„Chwila, funkcjonariuszu...” – każe ci czekać. Szum zakłóceń potrzaskuje cicho jak polana…

„Chwila, funkcjonariuszu...” – każe ci czekać. Szum zakłóceń potrzaskuje cicho jak polana w ognisku. Po jakimś czasie słyszysz głos witającego cię starszego mężczyzny. Jego chrapliwy głos jest dziwnie znajomy:

„10-2 (dobry odbiór), 10-5 (przekaż). Tu 41, zgłoś się! Odbiór”.

Kościsty staruszek z papierosem w zębach siedzi w zakurzonym boksie. Na kamizelce ma naszyty duży, biały prostokąt. Przed nim leży aparat w kształcie pudełka, z którego wystają najróżniejsze kable i anteny – centrala radiowa.

Mężczyzna używa kodu radiowego. Dasz radę. Jesteś gliniarzem, a gliniarze go znają.

„10-4, 41. komisariat. Mam pilną sprawę. Odbiór”.

„10-4 (przyjęto), 10-5 (przekaż). Jak sytuacja? Odbiór”.

„Po prostu się melduję. Odbiór”.

„10-18. Co mogę przekazać?”

„Muszę zgłosić zaginięcie odznaki”.

Porucznik robi wielkie oczy. „Ale mówiłeś, że...” – milknie i kręci głową. „Nieważne”.

„10-9, powtórz. Odbiór”.

„Moja odznaka. Nie mogę jej nigdzie znaleźć. Zniknęła, po prostu”.

„10-4, przyjęto. To bardzo poważna sytuacja. Muszę 10-22 do kapitana. Odbiór”.

10-22 do kapitana?! To brzmi źle. Źle i strasznie, jak wezwanie do dyrektorki w szkole.

„10-22 do kapitana?! To brzmi źle”.

„10-4, słyszę, funkcjonariuszu. Zapiszę, że poszukuje pan zgubionej odznaki”.

„A co z...” – słychać wahanie w jego głosie. „Co z pańską bronią? Ma pan ją przy sobie? Odbiór”.

„Wciąż mam swojego Villiersa”.

Przez radio przebija się pełne ulgi westchnienie. „10-4. Odbiór”.

Nic nie mów.

„10-1, źle pana słyszę. 10-9, powtórz. Odbiór”.

Nie mów niczego.

„10-9, zgłoś się! Odbiór”.

Zachowaj milczenie.

„Zgłoś się! 10-9, powtórz, proszę. Zgubił pan gdzieś swoją broń? Odbiór”.

Po prostu powiedz, że zgubiłeś broń. Wszystko inne tylko pogorszy sytuację.

„Potwierdzam, odbiór”.

„Potwierdza pan?” – następuje chwila ciszy.

Nie spodziewał się takiej odpowiedzi.

„Zamelduję, że jest pan w trakcie poszukiwania swojej broni. Odbiór”.

Wyłącz w milczeniu radio i odłóż mikrofon na wiesza.

Stukasz w przełącznik, odcinając połączenie. Zapada ogłuszająca niemal cisza.

„Nie poszło najlepiej. Ale najważniejsze, że postąpiłeś zgodnie z przepisami i zgłosiłeś zgubę”.

„Potrzebujemy stąd czegoś jeszcze?” – pyta, rozglądając się po kabinie.

Sprawdź w kieszeniach! Sprawdź w... O ja pierdolę, naprawdę nie wiesz, gdzie ona jest, prawda?!

Dobra. Nie ma jej. Twoja broń ewidentnie zaginęła.

Zluzuj, partnerze. Nie potrzebujesz spluwy, żeby się bawić... choć na pewno by w tym pomogła.

„10-9, zgłoś się! Słyszał pan moje pytanie? Zastanawiam się, co z pańską bronią. Odbiór”.

„Jeszcze jakieś dobre wieści?”

„Mówi, że zgubił odznakę”.

„Że co...? Zgubił odznakę?!”

„Kto zgubił odznakę?”

„Dick, kurwa, Mullen, a niby kto?”

„To przecież sam Dick Mullen z bestsellera »Dick Mullen i utracona tożsamość«” – mówi, próbując nie wybuchnąć śmiechem.

BROŃ SIĘ. Natychmiast! Śmieją się z ciebie.

„Bez żartów, powiedz im, żeby przestali. To poważna sprawa!”

„Prosi, żeby przestać. Mówi, że to poważna sprawa”.

„Oczywiście, że to poważna sprawa. Zgubił swoją jebaną odznakę!”

„Funkcjonariusz satelicki Vicquemare również uważa, że zgubienie odznaki to jest poważna sprawa. Odbiór”.

„Możemy przejść już dalej? Chcę to po prostu zgłosić i mieć to z głowy”. (Przejdź dalej).

„10-4, słyszę, funkcjonariuszu. Zapiszę, że poszukuje pan zgubionej odznaki. Odbiór”.

„O w dupę! Mack, chodź no, słuchaj tego! Dick Mullen zgubił odznakę!”

„Co się dzieje?”

„Nasz superglina zgubił odznakę!”

„Że niby co zgubił?!”

„Odznakę. Zgubił swoją cholerną odznakę”.

„Czy ty sobie ostatnio nie zakleiłeś powiek na amen? A teraz chcesz nabijać się ze mnie?”

Mężczyzną wstrząsają zbyt silne salwy śmiechu, żeby mógł posłużyć się poprawną składnią. Jedyne słowa, jakie jesteś w stanie zrozumieć, to „zgubił” i „odznakę”.

„Czy możecie przestać na moment powtarzać »zgubił odznakę«?!”

„Prosi, żebyście przestali mu wypominać zgubioną odznakę”.