Rozmowa · Alice

NIE MAM SWOJEJ BRONI?!

Nie. Nie ma jej. Kurwa, nie masz jej przy sobie!

Nie pękaj, bratan. Nie potrzebujesz spluwy, żeby się bawić. Możemy się bawić i tak. To jeszcze nie koniec.

„10-9, zgłoś się! Słyszał pan moje pytanie? Zastanawiamy się, co z pańską bronią. Odbiór”.

O boże, nie ma jej...

Dobra. Nie ma jej. Twoja broń ewidentnie zaginęła.

„Ha, ha, funkcjonariusz zgubił odznakę, ha, ha. Jakby nikt wcześniej tego nie zrobił”.

„Mówi, że pewnie nie jest pierwszym, któremu się to przytrafiło, i śmieje się ironicznie”.

„Noż kurwa mać, jaja sobie robi? Cały komisariat będzie miał teraz przejebane”.

„Funkcjonariusz satelicki Vicquemare zastanawia się, czy to aby nie żart, i dodaje, że to kładzie się cieniem na całym komisariacie. Odbiór”.

„No to nas Mullen wyruchał...”

„Bardzo śmieszne. Kto sobie tak dowcipkuje z tym Mullenem?”

„Chce wiedzieć, kim jesteś”.

„Jestem Hjelmdallermann, do licha! Tak, powiedz mu, że pochodzę z północy!” – jego śmiech jest piskliwy i beztroski, jakbyś słyszał rozbawione dziecko.

„Tu funkcjonariusz satelicki McLaine. Odbiór”.

„Powiedz mu... żeby poszukał w dłoni – tej, w której akurat nie trzyma winiacza!”

Nie nazywasz się Dick Mullen. To imię fikcyjnego detektywa, który nie zgubiłby swojej odznaki.

„Hej, kto mówi?”

„Z tej strony funkcjonariusz łączności Jules Pidieu. Odbiór”.

„Nie, ten drugi!”

„Ma pan na myśli pańskiego partnera? Odbiór”.

„Co on mówi?”

„Pyta, kim pan jest”.

„Jego cholernym partnerem!”

„To pański partner, funkcjonariusz satelicki Vicquemare. Odbiór”.

„Oprócz odznaki stracił też, kurwa, pamięć?” – mężczyźnie, którego słychać w tle, kończy się chyba cierpliwość.

Nic nie mów.

„To on?!” – pyta suchy głos w tle. „Czego chce?”

„Mówi, że zgubił odznakę i musi to zgłosić”.

„10-9. Odbiór”.

„Jules, słyszałem, że niektórzy uważają mnie za peona La Puty Madre... Myślisz, że jestem skorumpowany?”

„10-4” – następuje pauza, w czasie której operator walczy z myślami za swoim wielkim radiomikrofonem. „Chodzą pewne słuchy...” – odzywa się w końcu z wahaniem.

„No więc chciałbym ci powiedzieć, że nigdy w życiu nie zrobiłbym czegoś takiego. Nie przyjmuję łapówek, Jules!”

„Miałem na myśli tylko to, że mówi się różne rzeczy na komisariacie. Ale ludzie zawsze gadają. Wie pan, jacy są milicjanci w Jamrock...”

„Inna rzecz, że niektórzy z nas naprawdę biorą w łapę. Co jest bardzo przykre. Odbiór”.

„Czyli ludzie wiedzą, że jestem brudnym gliną? Bo jestem. Najbrudniejszym i najbardziej niebezpiecznym policjantem w Revacholu. Moja sława mnie wyprzedza”.

„Mam nadzieję, że pan żartuje” – jego głos jest suchy i wyprany z wszelkiego humoru. „Chciałem tylko powiedzieć, że mówi się różne rzeczy na komisariacie. Ale ludzie zawsze gadają. Wie pan, jacy są milicjanci w Jamrock...”

„Chodzą słuchy? Co to w ogóle znaczy, że chodzą słuchy? Uważają, że jestem skorumpowany? Czy nie?”

„Chciałem tylko powiedzieć, że mówi się różne rzeczy na komisariacie. Ale ludzie zawsze gadają. Wie pan, jacy są milicjanci w Jamrock...”

„Informuję z radością, że znalazłem swoją odznakę, Jules”.

„10-4, miło mi to słyszeć! Zanotuję, że nie ma potrzeby wydawania nowej. Odbiór”.

Dobrze to z siebie wyrzucić, co? Może uczcimy to piwkiem?

„Udało mi się odzyskać mój pistolet Villiers 9 mm. Jest już ze mną i więcej go nie zgubię”.

„10-4. Przyjąłem. I bardzo miło mi to słyszeć. Zmodyfikuję odpowiednio raport”.

„Słuchaj, tak się składa, że broń też zgubiłem”.

„10-4, wiem, uwzględniłem to w raporcie, ale...” – waha się. „Poleży u mnie na biurku kilka dni. Odbiór”.

„Pilnie potrzebuję pomocy finansowej”.

„10-4, zrozumiałem. Nie decyduję o takich kwestiach, ale...”

„Mogę jeszcze jakoś pomóc? Odbiór”.

„Czego on znowu chce?”

„Prosi o pieniądze”.

„To jakieś, kurwa, żarty?!”

„Nie wydaje mi się”.

„Nie dawaj nic temu skurczysynowi, i tak wszystko przepije”.

„W porządku” – operator zwraca się ponownie do ciebie: „Nie ma zgody na dodatkowe fundusze. Odbiór”.

„Proszę, błagam! Nie mam nawet gdzie dzisiaj spać”.

„Mówi, że jest w potrzebie. Nie ma gdzie spać”.

„No to lepiej, żeby uporał się z tą sprawą przed zmierzchem!”

„Vicquemare mówi...”

Kogo obchodzi, co mówi ten Vicquemare? Zaapeluj do wrażliwości ich serc!