Rozmowa · Alice

„A co, znalazła się?” – pokój po drugiej stronie eksploduje salwami śmiechu.

„Sierżant Torson jest ciekaw, czy znalazł pan już swoją odznakę. Odbiór”.

Walnij im ripostą.

„Tak, powiedz, że znalazłem ją w łóżku jego matki”.

„Odmawiam. Odbiór” – w tle słyszysz śmiech.

Nic nie mów.

„Nie odpowiada. Chyba nadal jej szuka” – w tle słyszysz śmiech.

Hmm... Nie przychodzi ci do głowy riposta, niestety. Ciężko się myśli w takim stanie.

„Yyy...”

„Dość już o tym, mam inne sprawy do poruszenia”.

„10-9, powtórz, nie dosłyszałem” – ożywiona dyskusja w tle utrudnia wam komunikację.

„...Kapitan Abstynent przechodzi sam siebie!”

„Zapytaj go...” – osoba po drugiej stronie z trudem powstrzymuje wybuch śmiechu. „Zapytaj, czy zgubił też broń!” – teraz cały pokój wypełnia się śmiechem.

„Sierżant Torson chce wiedzieć, czy broń też pan zgubił. Odbiór”.

(Krzyknij). „Kurwa, jest! Mój Villiers jest tu ze mną! Znalazłem go!”

Przez radio przebija się pełne ulgi westchnienie. „10-4. Mówi, że odnalazł broń”.

„Dzięki bogu chociaż za to! To byłby koszmar. Nie chciałbym być w skórze nieszczęsnego skurwysyna, który przekazuje kapitanowi takie wieści”.

„Wystarczy, że zgubił odznakę. Każ mu ją znaleźć, i to szybko! Nie można pozwolić, żeby jakiś gangster z nią paradował”.

„Nie bądź dupkiem, prowadzę śledztwo”.

Kolejne westchnienie ulgi ulatuje, trzeszcząc, z głośnika. „Możemy jeszcze jakoś pomóc? Odbiór”.

„Staram się, jak mogę, dobra?”

Nic nie mów.

„Mój Villiers jest tu ze mną”.

Przez radio przebija się pełne ulgi westchnienie. „10-4. Mówi, że ma przy sobie broń”.

O kurwa...

Nic nie mów.

„10-1, źle pana słyszę. 10-9, powtórz. Odbiór”.

Nie mów niczego.

„10-9, zgłoś się! Odbiór”.

Przekonaj ich, że nie zgubiłeś swojej broni.

Kłamstwo przez telefon? Łatwizna! Po prostu wypowiedz je jak prawdę. I wtedy się nią stanie.

„Nie, oczywiście, że nie zgubiłem broni”.

„Mówi, że nie”.

„Dzięki bogu chociaż za to! To byłby koszmar. Nie chciałbym być w skórze nieszczęsnego skurwiela, który przekazuje kapitanowi takie wieści”.

„Wystarczy, że zgubił odznakę. Każ mu ją znaleźć, i to szybko! Nie można pozwolić, żeby jacyś gangsterzy z nią paradowali”.

„Wszyscy odetchnęliśmy z ulgą, że nie stracił pan broni. Potrzebna panu jeszcze jakaś pomoc? Odbiór”.

Wszystko pomieszało ci się w głowie, zanim jeszcze zacząłeś wypowiadać słowa.

„Nie, oczywiście, że nie zgubiłem woni. Broni. Eż, kurwa! Nie zgubiłem broni!”

„Mówi, że nie zgubił broni. Albo woni, cokolwiek to znaczy”.

„Niech ją opisze! Broń! O woni wolimy nie wiedzieć...” – śmieje się.

„Funkcjonariusz satelicki McLaine prosi o podanie opisu pańskiej broni. Odbiór”.

Po chuj ci w ogóle spluwa? Popatrz tylko na te potężne węże – twoje dłonie. Ty jesteś spluwą. Największą na świecie.

Och, podanie opisu, co? No to opisz mu ją. Opisz pistolet blazmowy.

Damy radę, bracie. Masz tę wiedzę w zakończeniach nerwowych dłoni. Musisz tylko wgryźć się w swoją pamięć mięśniową.

„No, przede wszystkim, to jest ogromna. Ma szerokie otwory chłodzące na przedzie. I wystają z niej pojemniki z wodorem”.

„10-9, możesz powtórzyć? Odbiór”.

„No dobra, kłamałem. Nie mam tej broni”.

„Mówi, że jej nie ma”.

„Dobry boże, zgubił broń!!! O mój... Nie wytrzymam...” – mężczyzna ponownie zanosi się śmiechem.

„To nie jest temat do żartów...”

„Mack może w pojedynkę wziąć się za Olbrzyma z Koko Nur, ale Disco potrafi sprawić, żeby robił w gacie!”

„O ja pierdolę... nie zdzierżę... zgubił... Zapytaj go, czy wacka też nie zapodział!”

„Nie będę go...”

„Spytaj!”

„Sierżant Torson chciałby wiedzieć, czy nadal jest pan w posiadaniu swoich genitaliów. Odbiór”.

To dobry moment na słowa takie jak „kurwa”, „dupa” i inne takie. Wszystko naprawią.

„Zostawiłem je u jego mamuśki po tym, jak całą noc jechałem ją w dupę. Przekaż mu to”.

„Tego mu nie przekażę. Odbiór”.

„Co mówi? Podziel się z resztą klasy!”

„Mówi... mówi, że uprawiał seks analny z twoją matką”.