Rozmowa · Alice

Poczekaj! Zanim powiesz coś głupiego, dobrze to przemyśl!

A o czym tu myśleć?

Jak powiesz wszystkim, że straciłeś pamięć, to cię zamkną w wariatkowie. Okaż trochę sprytu! Spytaj, czy jest tam sam.

„10-4, nie słyszę pytania” – radiooperator nadal czeka na twoją odpowiedź.

„Proszę na przyszłość zwracać się do mnie po nazwisku”.

„10-9, powtórz! Nie zrozumiałem. Odbiór”.

„A może tak przestań mi mówić »pan« i używaj mojego prawdziwego imienia, do cholery!”

„Nie pozwolę tak do siebie mówić. Odbiór”.

MÓW MOJE IMIĘ, SZMATO! Co ty wyprawiasz? Jesteś o wiele zbyt agresywny.

Psujesz to.

„Uch...”

„Wyga, nasz chujek dalej nawija?! A teraz czego znowu chce?”

„Wydaje mi się, że jest pod wpływem. Ciągle prosi, żebym mówił mu po imieniu”.

„Mullen jest pijany i napastliwy emocjonalnie. To coś nowego”.

„Powiedz mu, żeby wytrzeźwiał i się pierdolił”.

„Streszczaj się, nie daj się wciągnąć w jego pijackie dziwactwa!”

„Co? O co mu chodzi? Czego jeszcze może od nas chcieć?!”

„Powiedz. Moje. Imię”.

„Nie pozwolę tak do siebie mówić. Odbiór”.

„Proszę, Jules, po prostu wypowiedz moje imię!”

„Chciałem tylko potwierdzić, czy opis mojej odznaki w twoim meldunku jest poprawny. Możesz mi go odczytać? Imię, stopień, datę urodzenia?”

„Co? O co mu chodzi?! Nadal jest na linii?!”

„Chce zweryfikować informacje z odznaki”.

„Ależ oczywiście, napisali na niej: Dick Mullen – głównodowodzący Revacholskich Sił Kawaleryjskich”.

„Powiedz mu, żeby przestał marnować czas!”

„Czego pan potrzebuje? Odbiór”.

„Poczekaj. Czy jesteś sam w pomieszczeniu? Potrzebuję poufnych informacji o sobie”.

„Nie jestem sam, mam tu 10-12 (obecne osoby trzecie). Odbiór”.

„Nie jestem sam, mam tu 10-12. Odbiór”.

„Jakieś wieści o mojej... eee, rodzinie?”

„10-... uch... słucham? Odbiór”.

Raczej nie chcesz chyba brnąć w to dalej.

„Nic. Nieważne”.

„Proszę powtórzyć, nie zrozumiałem! 10-9. Odbiór!”

„Myślałem po prostu, że może coś wiesz na ten temat”.

„Uch... Nie, nie słyszałem. Zwykle niechętnie wspomina pan o życiu prywatnym, więc zakładałem, że na tym froncie nie dzieje się najlepiej. Odbiór”.

„Szukam swojego adresu. Nie wiem, gdzie mieszkam”.

„10-4. Pański adres...”

„Czekaj, Jules. Co on, kurwa, nie wie, gdzie mieszka?! Dobrze słyszę?”

„Na to wygląda”.

„Nie. Chuj z nim. Nic mu nie mów, rozumiesz? Skoro tak go ciągnie do rynsztoka, to niech tam skończy”.

„Przykro mi. Mogę w czymś jeszcze pomóc? Odbiór”.

„Proszę na przyszłość zwracać się do mnie pełnym imieniem i nazwiskiem”.

„Tak, zakończmy to już”. (Zakończ).

„Zrozumiano. Odbiór”.

„Opowiadałem ci kiedyś jakieś szczegóły z mojego życia, zanim wstąpiłem do MOR-u?”

„10-4, no właściwie...”

„Czego on znowu, kurwa, chce? Uwagi? Piątaka? Parady na swoją cześć?”

„Nie, pyta chyba o informacje dotyczące jego życia prywatnego” – mówi, po czym zwraca się do ciebie: „Nigdy nie dzielił się pan ze mną szczegółami z życia osobistego. Odbiór”.

„On w ogóle czegoś chce czy uparł się, żeby nam utrudnić życie?!”

„Spytał, czy opowiadał mi kiedyś o swoim życiu sprzed wstąpienia do MOR-u”.

„Na litość boską, dość tych pierdół! Powiedz mu, żeby nie marnował czasu i dla odmiany zaczął zachowywać się jak policjant!”

„Funkcjonariusz satelicki Vicquemare mówi...”

„Słyszałem go”.

„Coś jeszcze przekazać?”

Potrzebuję informacji, a nie strachu.

Okaż trochę sprytu. Spytaj, czy jest tam sam.

„10-4. Większość informacji powinna znajdować się na odznace. Proszę sprawdzić. Odbiór”.

„Ja, eee... Nie mam jej. Odznaki”.

„Oczywiście. Odznaka. Mogę popatrzeć na swoją odznakę, którą tu mam”. (Skłam).