Mężczyzna przed trzydziestką z rzadką, niezbyt imponującą brodą zauważa cię, gdy do niego…

„Och, doprawdy?!” – pyta i sprawia wrażenie, jakby zamierzał powiedzieć coś więcej, ale po chwili opanowuje się.

„Masz rację”.

Nie szanuje ciebie osobiście, ale uważa się za przestrzegającego prawa obywatela – ty zaś jesteś tego prawa przedstawicielem. Próbuje uniknąć otwartego konfliktu.

„Chwila, czy ty właśnie powiedziałeś, że jestem policjantem?”

„Co to za pytanie?”

„Nie mogę być funkcjonariuszem policji... To jakieś szaleństwo”.

„Prawda?” – pyta, przyglądając ci się i kręcąc głową z niedowierzaniem.

Niedaleko stąd 34-letni mężczyzna imieniem Jean Vicquemare z niechęcią skubie sobie brodę, podczas gdy ciemnowłosa kobieta w mundurze oficerskim czeka na odpowiedź. W tle słychać typowe odgłosy poranka na komisariacie policji: dzwoniące telefony, stukanie wizytownika...

„Widziałaś, jak on się ubiera?” – pyta mężczyzna. „Jakby już nawet nie był gliną. Pojawia się tu, wyglądając niczym błazen, cuchnąc alkoholem. Na wszystkich wrzeszczy... Dosyć mam tego typa”.

„Niech sam jakoś to poukłada”.

„Nie wiedziałem, że jestem gliną. Jesteś tego pewien?”

„Nie wiem. Jestem?” – przygląda ci się, aby ocenić twoją policyjność, i dochodzi do wniosku, że jest niewystarczająca.

„Nieważne. Chciałem tylko usłyszeć, jak to mówisz”.

Wywraca oczami.

„Ma to sens. Od kiedy się podniosłem, czułem w sobie coś...” (Popatrz na swoje dłonie i poczuj, jak to coś pulsuje ci w żyłach). „Teraz już wiem. To prawo”.

„Mówisz poważnie?”

„Oczywiście, że nie mówię poważnie”.

Spogląda na wypchanego ptaka i, milcząc, kręci głową.

„Odpowiedzialność doświadczyła poważnie moje ciało, lecz to mnie nie zniechęci. Taki już jestem”.

„Naprawdę nie wiem, co ci na to odpowiedzieć” – stwierdza, po czym wraca do morskiego ptaka.

„Oczywiście, jeśli przez prawo rozumiemy poziom alkoholu we krwi”.

„A więc jestem nie tylko policjantem, ale i bohaterem?”

„Tak! Prawdziwym odznaczonym bohaterem”.

„A co zrobiłem?”

„A czego nie zrobiłeś? Po pierwsze, zdjąłeś zwłoki z drzewa, później rozwiązałeś sprawę morderstwa i nie zdemolowałeś pokoju w moim hostelu. Może nawet przeprowadziłeś negocjacje w sprawie strajku...”

„Co się stało? Nie polubiłeś pana oficera?”

„Jesteś tu barmanem?”

„Nie, nie jestem barmanem. Jestem kierownikiem baru”.

Nagle wydaje się bardzo podenerwowany. To chyba delikatny temat.

„Wyglądasz jak barman”.

„Ten etap mojego życia jest już za mną. Nie każdy, kto stoi za ladą, jest barmanem, jasne? Jestem kierownikiem baru”.

„Rozumiem”.

„Mhm”.

„Co to za różnica?”

„Zarządzam trzema barami. Trzema. Zapamiętaj to sobie”.

„Zarządzam trzema barami. Trzema. Tutaj za ladą stoi Sylvie, nie ja – ja ją tylko zastępuję”.

„I gdzie poszła ta Sylvie?”

„Ona po prostu... No wiesz...” – wzrusza ramionami.

Strzela spojrzeniami na prawo i lewo. Nie kłamie, ale coś ukrywa.

„Dobrze”.

„Mhm”.

„Ona po prostu co?”

„Więc teraz jesteś gliną? Nieważne”.

Coś skrywa i nie jest to coś dobrego. Tyle na razie wiesz.

„Ale drinka możesz mi nalać, prawda?”

„Mógłbym, gdybym był barmanem. Ale nie jestem. Jestem kierownikiem tego baru. Więc tego nie zrobię”.

Może i jest jakiś sposób (nawet w twoim przypadku), żeby wydębić od niego drinka, ale ta metoda nim nie jest.

Spójrz na wypchanego ptaka.

Dzieło kompetentnego taksydermisty, biało-brązowy ptak morski, leży wśród stosów podkładek i suszących się kubków. Jedno ze skrzydeł ptaka jest złamane. Mężczyzna próbuje je naprawić.

Wygląda na to, że ptak został zerwany z tarczy, do której był przymocowany – najprawdopodobniej na ścianie.

To wydrzyk wielki, morski ptak stanowiący symbol odkrycia Isoli Insulindiańskiej, części świata, w której obecnie przebywasz.

Potwierdza to napis na małej grawerowanej tabliczce: „Wydrzyk wielki (Stercorarius skua)”.

Na widok zwierzęcia czujesz w sercu jakąś gorycz...

Nic nie mów.

Mężczyzna podskubuje morskiego ptaka, marszcząc brwi.

„Mogę z tym jakoś pomóc?”

„Słuchaj, twój kolega jest tam” – spogląda na drzwi, przy których stoi potupujący niecierpliwie mężczyzna w kurtce bomberce.

„Może zapytaj jego, okej?”

„Jak to mój kolega?”

Udaje, że cię nie słyszy, i koncentruje całą swoją uwagę na ptaku.