Mężczyzna przed trzydziestką z rzadką, niezbyt imponującą brodą zauważa cię, gdy do niego…

„Czemu musiałeś go zabić?”

„Muszę na to odpowiadać?” – pyta porucznika. „Czy to konieczne?”

Porucznik stoi bez ruchu. Z jego twarzy nie da się niczego wyczytać.

„Skrzywdził cię? To dlatego? Zabicie go dało ci jakiegoś chorego kopa?”

„Ty jakiś głupi jesteś? Mówiłem już, że go nie zabiłem!”

„Jego... a kogoś innego?”

Ignoruje cię.

Więcej. Naciskaj, napieraj...

„Zabiłeś Sylvie?”

„Pieprz się, koleś”.

„Wystarczy” – odzywa się porucznik. Nie jesteś w stanie powiedzieć, czy uwaga ta była skierowana do ciebie, czy do Garte'a.

Czujesz, jak od porucznika dobiega cię milcząca fala, niczym odległe echo werbla. To aprobata.

„Dobra, wierzę ci”.

„Cieszę się bardzo”.

„Nie przekonałeś mnie tak do końca”.

„Wielka szkoda” – odpowiada, wpatrując się w ciebie ze złością.

„Dobrze, nie będę cię tym nękać”.

„Czy nie jest na to odrobinę za późno?”

„Wcześniej powiedziałeś, że powiesili go na drzewie. Sugerujesz, że zrobili to jacyś oni?”

„Och...” – odpowiada odrobinę zdziwiony, że to wyłapałeś. „Miałem na myśli robotników portowych. No wiesz, tych gości, których wszyscy posądzają o zabicie tego człowieka. Mnie o to nie posądzają, bo ja tego nie zrobiłem”.

„Kim są ci »wszyscy«?”

„Miejscowi. Klienci – ludzie, którzy tutaj jadają. Wielu robotników portowych się tutaj stołuje. Sylvie mówiła mi, że wszyscy wiedzą, że zrobili to robotnicy portowi”.

„Powiedzieli jej to sami Débardeurowie, czy to tylko pogłoska?”

„Właściwie nie wiem. Musicie zapytać ją o to sami”.

„Czemu robotnicy portowi mieliby go zlinczować?”

„Pewnie dlatego, że nie mają nic lepszego do roboty”.

„Ma pan na myśli strajk?”

„Tak, strajk” – wypowiadając ostatnie słowo, bierze je w cudzysłów, który wykonuje w powietrzu palcami. „Ten wisielec był ochroniarzem przedsiębiorstwa portowego – podobno najemnikiem. Związkowcy chcieli pewnie wysłać w ten sposób wiadomość”.

„Och...” – odpowiada odrobinę zdziwiony, że to wyłapałeś. „Ludzie mówią, że to sprawka robotników ze Związku. Że to był lincz”.

„Kto konkretnie tak mówi?”

Nie wie? Właśnie powiedział, że jacyś „oni” powiesili go na drzewie. Co to za „oni”?

„Jesteś tu barmanem?”

„Nie, nie jestem barmanem. Jestem kierownikiem baru”.

Nagle wydaje się bardzo podenerwowany. To dla niego ewidentnie delikatny temat.

„Wyglądasz jak barman”.

„Ten etap mojego życia jest już za mną. Nie każdy, kto stoi za ladą, jest barmanem, jasne? Jestem kierownikiem baru”.

„Co to za różnica?”

„Zarządzam trzema barami. Trzema. Zapamiętaj to sobie”.

„Rozumiem”.

„Mam taką nadzieję”.

„Ale drinka możesz mi nalać, prawda?”

„Mógłbym, gdybym był barmanem. Ale nie jestem. Jestem kierownikiem tego baru. Więc tego nie zrobię”.

Może i jest jakiś sposób (nawet w twoim przypadku), żeby wydębić od niego drinka, ale ta metoda nim nie jest.

„Gdzie dokładnie jest ciało?”

„Za tym budynkiem znajduje się dziedziniec” – wskazuje na kuchnię znajdującą się za nim. „Powiesili go tam na drzewie”.

„Jak się tam dostaniemy?”

„Widzi pan tamte drzwi?” – wskazuje w kierunku pinballowego stołu. „Proszę wyjść na zewnątrz i skręcić w prawo. Jest tam...” – wzdycha – „...ogromna dziura w ogrodzeniu. Nie potrzeba klucza – wystarczy przejść przez dziurę i będziecie na dziedzińcu”.

Powinieneś czuć się winny z powodu tej dziury? Jego westchnienie mówi ci, że tak.

„I jak się mamy tam dostać?”

„To łatwe! Widzisz tamte drzwi?” – wskazuje na zachód. „Wyjdź przez nie, a później po prawej zobaczysz dużą dziurę w płocie – naprawdę wielką. Możesz przejść na dziedziniec przez tę dziurę. Nie potrzebujesz do tego kluczy. Dziura jest tak wielka, że zmieściłaby się w niej frankonigeryjska kawaleria”.

Ma na myśli ciężką kawalerię niewinności Frankonegro pędzącą po równinach i miażdżącą narody wrogów ludzkości w stylu rodem z V wieku. To oni przynieśli światu jednolitą walutę i koncepcję czadowości. Nosili zbroje płytkowe i broń palną. Przede wszystkim jednak ich szyk był bardzo, bardzo szeroki. Dziura w tym płocie musi być ogromna.

Czyżby chciał wzbudzić w tobie poczucie winy z powodu tej dziury? Tak by wynikało z jego tonu.

„Tak, w porządku”. (Pomiń pytania).

Porucznik kiwa głową i zerka na wyjście. „Ciało znajduje się za budynkiem – jak tam trafić?”

„Mhm” – odpowiada, sprawdzając swój mały notatnik. „Ja już mam wszystko. A ty?”

„No dobra. Pytania. Już to ogarniam”.

Jego twarz zdradza poważne zwątpienie w to, że to ogarniasz.

„Tak?”

„Ja już mam wszystko. A ty?” – pyta, przeglądając swój mały notatnik.

„Że ja?”