Ciało spogląda na ciebie wybałuszonymi, białymi oczami. Twarz wokół nich nie wygląda na…

„Suki walczą”.

Źle mu z tym. Głównie z jego oczami, słabym wzrokiem – zapewne od urodzenia. Cokolwiek zrobisz, nie pocieszaj go.

Nic nie mów.

„Tylko spokojnie, partnerze”.

„Strzelaj, poruczniku. Co się może stać takiego złego?”

„Odstrzelę mu głowę”.

„Dalej! STRZELAJ!”

„Taa, strzelaj! Cuno chce zobaczyć ten pierdolnik”.

„Nie wiem jak. Może lepiej nie...” (Wycofaj się).

„Masz jakiś inny pomysł?”

„Właściwie to lepiej nie. Aż śmierdzi to złym pomysłem”.

„Ale... Co innego możemy zrobić?”

„Może dałoby go radę zestrzelić?”

„Taaak!” – krzyczy z dzikim entuzjazmem. „Pora na strzelanie, świnie! Odstrzel mu łeb!”

Porucznik pozostaje nieporuszony. „Jak?”

Miejsce, w którym sprzączka mocuje pas do gałęzi – tam będzie najlepiej celować.

(Wskaż palcem). „Tam. Ta sprzączka łączy pas w całość”.

„Gdzie?” – pyta, poprawiając okulary. „A tak. Widzę. Jeśli pocisk trafi w to miejsce, to może zwolni pas...”

„No, wreszcie coś się dzieje. Zabawcie czymś Cuno, kurwa”.

„Spudłują. Świnie spudłują, Cuno!”

Porucznik jest niezdecydowany. Z jednej strony chce sobie postrzelać, ale z drugiej – to koszmarnie głupi pomysł.

„Po prostu strzel w pas, pocisk go przerwie”.

„Oczywiście, że nie przerwie, oficerze. To wbrew zasadom fizyki. Pocisk najwyżej przetnie jedno pasmo”.

„Nie wiem, po prostu, no wiesz – strzel może tam?” (Wskaż na gałąź).

„Tak...” – stwierdza, poprawiając okulary. „Sprzączka – w miejscu, w którym pas jest przywiązany do drzewa. Jeśli pocisk ją trafi, to istnieje niewielka szansa na to, że zwolni pas...”

„To brzmi strasznie upierdliwie. Nie róbmy tego”.

„Już teraz nie zdejmujemy go z drzewa. Niezdejmowanie go na ziemię to zadanie, które zostało już wykonane. Niestety, nasze zadanie nie polega na pozostawieniu go na górze tylko na zdjęciu go na ziemię”.

Po prostu urwij mu tę gnijącą głowę. Mięso i tak jest rozbabrane – pociągnij jeszcze raz za ten but i będzie z głowy.

„Po prostu urwijmy mu głowę”.

„To kuszące... Ale dekapitacja ofiary może być niezgodna z przepisami”.

„To kuszące. Ale po dekapitacji nie będziemy w stanie ustalić, czy powieszenie było prawdziwą przyczyną zgonu. Uszkodzenie szyi sprawiłoby, że dalsze badanie zwłok nie miałoby sensu”.

Nie chcę mu za bardzo urywać głowy.

To jak masz go zamiar ściągnąć? Przemówić mu do poczucia obywatelskiego obowiązku? Ściągniesz go siłą perswazji?

„Mogę spróbować sam go zestrzelić”.

„Oby to nie przerodziło się w kolejną z twoich demonstracji”.

Nie, oczywiście, że nie. Tym razem strzelimy do kogoś innego!

„Będę potrzebował do tego twojej broni”.

„Mają tylko JEDNĄ SPLUWĘ!”

Ups...

„To najbardziej żałosna para świń, jaką Cuno kiedykolwiek widział”.

„Oficerze, dlaczego mamy tylko jeden pistolet?” – pyta, ostrożnie ładując swoją broń.

„Chyba ktoś mi go ukradł. Ukradł mi broń. Broń została skradziona”.

„To ogromny problem. Musisz jak najszybciej skontaktować się w tej sprawie ze swoim komisariatem” – broń lśni w jego wyciągniętej ręce. „Postaraj się nie zgubić tego pistoletu”.

Nie zaczęliśmy tu za dobrze. Cała ta sprawa z zaginioną bronią przyprawia twoją rękę o drżenie.

Weź broń.

„Taa, weź go, pieprzony banaanipoika. Weź go i strzel sobie w ryj!”

Wyceluj pistoletem w pas.

Sprzączka pojawia się na muszce broni. Stajesz pewnie na ziemi, podpierając lewą ręką dłoń, w której masz pistolet...

„Czemu nie strzelisz sobie po prostu w ten p***lski ryj?” – syczy. „Przynajmniej nie spudłujesz”.

To nie jest zwykłe sprawdzanie, gdzie leży granica. W prowokującej cię dziewczynie drzemie prawdziwy samobójczy szał.

Powiedz: „Zamknij się”.

„Bo co? Przelecisz mnie?” – pyta, po czym kontynuuje niemal szeptem: „Chcesz mnie przelecieć, świnio? To o to ci chodzi?”

Zamknij najpierw lewe oko.

Twoje pole widzenia zawęża się. Gałąź rusza się powoli, nagle całkowicie dwuwymiarowa. Metalowa sprzączka migocze, mokra od deszczu. Trup obraca się niespiesznie.

Powolny ruch gałęzi na wietrze i twoich kierujących bronią ramion synchronizują się w hipnotycznym tańcu.

Czekasz, a twój oddech zwalnia. Jakiś przypominający komara organizm bzyczy ci nad uchem:

„Patrz, on beczy! Popłaczesz się teraz, jebany fägäri?”

Twoje pole widzenia zawęża się. Gałąź rusza się powoli, nagle całkowicie dwuwymiarowa. Metalowa sprzączka migocze, odbijając światło poranka. To obracające się niespiesznie ciało wprawia ją w ruch.

Twoje pole widzenia zawęża się. Gałąź rusza się powoli, nagle całkowicie dwuwymiarowa. Metalowa sprzączka migocze, wprawiana w ruch obracającym się niespiesznie ciałem.

Twoje pole widzenia zawęża się. Gałąź rusza się powoli, nagle całkowicie dwuwymiarowa. Metalowa sprzączka migocze, odbijając wieczorne światło. To obracające się niespiesznie ciało wprawia ją w ruch.