Rozmowa · Balkonowy palacz

„Nie, chciałem tylko wiedzieć, czy do niego należysz”.

„No cóż, jestem jednym z nich – należę do jednej z tych potajemnych grup rozkoszy gromadzących się w piwnicach pod osłoną nocy... sobotniej nocy, a czasem nawet piątkowej nocy!”

To kwestia sportu. Jest sportowcem, ceni fizyczne możliwości i atletyzm... Nic poza tym.

„Spotkałem twojego niedzielnego przyjaciela”.

„Tak?” – jego twarz zdobi niewielki uśmiech. „Jak ci się spodobał?”

„Nie spodobał mi się tak bardzo jak ty”.

„A niech mnie!” – wybucha śmiechem. „Czemu nie?”

„Czemu był u ciebie w środku nocy?”

„Ma klucze. I lubi ten widok...” – odpowiada, wykonując gest dłonią z papierosem. „Na morze, oczywiście”.

„Co was właściwie łączy?”

„Jesteśmy przyjaciółmi – już mówiłem. Niedzielnymi przyjaciółmi. Przyjaciółmi, którzy od czasu do czasu lubią się ze sobą spotykać”.

„Niedzielny przyjaciel. Co to znaczy?”

Wzdycha. „Że nie będzie go tutaj, gdy nadejdą trudne czasy”.

„To to w ogóle jest przyjaciel?”

„Tak – w niedziele” – uśmiecha się.

„Nie chcę rozmawiać o innych ludziach. Chcę porozmawiać o tobie”.

„Hmm?” – mruczy. „Czyli o czym, żandarmie?”

„Kim on jest?”

„To gość z pierwszego świata. Nie jest taki jak ty czy ja, żandarmie” – uśmiecha się melancholijnie. „Może zawsze wrócić”.

„Gdzie wrócić?”

„Do możliwości, jakie ma w Okcydencie, Sur-la-Clef. Mimo to...” – zaciąga się dymem i zatrzymuje go na chwilę w płucach. „Jego wizyty ożywiają trochę tę wioskę”.

„A może chodzi tylko o pieniądze, sam nie wiem...” – stwierdza, wpatrując się w bar.

„Nie spodobał. To urzędnik rządowy. Nie ufam rządom”.

„Miałeś rację, był magiczny. Magicznie biurokratyczny”.

„Mówiłem, że może być bardzo użyteczny. To jest chyba czar potężnych ludzi”.

„Co do mojego ubrania...”

„Co tu robisz?”

„Podziwiam atmosferę...” – uśmiecha się. „A ty, funkcjonariuszu?”

„Mieszkam tu. Mój pokój jest na górze”.

„Wygodne” – kiwa głową. „Ale co robisz tutaj, rozmawiając ze mną?”

„Jestem tu, żeby skopać kilka tyłków i rozwiązać sprawę, nad którą pracuję”.

„Cóż, twoje zdrowie!” – unosi szklankę, po czym upija łyk drinka, którego pianka muska jego usta.

„Nie wiem, co tu robię. Zmierzam po prostu tam, dokąd prowadzi mnie życie”.

„Hmm... Może powinieneś to rozgryźć, detektywie”.

„Zamierzam zostać tu zapamiętany przez historię. Będę śpiewał karaoke”.

„Poważnie?” – pyta i prostuje się z zaciekawieniem. „Nie mogę się już doczekać!” – zapewnia, unosząc w twoim kierunku swoją szklankę.

„Jestem tu, żeby się zapić na śmierć”.

„Nie sądzisz, że jesteś odrobinę zbyt dramatyczny?” – pyta, jakby to była kwestia estetyki. „Jeśli już musisz to zrobić, to na twoim miejscu wybrałbym coś innego... Jakąś inną substancję”.

„Chociaż z drugiej strony, jesteś gliną – to pasowałoby gatunkowo” – spogląda na swoje dłonie złożone na stoliku. „Ja się w to wpisuję – wszyscy się wpisujemy... Jesteśmy kształtowani przez fikcję jak postacie w jakiejś kiepskiej powieści”.

„Ludzka psychologia jest zdecydowanie leniwa, nie sądzisz?”

„Widzę, że znalazłeś coś dla siebie w mojej garderobie” – przygląda ci się. „Nieźle, całkiem nieźle. Co cię tu sprowadza?”

„Witam, żandarmie. Kolejne rendezvous”. To znowu on – palacz z balkonu! I to tutaj, w Whirling-in-Rags.

„Cześć”.

„Witaj, witaj. Co cię tu sprowadza?”

„Hej”.

„Cześć, cześć. Co cię tu sprowadza?”

[Odejdź].

„Jesteś tu!”

„Jestem. Ty też. Co cię tu sprowadza?”

„Cześć”. (Popraw krawat).