Rozmowa · Klaasje (tancerka disco i miss Oranje)

„Chociaż, jeśli dobrze pamiętam, przed nami jeszcze kilka stuleci. Rozczarowujące”.

„Nie żebym się znała na gliniarzach, ale ten mi wygląda na jedynego w swoim rodzaju”.

„Informuję, że nie jestem już gliniarzem apokalipsy. Przepowiednia była błędna. Znaki były fałszywe. Kac minął”.

„Tak, mój glinotyp jest niesamowicie rzadki”.

„Istnieją więc glinotypy...” – z kubka w jej dłoni ulatuje dematerializujący się opar.

„Zapewniam panią, że nic takiego nie istnieje”.

„Oj tak... To jedyny i niepowtarzalny gliniarz supergwiazda. To tutaj prawdziwa osobistość”.

„Martinaise ma ogromne szczęście. Tylko jeden na tysiąc policjantów budzi się jako gliniarz supergwiazda”.

„O rany...” – odwraca się w stronę porucznika. „Co przywiodło do mnie ponownie samego Feniksa?”

„Feniks” to jeden z wielu przydomków Guillaume le Milliona, drugiego największego (męskiego) twórcy disco. To wielki zaszczyt.

„Kim, przysięgam, że nie mam pojęcia, o czym ona mówi”.

„Nie wiem, co on pani naopowiadał, ale wśród funkcjonariuszy policji nie ma supergwiazd”.

„Oczywiście, że są. Proszę tylko na niego spojrzeć...” – sama na ciebie spogląda, po czym przenosi uwagę na porucznika. „To sam Feniks. Co znów przywiodło do mnie Feniksa?”

„Ze smutkiem muszę powiedzieć, że od naszego ostatniego spotkania mój glinotyp uległ zmianie. Jestem teraz innym policjantem”.

„O rany...” – z kubka w jej dłoni ulatuje dematerializujący się opar.

„Nie. Nie o rany”. (Nachyl się do niej). „Jestem teraz najnudniejszym gliniarzem świata. Nic takiego się więcej nie wydarzy”.

„Szczerze w to wątpię. Co sprowadza do mnie tego tak zwanego nudnego glinę?”

„Tak. O rany”. (Nachyl się do niej). „Jestem teraz heroldem planetarnej rzezi. Ubojni, którą stanie się świat”.

„Tym bardziej więc »rany«... Co sprowadza do mnie ponownie takiego herolda?”

„O rany ani trochę nie pasuje do sytuacji, panienko”. (Nachyl się). „Jestem odmienionym człowiekiem, odrodzonym, aby odpokutować za swoje braki. Jestem żałosnym gliniarzem”.

„Pokutujący milicyjny mnich...” – mówi sama do siebie. „Co sprowadza do mnie tego odmienionego człowieka?”

„Słyszysz, Kim? Jestem w okolicy nie byle kim”.

„To element... khm... tego, o czym ci wspominałem wcześniej”.

„Tak, rozumiem, oficerze” – stwierdza i zwraca się w kierunku młodej kobiety.

„Oj tak... To najbardziej pożałowania godny gliniarz świata”.

Nie gódź się na takie wypowiedzi.

„Nie. To już nie jestem ten sam ja. Teraz jestem gliniarzem supergwiazdą”.

„Czuję się wyprowadzona z błędu. Co pana do mnie sprowadza, panie supergwiazdorze?”

„Przepraszam. Jestem żałosnym gliniarzem”.

„W porządku. Nie ma pan się czego wstydzić” – kiwa współczująco. „Czego, panowie, ode mnie oczekujecie?”

„To już nie jestem ten sam ja. Teraz jestem zwykłym gliniarzem. Zwykłym funkcjonariuszem”.

„Zupełnie niepotrzebna metamorfoza, moim skromnym zdaniem” – kręci głową nieprzekonana. „Co sprowadza do mnie tego rzekomo zwykłego przedstawiciela wymiaru sprawiedliwości?”

„Nie. To już nie jestem ten sam ja. Teraz jestem gliniarzem apokalipsy”.

„Czuję się wyprowadzona z błędu. Co pana do mnie sprowadza – nadchodząca apokalipsa?”

„Te dni to dla mnie już przeszłość. Przyszedłem zadać kilka pytań”.

„Pytania? Na jaki temat?”

„Oj tak... Ten pan wysławia się w niepowtarzalny sposób”.

„Chciałbym odwołać swój wcześniejszy komentarz. Biorąc pod uwagę, w jakiej znajdujemy się sytuacji, wydaje mi się nie na miejscu”.

„A jakaż to sytuacja?” – przenosi wzrok na porucznika.

„Nic nie mów”.

„Widzi pan?” – odwraca się do porucznika. „»Nic nie mów«. Jakie to dziwne. Kto tak mówi? Co tu się dzieje?”

„Musiała mnie pani pomylić z kimś innym. Jestem tylko zwykłym, niepozornym stróżem prawa”.

„Wątpię” – kręci głową. „Takiego ognia nie można zdusić. Co pana znów do mnie przywiodło, panie Ogniomistrzu?”

„W życiu nie zrobiłbym nic równie ciekawego. Staram się zostać najzwyklejszym policjantem świata”.

„Wątpię, czy to się panu uda” – kręci głową. „O co więc chodzi, panowie?”

Na zimnym wietrze trudno to dostrzec, lecz naczynia krwionośne na jej policzkach i szyi rozszerzają się.

„Nie odwołuję tego, co powiedziałem”.

Przekrzywia głowę i uśmiecha się. Z jej wypełnionego kawą kubka ulatuje ciepły opar.

„Oj tak! To największy fan Orkiestry Ostentacji, jakiego w życiu poznałam. A znałam paru...”

„Taaak” – oznajmia. „Życie jest trudne, ale trwamy dalej”.

Refren singla z 35 roku, „Megafoning: cała ludzka rasa”, rozbudza w tobie olewczą pewność siebie – taką, która sprawia, że podczas porannych spacerów trącasz z bara wchodzące ci w drogę staruszki.

„Znalazłem coś bardziej spokojnego na potrzeby mojego następnego występu”. (Wyciągnij taśmę z „Najmniejszym kościołem”).

„To ta piosenka! O małym smutnym kościele! Brakowało mi jej, naprawdę”.

„Naprawdę? Czemu?”

„Piosenka o smutnym kościółku mówi samą prawdę – wszystko jest smutkiem”.

To nie jest zwykła figura retoryczna. Ta młoda kobieta ma w sobie głęboko zakorzenione zrozumienie dla smutku.

„To wszystko dotąd to jeszcze nic. Na dole jest scena do karaoke”.

„O rany...” – kręci głową w wyrazie cichego niedowierzania, delektując się aromatem kawy.

„Johnny Sprawiedliwy da upust emocjom. W smutnym stylu”.

„Zapewniam panią, że nic takiego nie nastąpi – w żadnym stylu. Właściwie...”