„Chwila, funkcjonariuszu...” – każe ci czekać. Szum zakłóceń potrzaskuje cicho jak polana…

Dość tego. Błaganie jest poniżej twojej policyjnej godności.

„Nie chcę już tu być, chcę wrócić do domu! Proszę, przyjedźcie po mnie...”

„Uch, spokojnie...” – ścisza nieco głos, uważnie dobierając słowa. „Będzie dobrze... da pan sobie radę. Odbiór”.

„Co on tam mówi?”

„Chce pan coś przekazać?” – postanawia zignorować głos w tle. „Jest tu też wielu pańskich kolegów. Odbiór”.

Próbuje nie dopuścić, żebyś jeszcze bardziej skompromitował się przy współpracownikach.

Co? Miałeś przecież mieć ogarnięte to całe gówno w głowie! Zaraz się tu po prostu załamiesz! Przestań!

„Proszę, ja nie chcę tu być... Muszę...”

Nagle krawat zaciska się wokół twojej szyi niczym boa dusiciel. Wyciska z ciebie życie.

Spróbuj poluzować jego śmiercionośny chwyt i złapać oddech.

Hej, nie chcesz przeżyć najintensywniejszego orgazmu w swoim życiu? Dobra, to nie! Krawat nieco się rozluźnia.

„Co się ze mną dzieje, do cholery?!”

„A teraz... zerwał połączenie” – radiooperator nie mówi już do mikrofonu i zwraca się do kogoś w tle. „Chyba się dokądś spieszył...”

„Proszę, boję się! Ja nie... Kurwa, nie mogę oddychać... Pomocy, proszę!”

Radio milknie i zapada cisza. Operator przerwał połączenie.

„Co to było?” – pyta porucznik cicho, łapiąc cię lekko za ramię. „Wszystko w porządku, detektywie”.

„Nazywamy to zakłóceniem mocy. Słyszałeś kiedyś o tym?” (Otrzyj łzy).

Rzuca ci długie, zaniepokojone spojrzenie, po czym kiwa głową. „Powinniśmy zająć się swoimi zadaniami. Praca zawsze pomaga mi pozbierać myśli. Więc... Potrzebujesz jeszcze czegoś z mojego pojazdu, czy...?”

Osiemnaście kilometrów na południe, w budce przekaźnikowej 41. komisariatu, wokół funkcjonariusza łącznościowego, Julesa Pidieu pseudonim Wyga, zebrał się niewielki tłumek – około dziesięciu policjantów.

Małe pomieszczenie wypełnione jest dymem papierosowym i śmiechem, kiedy wchodzi funkcjonariusz Judit Minot. Ma zabandażowaną lewą rękę i krótko obcięte włosy.

„Co się tutaj dzieje? Stało się coś?” – pyta zaskoczona. Jean Vicquemare odwraca się do niej i mówi:

„Mój partner się odezwał – to się stało. Nie miał dobrych wieści. Zgubił odznakę i broń służbową. Wydawał się skołowany, majaczył wręcz...” – przerywa, żeby się zastanowić.

Obok wejścia Mack „Tors” Torson posuwa palcem swoją zaciśniętą pięść, śmiejąc się ochryple, co najwyraźniej stanowi oprawę artystyczną jakiejś świńskiej historyjki, którą raczy swojego partnera, Chestera McLaine'a.

„Ta, Mullen był, kurwa, zrobiony. Schlany w opór”.

„No, Mack ma rację, spierdolił po całości. Zanim jeszcze zaczął błagać o pieniądze. To było...”

„Dość!” – gwar natychmiast przycicha. Wszystkie oczy zwracają się ku funkcjonariuszowi satelickiemu Vicquemare'owi. „Nie ma w tym nic śmiesznego! To raczej kurewsko smutne, ot co. Jest gliną, jednym z nas, do cholery...”

„Musimy mu pomóc” – Minot spogląda na swoje starannie wypolerowane buty. W jej głosie da się dosłyszeć cichą stanowczość.

„Tak? A niby jak, kurwa, chcesz tego dokonać?! Odstawić go od butelki?! Zrobić mu poranny kurs joggingowy z sokiem marchewkowym w gratisie?! Ten gość już przepadł!”

„Wiem, że nie możemy go skreślać, gdy upadł tak nisko. On by tego nie zrobił...” – zebrani w pomieszczeniu zaczęli kręcić się z zażenowaniem. Ktoś próbuje wyślizgnąć się niepostrzeżenie.

„Pilnuj drzwi, Mack” – gestem nakazuje Torsonowi zablokowanie wejścia, po czym odwraca się do Minot. „Wiesz, co mi powiedział? »Nie chcę się odbić od dna, tylko na nim spocząć«. To jego słowa” – wzdycha ciężko i odwraca się do pozostałych.

„To nie może wyjść poza ten pokój! Ani słowa kapitanowi czy komukolwiek innemu. Damy mu kilka dni na zebrane się do kupy!”

„W sumie mogę poczekać z raportem kilka dni” – Wyga zapala kolejnego papierosa.

„Dobrze”. Vicquemare zwraca się do pozostałych: „No dobra, ludzie, to tylko durny dowcip. Pośmialiśmy się, a teraz do roboty!”

Daleko na północy, po drugiej stronie autostrady, funkcjonariusz cicho garbi się, wsuwając rękę do powozu motorowego.

„No, Mack ma rację, konkretnie spierdolił...”

„Mój partner się odezwał – to się stało. I nie miał dobrych wieści. Zgubił odznakę. Wydawał się skołowany, majaczył wręcz...” – przerywa, żeby się zastanowić.

„Nie chcę o tym rozmawiać. Chodźmy już lepiej”.

„Co, nigdy nie widziałeś wcześniej, jak ktoś ma atak paniki?” (Postaraj się dalej oddychać).

To tyle. Rozłączył się.

„Nie, wszystko dobrze, wszystko dobrze. Mam jeszcze... inne sprawy”.

„Zajmijmy się więc nimi. Odbiór”.

Naprawdę musisz ogarnąć gówno w swojej głowie, jesteś bliski kompletnego rozsypania się.

„Dobrze, zrozumiałem. Nie będzie funduszy”.

„Coś jeszcze? Odbiór”.

„To kluczowe dla dochodzenia, żebyście dali mi więcej pieniędzy”.

„Mówi, że potrzebne mu do śledztwa”.

„Złamanego grosza nie dostanie, tak mu powiedz!”

„Prośba odrzucona. Odbiór”.

Nic nie działa!

„10-4, zrozumiałem. Nie decyduję o takich kwestiach, ale...”

„Mogę jeszcze jakoś pomóc? Odbiór”.

„To on?!” – pyta suchy głos w tle. „Czego chce?”

„Mówi, że potrzebuje pieniędzy”.

„Może zabrzmi to dziwne, ale chciałbym przedyskutować kilka kwestii osobistych”.

„10-4. Proszę wybaczyć, ale nie mogę ujawniać danych osobowych. Odbiór”.

„Czyli nie możesz powiedzieć mi nic o mnie? Ale ja to ja!”

„10-4. Takie są zasady. Coś jeszcze? Odbiór”.

„Rozumiem”.

„10-4. Coś jeszcze? Odbiór”.

„Uch... no dobrze, 10-4 – słyszę, proszę przekazać pytanie. Odbiór”.