Rozmowa · Balkonowy palacz

„Nie” – odpowiada, wypuszczając z płuc szarą smugę dymu. „Raczej tego nie zrobię. To sprawa między tobą i nim”.

„No to chyba powinienem przeprosić za to małe nieporozumienie w apartamentach”.

Nigdy. Nie jesteś jakimś żałosnym gliną. To on powinien przeprosić ciebie.

„Czy mogę zapytać, żandarmie, o jaki komitet chodzi?” – pyta, zaciągając się z rozmysłem dymem ze swojego papierosa.

Jest zdziwiony, ale i sceptyczny. Tak naprawdę nie obchodzi go, czego chcesz od jego znajomego.

„Chodzi o przydzielanie la responsabilité”.

„Boże, oczywiście, że tak. Mój przyjaciel zawsze próbuje przekonać mnie, że muszę być odrobinę bardziej odpowiedzialny...”

„Jakbym i bez tego nie miał dość na głowie”.

„Naprawdę nie wolno mi tego zdradzić”.

„Och, wielki sekretny komitet. Rozumiem doskonale...” – zapewnia, a na jego ustach pojawia się delikatny uśmieszek.

„Nie jestem pewien. Chcę po prostu skontaktować się z kimś bliższym władzy”.

„To brzmi okropnie nudno, szczerze mówiąc” – odpowiada i zaciąga się dymem z papierosa. „Tutaj dzieją się najciekawsze rzeczy...”

[Odejdź].

„Pa, pa, żandarmie”.

Nosi się w jakiś niezwykły sposób. O co tu chodzi?

Czy on może być... członkiem homoseksualnego podziemia?

Tak, ten gość jest zdecydowanie homo. Doskonale wiem, jak oni wyglądają.

Ciekawa ta seksualna sprawa... Popytaj ludzi, zaangażuj się w to.

Przypomnę tylko, że nie rozmawiamy tu o żadnym kulcie mającym członków. Wymyśliłeś to.

Nie będę o tym wspominał. Odpuść.

„Hmm?” – mruczy słodko.

„Czy ty... jesteś częścią homoseksualnego podziemia?”

„Homoseksualnego podziemia?” – palacz prostuje się, w jego oczach widać rozbawienie, a na ustach pojawia się słodki uśmiech.

Przyjmuje pozę, żeby cię wykpić albo żeby wyśmiać twoją ignorancję. Nie wolno na to pozwolić!

„Ależ oczywiście, funkcjonariuszu. Chcesz przeprowadzić dochodzenie?”

„Tak, chcę dowiedzieć się więcej o tym homoseksualnym podziemiu, do którego należysz”.

„Och, to grupa uciech... Potajemna grupa skupiająca się na przyjemności spotykająca się w piwnicach pod osłoną nocy – sobotniej nocy, a czasem nawet piątkowej nocy!”

„Ale czemu się spotykacie? Co robicie?”

„Och, jesteśmy ambitni – chcemy zniszczyć ostatnie ostoje znaczenia, ostatnie reduty, na których chronią się mieszkańcy Revacholu, prawdziwe symbole bezpieczeństwa: tego, czym jest bycie mężczyzną i kobietą, matką i ojcem oraz czym jest ich małżeństwo”.

„Pod naszymi rządami wszystko będzie się nieustannie zmieniać i przemieszczać, przyszłość będzie należała do cyrku tożsamości – wirującego, surrealistycznego i nierealnego… Nie będziesz nawet wiedział, kim jesteś”.

„Dobrze, mam inne pytania. Mam je, naprawdę!” (Spróbuj się z tego wycofać).

Palacz zaczyna się śmiać i opiera się plecami o ladę. „Oczywiście, funkcjonariuszu. Co chcesz jeszcze wiedzieć?”

„Ale ja lubię wiedzieć, kim jestem”.

„Ale czy lubisz też blichtr złota? Czy lubisz imprezy i dyskoteki, i zabawę w tętniących światłach sobotniej nocy?”

„Bo zamiast tradycyjnej rodziny będziemy mieli cały ten mętlik” – wyjaśnia, przebierając palcami. „I tajemnice, oczywiście – tajemnice o seksualnej naturze, bardzo ezoteryczne. I muzykę disco, i narkotyki”.

„Nie, to nie dla mnie”.

„Lubię disco. Może powinienem się w to wkręcić?”

„Nie da się w to tak po prostu wkręcić – z tym trzeba się urodzić. Albo się do homoseksualnego ruchu należy, albo jest się z niego na zawsze wykluczonym”.

„A jeśli nie pamiętam, czy do niego należę, czy nie? Co jeśli nie pamiętam ze swojego życia nic poza tym, że lubię disco?”

„Pięknie!” – palacz podchodzi do ciebie jak zwierzę przygotowujące się do skoku. „Pięknie, właśnie do tego dążymy! Kto wie, może w przeszłości byłeś homoseksualistą – może to wszystko było tłumione...” – zatacza swoimi rękami wokół ciebie koła.

„Muszę powiedzieć, że wyglądasz jak ktoś, kto mógłby należeć do podziemia. Masz to bardzo charakterystyczne spojrzenie, jakbyś nie miał pojęcia, co się wokół ciebie dzieje”.

„To będzie dla mnie dwudziestoczterogodzinny projekt umysłowy. No, przynajmniej dwudziesto”.

„Absolutnie cudownie”.

Mężczyzna taki jak ty może pojąć swoją seksualność w jeden dzień roboczy. Nie zajmie to dwudziestu godzin, o ile nie zechcesz później wkroczyć we wspaniałe krainy fantasme érotique. Wtedy może to zająć dwadzieścia albo i więcej! Ale to już będzie twoja własna praca.

„No dobrze”. (Mrugnij). „Dobrze. Muszę to przemyśleć”.

„Pomyśl o tym, funkcjonariuszu” – odpowiada i zaczyna się śmiać, opierając się o ladę.

„Dobra, to na pewno się nie wkręcę”.

„Tak dobra zabawa powinna być zabroniona”.

„Cóż... Przez większą część historii była zabroniona”.

„Ale już nie jest?”

„Nie” – odpowiada i przygląda ci się uważnie.

„Czy to ma coś wspólnego z disco?”

„Tak, często słuchamy disco. Niektórzy twierdzą nawet, że stworzyliśmy disco, aby szerzyć naszą wizję przyprawiającego o zawrót głowy, nieustannie zmieniającego się społeczeństwa, w którym wszystko lśni złotym blichtrem!”

„Zamierzamy zmienić całym tym mętlikiem i tańcem palców podstawową jednostkę społeczną, rodzinę” – wyjaśnia, przebierając palcami. „I tajemnicami, oczywiście – tajemnice mają też seksualną naturę, bardzo ezoteryczną”.

„A co z czwartkową nocą?”

„Albo czwartkowej nocy! Czasem nawet zgromadzenie się nie kończy, lecz trwa i towarzyszy nam w naszym codziennym życiu...” – wyjaśnia konspiracyjnym szeptem, rozglądając się wokoło.

„Dajmy już spokój z tym tematem”.

„Dlaczego? Nie chcesz usłyszeć o tym, jak chcemy zniszczyć ostatnie ostoje znaczenia, ostatnie reduty, na których chronią się mieszkańcy Revacholu, tego, czym jest bycie mężczyzną i kobietą?”

„Albo prawdziwych symboli bezpieczeństwa: matki i ojca oraz ich nierozerwalnego małżeństwa... Pod naszymi rządami wszystko będzie się nieustannie zmieniać i przemieszczać, przyszłość będzie należała do cyrku tożsamości – wirującego, surrealistycznego i nierealnego…”

„Nie będziesz nawet wiedział, kim jesteś”.