Rozmowa · Balkonowy palacz

„Witaj ponownie, żandarmie”.

„Opowiedz mi jeszcze raz o tym muskularnym facecie, który przyszedł przyjrzeć się miejscu zbrodni”.

„A tak... Niech no pomyślę. Zapukał do moich drzwi kilka dni po linczu. Odwiedził chyba wszystkie mieszkania w budynku, zadawał pytania”.

„Miał jakieś cechy szczególne poza tym, że był muskularny?”

„Och, niech no pomyślę...” – odpowiada, spoglądając gdzieś w górę, by przypomnieć sobie szczegóły. „Mówił z akcentem. Brzmiał jak jeden z tych najemników”.

„Brzmiał trochę jak ktoś z Oranje” – stwierdza i zamyka oczy. „Nie, nie trochę. Brzmiał zdecydowanie jak ktoś z Oranje”.

„Jak wyglądał?”

„Muskularny. Przystojny” – nonszalancko wzrusza ramionami. „Silny. Jak jeden z tych wojskowych typów”.

„Był sam?”

„Tak, ale rozmawiał z kimś przez słuchawkę w uchu”.

„Słuchawkę w uchu?”

„Tak, no wiesz – takie malutkie głośniczki z mikrofonami noszone czasem przez eleganckich ochroniarzy”.

„Co mówił?”

„Po prostu powtarzał to, co mu mówiłem”.

„Co mu powiedziałeś?”

„Nic. Powiedziałem mu, że niczego nie widziałem”.

„Nie powiedziałeś mu o swoim przyjacielu?”

Zaciąga się jeszcze raz dymem z papierosa, po czym marszczy brwi. „Jakim przyjacielu?”

„Twoim niedzielnym przyjacielu, świadku”.

„Nie, raczej nie poruszaliśmy tego tematu”.

„I ci uwierzył?”

„A dlaczego miałby mi nie wierzyć?”

„Dziękuję za informacje”.

„Nie ma za co. Jeszcze coś?” – pyta, a jego wzrok leniwie błądzi po twojej twarzy.

„Co do mojego nakrycia głowy...”

„Możesz to zatrzymać, nie mam nic przeciwko. Potrafię docenić piękno, gdy je ujrzę”.

„I tak nie zamierzałem raczej ci tego oddawać”.

„Ależ tyś podstępny” – unosi brew i nie jesteś pewny, czy mówi poważnie, czy tylko się z tobą droczy. „Lubię mężczyzn, którzy biorą, co chcą”.

„Dzięki. To jak noszenie zawsze przy sobie części ciebie”.

„Doprawdy?” – pyta, śmiejąc się. „W takim razie korzystaj”.

„Wziąłem to, żeby wtopić się w tłum. Działam pod przykrywką, rozumiesz”.

„Gdzie się wtapiasz?” – pyta, unosząc brew. „Na karnawałowej imprezie?”

„Co do mojego ubrania i nakrycia głowy...”

„Muszę porozmawiać jeszcze raz z twoim niedzielnym przyjacielem. Chodzi o sprawy komitetu”.

„Och, komitet” – uśmiecha się. „Jakie to interesujące...”

„Jest tylko jeden problem: nie sądzę, aby zechciał z tobą porozmawiać”.

Jest tylko jedno rozwiązanie. Będziesz musiał przeprosić...

Na szczęście przepraszanie jest dla ciebie właściwie drugą naturą.

„Możesz mu przekazać, że jestem gotów w każdej chwili przyjąć jego przeprosiny”.

Na jego twarzy pojawia się rozbawienie. „Och, nie sądzę, abyś to ty powinien oczekiwać przeprosin od niego”.

Nie masz zatem tu nic więcej do powiedzenia.

Nie bądź głupi. Tu chodzi o rzeczy ważniejsze niż twoja duma.

„W takim razie nie mam z nim już o czym rozmawiać”.

„Och, z pewnością będzie zdruzgotany, gdy się o tym dowie...” – odpowiada z uśmiechem.

Jest mu wszystko jedno. Dla niego to tylko interesujący spektakl.

„Zamierzasz ot tak zrezygnować z tego tropu?” – pyta porucznik, patrząc na ciebie z niedowierzaniem.

„Nie jestem pewny, czy zauważyłeś, ale Martinaise nie roi się wcale od przedstawicieli Koalicji. Będziesz musiał poszukać teraz kogoś innego”.

Co ty robisz, Harry? Lepiej miej nadzieję, że trafi się ktoś inny, kto umożliwi ci jakiś kontakt z Koalicją...

„W każdym razie, życzę powodzenia”.

„Dobra, niech będzie. To ja powinienem przeprosić”.

„Tak” – kiwa głową. „Myślę, że to byłoby na miejscu...”

„W każdym razie, chciałbym pomóc, ale problem w tym, że nie wiem, gdzie on jest. Właściwie mało ze sobą rozmawiamy...” – wyjaśnia, delikatnie strzepując palcem wskazującym popiół z papierosa.

„Być może wspominał coś o zwiedzaniu jakichś historycznych miejsc na wybrzeżu... Oczywiście nieoficjalnie”.

„No to będę musiał poszukać go gdzieś na wybrzeżu”.

„Najwyraźniej” – odpowiada, kłaniając ci się lekko.

„Wiesz, kiedy wróci?”

„Nie mam pojęcia. Nie jestem jego sekretarzem”.

„Jak przedostał się przez śluzę? Myślałem, że jest nie do przebycia?”

Wzrusza ramionami. „Ma swoje sposoby. Nie interesują mnie szczegóły jego życia”.

„Może mógłbyś się za mną u niego wstawić?”