Rozmowa · Kryptofaszysta Gary

Zamknijcie się, nie słyszymy, co mówi!

„Występuje w subtropikalnych dżunglach Samary. Niezwykle trudno ją zauważyć, ponieważ dla nieobeznanego oka wygląda jak zwykłe błoto. Uznaje się ją za niezwykle trudną do schwytania i bardzo niebezpieczną”.

„Jak bardzo jest niebezpieczna?”

„Słyszałem raz opowieść o całej wiosce, która jednej nocy po prostu zniknęła bez śladu. Potrafi pan to sobie wyobrazić?” – pyta, kręcąc głową. „Na miejscu osady pozostała tylko wielka plama błota”.

„Tak, z wszelkimi szczegółami”.

„Cały ten obszar jest teraz zupełnie wyludniony. Miejscowi nawet się do niego nie zbliżają. Przysięgają, że błoto wije się i czasem tworzy dziwne kształty”.

Dżungle, wioski, błoto... Lepiej, żeby nie marnował tym twojego czasu.

„Czy pan właśnie marnuje mój czas, Gary?”

„Nie, nie, wcale nie... Semper Maa wyewoluowało ciekawy mechanizm obronny. Zagrożone jest w stanie cofnąć się do wcześniejszego etapu swojego cyklu życiowego. Potrafi to nawet robić nieustannie, ad infinitum...”

Czyli przerażające, samoświadome błoto jest też nieśmiertelne? To świetna wiadomość.

„I tu zaczyna się naprawdę interesująca część. Podobno mechanizm, którego Semper Maa używa do cofania się w rozwoju, tak naprawdę odwraca przepływ samego czasu...”

Móc cofnąć się do dawnej wersji siebie, tej sprzed wszystkich popełnionych błędów... Dlatego właśnie tu jesteśmy!

„...o około 4,5 sekundy”.

„Dobrze, czuję się przekonany. Jaki jest nasz następny krok?”

„Najpierw musielibyśmy zabezpieczyć fundusze na wyprawę, następnie zebrać zespół, zgromadzić zaopatrzenie... Trzeba by pewnie załatwić z milion małych spraw, ale mając do dyspozycji zasoby MOR-u...” – wzrusza ramionami. „To mogłoby się udać”.

Wydaje się mieć nierealistyczne przekonania co do liczebności i stanu finansów MOR-u...

„To by zajęło całe wieki! Nie ma jakiejś pigułki, którą mógłbym zażyć? Albo czegoś w tym rodzaju...?”

„Nigdy nie słyszałem o żadnych pigułkach umożliwiających podróż w czasie...” – stwierdza, pocierając swoją brodę w zamyśleniu.

„Osobiście uważam, że zorganizowanie ekspedycji wydaje się najbardziej obiecującą opcją, więc nie jestem pewny, co miałbym jeszcze panu powiedzieć...”

„Osobiście uważam, że to wydaje się łatwiejsze od uzyskania dostępu do ściśle tajnej seolickiej technologii, ale co kto lubi”.

„Osobiście uważam, że to wydaje się bardziej cywilizowane od palcowego karcenia, ale co kto lubi”.

„Osobiście uważam, że to wydaje się łatwiejsze od uzyskania dostępu do ściśle tajnej seolickiej technologii i bardziej cywilizowane od palcowego karcenia, ale co kto lubi”.

„Wątpię, żeby MOR zajął się tą sprawą, panie Gary”.

„Zgadzam się z tobą, detektywie” – wtrąca się porucznik bez odrywania wzroku od swoich notatek. „To całkowicie niewykonalne”.

W jego głosie słychać ulgę – naprawdę nie chciał się z tobą na ten temat kłócić.

„To prawda, że wszystkie dotychczasowe ekspedycje poniosły porażkę, a kilka zniknęło bez śladu, ale jest w tym potencjał. Nie da się temu zaprzeczyć...”

Och, da się. Bez problemu.

„Hmmm, co jeszcze pan dla mnie ma?”

„Niech pan posłucha. Wiem, że to wygląda na ogromne wyzwanie, ale ten pomysł ma potencjał, któremu nie można zaprzeczyć...”

„Brzmi mi to jak ślepy zaułek, panie Gary”.

„Chwilka. Wciąż nie rozumiem, jak ten nieśmiertelny błotny potwór miałby pomóc mi cofnąć czas”.

„Fascynujące w tym jest to, że ta temporalna rewersja podobno obejmuje wszystko, co dotyka Semper Maa w chwili odwrócenia przepływu czasu”.

„Czyli jeśli zaatakuję samoświadome błoto...”

„Jeśli pokryłby się nim pan i wtedy je atakował, to teoretycznie mógłby pan przebić się pięściami do epoki frankonigeryjskiej!”

Jak kombinezon do nurkowania zasilany bólem.

„Brzmi to jak paskudne zagranie”.

„Zakładając, że przeżyłby pan to spotkanie... Ale o to musiałby się pan martwić na samym końcu, oczywiście...”

„W przyrodzie istnieje równowaga, panie Gary. Człowiekowi nie jest pisane bawić się w boga”.

„Dobrze. Ten Semper Maa pociągnie wózek mojego życia ku minionym wiekom”.

Jak okręt podwodny zasilany cierpieniem.

Jak egzoszkielet zasilany strachem.

„Czyli jeśli pokryję się samoświadomym błotem...”

„...i atakowałby pan je bez przerwy, to teoretycznie mógłby pan przebić się pięściami do epoki frankonigeryjskiej!”

„Pytałem pana o manipulację czasem, a nie o jakieś błoto”.

„Dochodzę do tego, panie władzo” – uśmiecha się. „Semper Maa wyewoluowało ciekawy mechanizm obronny. Zagrożone jest w stanie cofnąć się do wcześniejszego etapu swojego cyklu życiowego. Potrafi to nawet robić nieustannie, ad infinitum...”

„Przerażające...”

„Ale to nie wszystko. Semper Maa wyewoluowało ciekawy mechanizm obronny. Zagrożone jest w stanie cofnąć się do wcześniejszego etapu swojego cyklu życiowego. Potrafi to nawet robić nieustannie, ad infinitum...”

(Prychnij). „Widziałem, jak niebo płacze krwią, a wszystko wokół obraca się w pył. Więc chyba potrafię, panie Gary”.

„Ee...” – jest tak zaskoczony, że zapomina zamknąć usta. „To... Tak, to też jest straszne. W znacznie większej skali, znaczy się. Właśnie to przydarzyło się tej wiosce”.

To wydarzenie wykroczy poza wszelkie skale.

„Nie. Przykro mi, ale nie potrafię”.

„Nie chcę sobie tego wyobrażać”.

„Zaraz. Wygląda jak błoto?”

„Tak, wtapia się w dno dżungli. Jak można by się spodziewać, jest bohaterką wielu lokalnych mitów – w niektórych opisywana jest jako gniewny leśny duch albo manifestacja samego lasu”.

„Naprawdę sądzi pan, że Seolici umieją przenosić się w czasie?”

„No cóż...” – instynktownie rzuca okiem na porucznika, po czym kontynuuje sotto voce: „A jak inaczej wyprzedziliby tak bardzo wszystkich w technologicznym wyścigu?”

„Szukając odpowiedzi za woalem świata, w pustce?”

„Nigdy nie widziałem Seolity dopuszczającego się korporacyjnego szpiegostwa” – stwierdza, powstrzymując się przed zerknięciem na porucznika. „Jednakże istnieją pogłoski, artykuły, szanowane opinie...”

I zerknął!

Odchrząkuje i kontynuuje: „Jednak to wszystko kropla w morzu, właściwie nic – żadna ilość korporacyjnego szpiegostwa nie zapewniłaby im tak dużej przewagi nad wszystkimi...”