Rozmowa · Kryptofaszysta Gary

Nie doceniasz szpiegów korporacyjnych, Gary.

„Zaraz. O jakiej przewadze technologicznej mówimy?”

„Panie władzo, przecież wszyscy to wiedzą” – stwierdza, pocierając tył swojej głowy i patrząc w dół. „Mają tam rzeczy, o jakich większość ludzi nawet nie śniła...”

Właśnie się jednak zorientował, że nie przychodzą mu do głowy żadne przykłady.

„To wariackie, chłopie”.

„Myśli pan, że to jest wariackie? Niech pan poczeka, aż dowie się, jak udało im się uzyskać nad nami tak dużą przewagę...”

„Jak?”

„Czy to nie jest oczywiste? Ktoś przekazywał im technologię z miejsca, do którego nikt inny nie ma dostępu...”

„Z szaroty?”

„Nie, dlaczego mieliby... Nie, mówię o przyszłości! Seolici pomagają sami sobie z przyszłości. I każde kolejne małe udoskonalenie, które otrzymują w teraźniejszości, wywołuje poważne zmiany wzdłuż linii czasu...”

„Powstaje przez to pętla, prawda? Im bardziej zaawansowaną technologię tutaj przesyłają, tym bardziej zaawansowani stają się w przyszłości, co oznacza, że szmuglując do przeszłości jeszcze bardziej zaawansowaną technologię... Jestem pewny, że widzi pan, do czego to prowadzi”.

Dopóki siedzi w swojej własnej logicznej bańce, osobistej pętli, ma na swój sposób rację.

„Zaraz, ale jak w takim razie rozpoczęli tę pętlę?”

„To jest paradoks” – obdarza cię wszechwiedzącym uśmiechem, jakby właśnie wszystko ci wyjaśnił.

Wypowiedź z pozoru sprzeczna lub niezgodna ze zdrowym rozsądkiem, a mimo to być może prawdziwa. A być może nie.

„W takim razie już ponieśliśmy porażkę”. (Spójrz w dół, na swoją zaciśniętą pięść).

„No nie wiem, panie władzo... Myślę, że Revachol przyszłości też może mieć kilka asów w rękawie. Ludzie zaczynają się przebudzać”.

„Och, ludzie dostrzegają, Gary. Pewnie wysłali już oddział” – stwierdza porucznik. Długopis w jego ręce ślizga się po szorstkim papierze należącego do niego notatnika.

„Oczywiście nie do teraźniejszości, tylko do Gary'ego z przeszłości. Wolą rozprawiać się z problemami zanim staną się nie do rozwiązania. Pomyśl o tym”.

„Ha, ha, ha...” – śmieje się szybko i nerwowo. „Właściwie tylko powtarzam to, co słyszałem w »Polowaniu na prawdę« i przeczytałem w »Paradoksie B«. Jestem tylko posłańcem, a właściwie nie jestem nawet nim!”

„I przypuszczam, że nic z tego nie pomogłoby panu osobiście manipulować czasem. Więc może po prostu o tym wszystkim zapomnimy?”

Mmmm, najpiękniejszy zapach na świecie – strach.

Widzisz, jak porucznik się wzdraga i pociera czoło jakby w nagłym napadzie migreny.

Boże, mam nadzieję, że to był sarkazm. Jeśli nie, to nie rozumiem, jak mógłby dalej być policyjnym detektywem.

„Niestety, przypuszczam, że to i tak nie pomoże panu w osobistym manipulowaniu czasem” – stwierdza, wzruszając ramionami. „Przykro mi”.

„Ale przypuszczam, że to i tak nie pomoże panu w osobistym manipulowaniu czasem. Może powinien pan rozważyć wykorzystanie palcowego karcenia?”

„Ale przypuszczam, że to i tak nie pomoże panu w osobistym manipulowaniu czasem. Może powinien pan rozważyć wykorzystanie Semper Maa?”

„Jeśli jednak jest pan zainteresowany osobistym manipulowaniem czasem, to sugeruję rozważenie skorzystania z Semper Maa lub palcowego karcenia”.

„Tak, to jedyne sensowne wyjaśnienie”.

„Mówię panu” – kiwa głowa pewny siebie. „Prawdy nie da się ukryć. Ludzie zaczynają się przebudzać i ją zauważać”.

„Gary, to szaleństwo. Jest pan obłąkanym człowiekiem. Chorym na głowę”.

„Hej...” – rozkłada szeroko ręce. „Nikt nie lubi tego słuchać, ale nie jestem tu, aby dać panu fałszywe poczucie bezpieczeństwa. Jest jak jest. Ludzie zaczynają się budzić i dostrzegać prawdę”.

„Nie do końca rozumiem z tym paradoksem”.

„Nie do końca rozumiem z tą pętlą”.

„Z przyszłości?”

„Zgadza się, panie władzo” – stwierdza, przychylając się do ciebie bliżej. „Seolici pomagają sami sobie z przyszłości. I każde kolejne małe udoskonalenie, które otrzymują w teraźniejszości, wywołuje poważne zmiany wzdłuż linii czasu...”

„Z tego tajnego, niedostępnego bunkra przy Krańcu?”

„Z tej ruiny...? Nie, z przyszłości. Seolici pomagają sami sobie z przyszłości. I każde kolejne małe udoskonalenie, które otrzymują w teraźniejszości, wywołuje poważne zmiany wzdłuż linii czasu...”

„Z niebieskich drzwi w Whirling!”

„Z niebieskich...? Nie, z przyszłości. Seolici pomagają sami sobie z przyszłości. I każde kolejne małe udoskonalenie, które otrzymują w teraźniejszości, wywołuje poważne zmiany wzdłuż linii czasu...”

„Niech pan poda jakieś przykłady, Gary”.

„Och, no wie pan... ee...” – robi głośny wydech i kontynuuje masowanie swojego karku. „Niewykrywalne aerostaty, broń zasilana blazmowo, najróżniejsze ściśle tajne projekty...”

Nie ma czegoś takiego jak broń zasilana blazmowo, bo i nie ma czegoś takiego jak blazma.

„Ale to nic. Niech pan poczeka, aż dowie się, jak udało im się uzyskać nad nami tak dużą przewagę...”

„Ma pan rację, nie umiem sobie nawet wyobrazić, o czym pan mówi”.

„Proszę mi uwierzyć, to wszystko tam jest. Technologia tak zaawansowana, że nie da się jej opisać...” – stwierdza, unikając twojego spojrzenia.

Bo dopiero teraz dociera do niego, że nie ma pojęcia, o czym mówi.

„Jaka w takim razie jest ich tajemnica?”

„Z pustki?” – pyta, wpatrując się w ciebie z uwagą i zakładając rękę na rękę. „Nie sądzę, aby to było to. Uważam, że istnieje o wiele bardziej złowieszcze wytłumaczenie...”

Kanibalizm?

„Tworząc estetykę czystej funkcjonalności odrębną od tradycyjnych definicji piękna?”

„Wie pan, nie sądzę, aby to było to” – stwierdza, kręcąc głową. „Założę się, że mają tam u siebie mnóstwo piękna oraz sztuki i inspiracji, ale to nie dlatego wygrywają...”

„Niech pan to zachowa dla pyrhoćpunom” – stwierdza, wykonując lekceważący gest dłonią. „Nie ma mowy, aby to był powód!”

„Nie wątpię, że mają silny rząd centralny, który dba o to, aby wszystko poszło gładko”.

„Działa jak w zegarku, jestem tego pewny – bez wątpliwości. Ale czy to naprawdę wystarczy, aby mieć tak astronomiczną przewagę? Nie wydaje mi się...”

„Niech się pan obudzi” – stwierdza mężczyzna, pstrykając palcami tuż przed twoją twarzą. „Nie ma mowy, aby to był powód, dla którego wygrywają ten wyścig!”

„Przeznaczając na badania większy procent budżetu państwa?”

„Jak najbardziej!” – kiwa głową z entuzjazmem i zerka na porucznika. „To na pewno by pomogło, ale czy wystarczyłoby? Nie kupuję tego...”

Mężczyzna wydaje z siebie wymuszony i nieprzyjemny sztuczny śmiech. „Panie władzo, dobrze pan wie, że to nie to. Mowy nie ma!”

„Łącząc się w solidarną jedność, w której każdy robi swoje, aby pchać do przodu tę wielką machinę?”