Rozmowa · Kryptofaszysta Gary

„Pozwalając wolnemu rynkowi nadawać kierunek postępowi technologicznemu?”

„Możliwe, całkiem możliwe” – kiwa głową z entuzjazmem i zerka na porucznika. „Znaczy, to na pewno by pomogło, ale czy wystarczyłoby sam rynek? Nie kupuję tego...”

„Panie władzo” – stwierdza pewnym siebie głosem – „przeciętny konsument to kretyn. Gdyby wszystko zależało od konsumentów, to mieszkalibyśmy w chatach ze sztucznego bambusa, palili kancerogenne kadzidełka i grali na bongo. To na pewno nie jest powód!”

„Dzięki izolacji, to jasne. Seol pozostaje seolicki. To bardzo motywujące”.

„No nie wiem... Brzmi to mi trochę kazirodczo, ale jasne – to nie mój interes, nie jestem Seolitą” – stwierdza, rzucając okiem na porucznika. „Ale nie ma mowy, aby to był powód, dla którego wygrywają w tym wyścigu...”

Och, chęć otaczania się wyłącznie jednym typem ludzi jest znienacka kazirodcza, Gary?

„Jasne, ich ojczyzna jest zamknięta szczelniej niż odbyt Himejczyka, ale czy to by wystarczyło?” – pyta i kręci głową. „Nie ma mowy. Nie kupuję tego...”

„Dziwne. Nie mam pojęcia”.

„Mogę panu powiedzieć, że nie jest to coś łatwego i od razu oczywistego, to pewne. Mowy nie ma – to by było zbyt proste...”

„Właśnie, jak wy zdołaliście nas tak wyprzedzić?” (Odwróć się do porucznika).

„Ja nie uczestniczę w tej konwersacji. O nie” – stwierdza porucznik wpatrzony w swój notatnik. „To wyjątkowe doświadczenie, którym cieszy się wasza dwójka. Ze sobą nawzajem”.

„Wszystko w porządku. Nie ma nic złego w odrobinie spekulatywnych dociekań” – mężczyzna wzrusza niezręcznie ramionami. „Ale pytam poważnie, panie władzo, jak wyjaśnić to, że Seolici osiągnęli taką przewagę nad resztą świata?”

Bardzo stara się pokazać, jakie to dla niego jest wszystko normalne i naturalne.

„Pracując dłużej i ciężej niż wszyscy inni?”

„Jasne, Seolici są pracowici, wszyscy to wiedzą...” – przyznaje, ponownie zerkając na porucznika. „Ale czy sama ciężka praca by wystarczyła? Nie kupuję tego...”

„Czy mogę wybuchnąć śmiechem, panie władzo?” – pyta, wywracając oczami. „Nie ma mowy. Nie kupuję tego...”

„Och, zdecydowanie!” – kiwa głową i powtarza: „Zdecydowanie. A jak inaczej wyprzedziliby tak bardzo wszystkich w technologicznym wyścigu?”

„Ale krążą też pogłoski, że Seolici opracowali technologię, która umożliwia poruszanie się w czasie jak w korytarzu – do tyłu i do przodu”.

Nie. Nie opracowali.

„Tak, panie Gary. Podstęp. Proszę odpowiedzieć”.

„Zużyłem już wszystkie podstępy, Gary. Niech mi pan powie, co wie”.

„Tak. To ważne”.

„Ważniejsze od naszego śledztwa w sprawie morderstwa?”

„Może nawet ważniejsze niż cokolwiek dotąd”.

„Nie” – odpowiada z westchnieniem porucznik i otwiera swój notatnik. „Naprawdę nie jest. Po prostu pośpiesz się, proszę, abyśmy mogli wrócić do naszej mało priorytetowej sprawy morderstwa”.

„To dopiero podchwytliwe pytanie, co, panie Gary?” (Puść mu oko).

„Ee... Taa... Chyba” – odpowiada, wzruszając ramionami. Wygląda na zdezorientowanego.

„Pośpiesz się” – stwierdza porucznik oschle i otwiera swój notatnik. „To pytanie było retoryczne, a nie podchwytliwe”.

„Chyba nie”.

„W takim razie pośpiesz się, proszę, abyśmy mogli do niego wrócić” – stwierdza porucznik, otwierając swój notatnik. „Mówię poważnie”.

„Nie...?”

„Nie?” – pyta zaskoczony. „Mógłbym przysiąc, że robisz to właśnie w tej chwili”.

„Ja tylko... Kim, proszę, zaufaj mi”.

„Niech będzie” – otwiera swój notatnik i zaczyna go kartkować. „Tylko się pośpiesz. Musimy wracać do naszej sprawy”.

„Wszystko się złoży w sensowną całość. Obiecuję”.

Pytanie zamiast odpowiedzi, tak? A więc musi być naprawdę oczywista.

Porucznik zakłada ręce na piersi i odwraca się, aby na ciebie spojrzeć.

Lepiej, żeby to miało jakiś związek ze sprawą.

Zadał pytanie zamiast odpowiedzi. Czyli musi być oczywista.

Wzdycha z frustracją. „Już przez to z tobą przechodziłem. Nie zamierzam...” – zaczyna, ale zmienia zdanie: „Pośpiesz się tylko, proszę. Jesteśmy w trakcie śledztwa w sprawie morderstwa, pamiętasz?”