„Chwila, funkcjonariuszu...” – każe ci czekać. Szum zakłóceń potrzaskuje cicho jak polana…

„10-4. Potrzebuje pan czegoś jeszcze? Odbiór”.

„To na razie wszystko”. (Zakończ rozmowę z 41).

„Przyjąłem. 10-10. Bez odbioru” – po tych słowach w kabinie znów zapada cisza. Radiomikrofon spoczywa na widełkach.

„Zrozumiano. 10-10. Bez odbioru” – szum przerywa głośne kliknięcie, po czym w kabinie nastaje cisza.

„10-18, 10-20? Odbiór”.

„Eee, możesz to powtórzyć?”

„10-18, 10-20? Odbiór”.

„Proszę, mów do mnie po ludzku. Te liczby zupełnie nic mi nie mówią”.

„Co mogę przekazać? Odbiór”.

„Cześć, tu... ja. Pracuję na waszym komisariacie”.

„10-4, jak sytuacja? Odbiór”.

„Nie jest dobrze”.

„Sytuacja? Ja, eee...”

„10-2, 10-5. Tu 41, zgłoś się! Odbiór”.

Wzdycha. „Oczywiście... Proszę czekać”.

„10-4, zgłoś się...” – następuje chwila wahania – „...Ognisty. Odbiór”.

„Chwila, funkcjonariuszu...”

„10-4, zgłoś się! Odbiór”.

„Powiedz mu...” – mężczyzna nieskutecznie powstrzymuje śmiech. „Powiedz, żeby poszukał w dłoni – tej, w której akurat nie trzyma winiacza”.

Rudowłosy dryblas po jego prawicy wciąż ma w oczach łzy rozbawienia. „No, Mack ma rację, spierdolił po całości. Zanim jeszcze zaczął błagać o pieniądze. To było...”

Rudowłosy dryblas po jego prawicy wciąż ma w oczach łzy rozbawienia. „No, Mack ma rację, konkretnie spierdolił...”

„To przecież sam Dick...” – usiłuje mówić, zanosząc się śmiechem – „...Mullen z bestsellera »Dick Mullen i utracona tożsamość«”.

Wtrąca się nagle: „Ta, Mullen był, kurwa, zrobiony. Schlany w opór”.