Mężczyzna przed trzydziestką z rzadką, niezbyt imponującą brodą zauważa cię, gdy do niego…

„No?”

„Twoja kolej” – oznajmia, z szacunkiem robiąc krok w tył.

„Och, masz na myśli pytania?”

„Co jest złotopomarańczowe niczym pożar lasu, lecz śmierdzi wódką?”

„To jakieś żarty?”

Kim chce coś powiedzieć. Pozwól mu na to.

„Nie, chłopie. Pomóż mi z tym. Co jest złotopomarańczowe niczym pożar lasu, lecz śmierdzi wódką?”

„To ty – to najwyraźniej ty. Czuć od ciebie alkoholem. I jesteś pomarańczowy”.

Widzisz? Wszyscy są zgodni, że to twoja paleta barw. Dobrze kombinujemy z tym imieniem.

Zwraca się do porucznika: „Czy tego należy się teraz spodziewać, gdy wzywa się policję? Czekaliśmy od tygodnia!”

„Rozumiem pańskie obawy, ale przybyliśmy tu, aby wykonać zadanie, i jeśli mamy to zrobić, musi pan zachować spokój”.

„Tak, oczywiście” – cofa się o krok.

Kierownik baru wije się przez moment, wytrzymując spojrzenie porucznika. Po chwili jednak się poddaje.

„Wiem, że nasze przybycie na miejsce zbrodni zajęło nam trochę czasu. Ale pan również nie śpieszył się ze zgłoszeniem zwłok. Bo to pan dokonał zgłoszenia, zgadza się?”

Mężczyzna wije się przez moment, wytrzymując spojrzenie porucznika. Po chwili jednak się poddaje.

„Herold zniszczenia”.

„Co?”

„Nic, chciałem tylko sprawdzić, co się stanie, jak to powiem. Teraz już wiem”.

„Co to ma być? Jakiś żart? Czy tego należy się teraz spodziewać, gdy wzywa się policję? Tego kolesia?” – pyta, zwracając się do porucznika: „Czekamy od tygodnia!”

„Zmrok. Ja nim jestem”.

„Nie mam pojęcia, o czym do mnie mówisz”.

„Nieważne”.

„Nieważne? Zmrok? Co to ma być? Czy tego należy się teraz spodziewać, gdy wzywa się policję?” – wskazuje ciebie. „Tego kolesia? Poruczniku, czekaliśmy cały tydzień!”

„Kraina zmierzchu wkrótce przestanie istnieć. Nie ma znaczenia, czy to rozumiesz, czy nie”.

„Co to ma być? Jakiś żart? Czy tego należy się teraz spodziewać, gdy wzywa się policję? Tego kolesia?” – wskazuje ciebie. „Czekaliśmy od tygodnia!”

„Stałem nad czeluścią. Widziałem koniec”.

„Nieważne”.

„Chwilowo nie mam imienia”.

„Fantastycznie”.

Kim chce coś powiedzieć. Pozwól mu na to.

„To tak, jak kiedy się odejdzie z zespołu, ale nie ma się jeszcze solowego pseudonimu”.

„To wspaniale! Naprawdę. Chyba. Ale na tyłach wiszą zwłoki. Nikt nie chce w takich warunkach pracować! To trwa już tydzień!”

„Jak mówiłem, jestem detektyw Raphaël Ambrosius Costeau”.

„Mogę dostać drinka?”

„Nie” – pochyla się, by podkreślić swoją odpowiedź. „Nie możesz”.

„Oficerze... Chodziło mi raczej o twoje imię i nazwisko”.

„Zapewne Harry”.

„Co ma znaczyć »zapewne«?”

„Ma znaczyć, że »Harry« jest w tym momencie realną możliwością”.

„Co to ma być? Jakiś żart? Na tyłach wiszą zwłoki – i to od tygodnia! Nikt nie chce pracować w takich warunkach!”

„Zapomniałem, jak mam na imię”.

„Nie podoba mi się twój ton”.

„A mnie nie podobają się zwłoki, które od tygodnia wiszą na tyłach!” – odpowiada, wskazując ręką na zewnątrz. „Nikt nie chce pracować w takich warunkach!”

Czyżby był tobą poirytowany? Kompletnie unika kontaktu wzrokowego. Jakby cię nie było.

Za ladą stoi mężczyzna przed trzydziestką oglądający wypchanego morskiego ptaka. Gdy podchodzisz, spogląda na ciebie z ukosa, po czym znowu skupia się na ptaku.

To w jego oczach – to odraza. Nawet teraz ostentacyjnie cię ignoruje. Chyba nie jest twoim fanem.

Między tobą a tym gościem wszystko jest w porządku. Jest twoim wielkim fanem. Zagaj do niego.

„Coś mi podpowiada, że mnie nie lubisz”.

„Och nie” – odpowiada, nie patrząc na ciebie. „Jesteś bohaterem. Prawdziwym policyjnym bohaterem”.

Czyżby miały coś z tym wspólnego ogromne szkody poczynione na górze?

„Mówisz to sarkastycznie”.

„Poważnie? A może pojawiłeś się, zdjąłeś zwłoki z drzewa, rozwiązałeś sprawę morderstwa i nie zdemolowałeś pokoju w moim hostelu?”

„O boże, naprawdę to wszystko zrobiłem?”

„Nie, tak się składa, że nie. Nie zrobiłeś absolutnie niczego przydatnego, odkąd się tu pojawiłeś”.

„A co w takim razie robiłem? Widziałeś mnie w okolicy?”

„Nie, nie widziałem cię. Nie siedzę tu bez przerwy” – odpowiada, po czym wraca do ptaka.

„Zakładam, że nie zrobiłem żadnej z tych rzeczy?”

„Masz rację, nie zrobiłeś. I zajęło ci to tylko trzy dni”.

„A co robiłem przez cały ten czas? Widziałeś mnie w okolicy?”

„Nie podoba mi się twój ton. Nie powinieneś się tak zwracać do funkcjonariusza policji”.