Rozmowa · Klaasje (tancerka disco i miss Oranje)

„Co to jest »miss Oranje w 37«?”

„To taki konkurs piękności. Edycja oranjeska z 37 roku”.

Miała wtedy 14 lat.

„Co to jest konkurs piękności?”

„To takie jakby zawody” – zaciąga się. „Dla głupich dziewcząt. Mężczyźni im się przyglądają i wybierają najpiękniejszą”.

„Rozumiem”. (Zakończ).

„Mhm” – wskazuje na stół. „Zaproponowałabym kawę, ale jest wstrętna – smakuje dosłownie jak trucizna” – pije ją niezniechęcona.

„Miała pani 14 lat?”

„Zgadza się”.

Jej głos zdradza całkowitą obojętność co do tej liczby.

(Skieruj kciuk w dół). „Nie pochwalam tego obyczaju”.

„Nie było tak źle” – wzrusza ramionami. „Właściwie to były wybory miss Oranje nastolatek 37. Pewnie ucieszy się pan na wieść, że już ich nie organizują”.

Marsz postępu etycznego trwa.

„Czadowo”. (Unieś kciuk).

„No, odjazdowo” – unosi lekko kubek z kawą w geście przypominającym toast. „Zgodnie z prawdą: byłam miss Oranje nastolatek w 37. Konkurs od jakiegoś czasu nie jest kontynuowany”.

Kolejna niewinna tradycja zgnieciona pod buciorami maszerującego wciąż dalej postępu etycznego!

„Ja chyba nigdy nie miałem 14 lat”.

„Chyba nigdy w życiu nie słyszałem nic mniej związanego z jakimkolwiek śledztwem”.

„To nic. Popis naszego elokwentnego mistrza słowa. Już się przyzwyczaiłam”.

„To nic, on tylko próbuje się zorientować w rzeczywistości. Świat konkursów piękności potrafi otumanić”.

„W porządku, nie przeszkadza mi to. Świat konkursów piękności jest absurdalny i oszałamiający”.

„Niech pan mu trochę odpuści, detektywie. Ten człowiek przeszedł przez emocjonalny poligon”.

„Niech pan mu trochę odpuści, detektywie. To mogą być ostatnie chwile istnienia ludzkości”.

„Nie szkodzi. Taki to styl milicjantów supergwiazdorów. Zaczynam się przyzwyczajać”.

„Pan da spokój, detektywie. To najbardziej skruszony stróż prawa w pańskim rejonie. Ja się nie czepiam”.

„Ja też nie” – odpowiada spokojnie. „To chyba alkohol daje takie poczucie. Musi mieć to coś wspólnego z imprezowaniem”.

„Co to jest piękno?”

„To jak najmniej odstępstw od normy. To podobno ten rodzaj przeciętności, w który się wpisuję”.

„A więc była pani najpiękniejsza?”

„Tak. Dostałam za to koronę, szarfę i berło. I stypendium, dzięki któremu mogłam studiować litkę oranjeską”.

„A więc była pani głupia i przeciętna?”

„Nie” – wyciąga szyję. „Byłam wyjątkowo głupia i przeciętna. Za co dostałam koronę, szarfę i berło. I stypendium, dzięki któremu mogłam studiować litkę oranjeską”.

Czy zatrzymywanie się nad tym nie byłoby... no, niestosowne?

Biorąc pod uwagę okoliczności – bardzo. A teraz zatrzymuj się.

Oczywiście, że wygrała konkurs piękności. Jest bardzo symetryczna.

„Fajne” – spogląda na białe centy w twojej dłoni. „Więcej zarobiłam, po prostu będąc, niż zajmując się litką oranjeską”.

„Jak w takim razie zarabia pani pieniądze? Pieniądze są bardzo ważne. Wszyscy mi to mówią”.

„Litka oranjeska nie była zbyt pomocna. Więcej zarobiłam, po prostu będąc, niż zajmując się literaturą”.

„Co to jest Oranje?”

„Przykre wspomnienie”.

Republika Oranje to demokratyczny kraj na isoli Mundi, na północ stąd, za morzem i po drugiej stronie szaroty. To jeden z sześciu dużych krajów Okcydentu biorących udział w trwającej okupacji Revacholu (czyli tzw. Koalicji). Ludzie uważają ją za rozsądną superpotęgę.

Rozsądną?

Uczynią z ciebie kolonię fiskalną, pozbawią cię zasobów naturalnych, przejmą patenty i udziały, lecz nie będą grozić, że w każdej chwili mogą cię zmiażdżyć, jak to w czasach swojej świetności robił Revachol.

„Przykre wspomnienie czego?”

„Bzu i błyskawicy” – mruży oczy, jak gdyby chciała dostrzec w oddali to, o czym mówi. „Parki, szkło, duraluminium – Vredefort to miasto konferencyjne. Tam zawsze jest jesień. I noc. W każdym razie dla mnie”.

„Co jest w tym takiego złego?”

„Zupełnie nic, kiedy już tam nie mieszkasz”.

Centra konferencyjne pełne są ludzi, którzy się na ciebie złoszczą, kiedy zrobisz coś źle.

Odpuść.

„To przeszłość” – upija łyk kawy. „Nie da się wrócić do przeszłości”.

„Na szczęście” – zdaje się mówić jej ton.

„Zrobiła pani coś złego?”

„Tak jak każdy wcześniej czy później”.

„I co w tym wszystkim takiego złego?”

„Rozumiem, proszę pani”.

„Ile ma pani lat?”

„Dwadzieścia osiem” – napełnia płuca dymem z papierosa.

„Mogę zobaczyć pani paszport?”

„Przykro mi, ale nie”.

„Dlaczego?”