

(Wskaż drzwi). „Wiedziała pani, że te drzwi prowadzą do windy na dole?”

„Mhm” – napełnia płuca dymem z papierosa. „Słucham pana”.

„Po drugiej stronie jest otwór, przez który widać pani sypialnię”.

„Otwór? W sensie, dziura w ścianie?”

„Tak. Z widokiem na pani sypialnię” – wyjaśnia porucznik, wskazując jej okno. Przez szybę widać nieposłane łóżko.

„Okej...” – przez chwilę przyswaja tę nową wiedzę.

Od barków do bioder przebiega jej wstrząs lęku i odrazy. Papieros zaczął smakować jej paskudnie.

„Według pana... ma to jakiś związek z tym... że przeszła tędy Ruby?”

„Może to mieć jakiś związek”.

„No dobrze... Może pan jakoś stwierdzić, od jak dawna tam jest?”

„Niestety nie, ale gdybym miał zgadywać, to wystarczająco długo. Otwór znajduje się pod półką na pani ścianie. Zaklejenie go taśmą nie powinno być trudne”.

„Nie rozmawiajmy o tym więcej”.

„Nie, w porządku. Było tam coś jeszcze?”

„Jeśli powstała niedawno, kto pani zdaniem mógł ją zrobić? Ruby?”

„Nie mogę sobie wyobrazić, że zrobiłaby coś takiego. Ale... nie. Nie wiem” – mruży oczy. „Po prostu nie jestem przekonana”.

„Ale jest to możliwe. Mogło tak być. A może ten otwór jest tam już od dawna, zrobiły go miejscowe dzieciaki czy ktoś. Znalazł pan tam coś jeszcze?”

„Jeśli powstała niedawno, kto pani zdaniem mógł ją zrobić?”

„Cholera... Nie wiem. Może jest tam od dawna. Może korzystają z niej miejscowe dzieciaki. Nie wiem...”

Wie. Musi mieć chociaż blade pojęcie.

„Jedno wiem na pewno – zakleję ją, kurwa, toną taśmy. Jest tam coś jeszcze?”

„Gdybym miał zgadywać, uznałbym, że powstała niedawno”.

„Boże... gdzie ona jest? Muszę ją chyba jakoś zakryć”.

„Ściana powinna być naruszona pod pani regałem, w sypialni”.

„Dziękuję” – przerzuca wzrok na okno. Od morza wieje zimny wiatr.

„Nie sposób stwierdzić”.

„To może być tylko przypadek”.

„Na razie jeszcze nie wiemy”.

„Sądzi pan, że to ma jakiś związek ze mną?”

„Z widokiem na pani sypialnię”.

„Musi mieć pani chociaż blade pojęcie. Kto mógłby być zainteresowany zrobieniem takiej dziury?”

„Szczerze, nie mam pojęcia”.

Nadal? Może to coś, co zachowuje sobie na jakiś późniejszy ruch, kiedy będzie czuć się pewniej...?

„Były tam ślady na podłodze. Świeże”.

„Hmm. A to niedobrze”.

Nagle stoi wyprostowana jak struna.

Czuje się jak osaczone zwierzę... Spogląda szybko na drzwi.

„To na razie wszystko”. (Zakończ).

„Mhm...” – jak w transie strząsa popiół z papierosa.

Zatopiła się w rozmyślaniach. Oczy ma zmrużone, a czoło zmarszczone...

„Ten pokój tam za drzwiami to stary warsztat pinballowy. Kiedyś był tu salon gier”.

„No spoko” – uśmiecha się. „Cieszę się, że ktoś dobrze się bawił”.

Spogląda na drzwi. Nagle jej oczy robią się wielkie. „Och... Myśli pan, że Ruby mogła tędy wejść? Na dach? Mogła wejść w ten sposób!”

„To możliwe”.

Wciąż z zaniepokojeniem patrzy na drzwi. Wiatr targa jej włosy.

„Raczej nie”.

„No to nie wiem...” – marszczy czoło zbita z tropu. „Było tam coś jeszcze?”

„To możliwe”.

„Nie wiedziałam” – zaciąga się papierosem. „Myśli pan, że ma to coś wspólnego z tym, co się stało?”

„Nie wiedziałam” – wpuszcza w płuca nieco dymu z papierosa i uśmiecha się. „No to zagadka rozwiązana. Zastanawiałam się, dokąd prowadzą”.

Być może ta tajemnica okaże się większa niż obecnie – w późniejszym czasie. Kobieta się powstrzymuje. Na razie poprzestańmy na zapisaniu sobie tego w pamięci.

„To okno jest nowe”.

„To prawda” – przesuwa się lekko w twoje lewo, by zerknąć na swoje odbicie w szybie.

Wykonuje unik. Popraw kolejnym pytaniem!

„Kiedy je wymieniono? Podczas pani pobytu?”

„Tak... Próbuję tu panu nie kłamać. Proszę nie utrudniać”.

„Więc proszę mówić prawdę”.

„Prawda jest taka, że jestem okropna. Okna tłuką się wokół mnie. To nie ich wina”.

Słyszysz długopis porucznika tańczący po papierze.

Pachnie to sukcesem.