Ciało spogląda na ciebie wybałuszonymi, białymi oczami. Twarz wokół nich nie wygląda na…

Twoje pole widzenia zawęża się. Gałąź rusza się powoli, nagle całkowicie dwuwymiarowa. Metalowa sprzączka migocze, odbijając południowe światło. To obracające się niespiesznie ciało wprawia ją w ruch.

Wyceluj pistoletem w Cunoesse.

„Zrób to, p***le! UWOLNIJ MNIE!”

Czujesz, że niebezpiecznie byłoby uwolnić tę istotę i pozwolić jej na wędrówkę po kosmosie.

„Nie” – czujesz dłoń porucznika na swoim ramieniu.

„P***Ł!” – krzyczy, rozchylając poły marynarki i odsłaniając pierś. „ZRÓB TO!”

Pociągnij za spust.

Dźwięk eksplozji w twojej broni odbija się echem po całym Martinaise. Kula znalazła drogę prosto do serca dzieciaka.

Słyszysz eksplozję wewnątrz broni w twoich rękach. Gałęzie sosny za dziewczyną lekko drżą. Wciąż dzwoni ci w uszach...

Z lufy broni wybucha pióropusz dymu. Mały potwór stoi w powstałym z niego obłoku. Jej twarz zastyga, po czym zaczyna wykrzywiać się demonicznie.

Jest rozczarowana, uwięziona, wplątana w ten świat. A to wszystko przez fatalne umiejętności strzeleckie stróżów prawa.

„WY JEBANE P***ŁY!” – wyje. „NAUCZCIE SIĘ STRZELAĆ”.

„Łoo, C.” – odzywa się Cuno cicho. „Świnia próbowała cię zastrzelić. Ty żyjesz”.

„Tak Cuno. WIDZĘ”.

Miłościwy panie, może uda się wymyślić historyjkę, zrobić z tego jakieś... ćwiczenie o charakterze pedagogicznym.

Ale ja nie próbowałem dać jej nauczki. Ja ją próbowałem zabić.

W takim razie może należało nie pudłować. To li tylko rada. Jeśli chcesz, miłościwy panie, być niedoszłym zabójcą dziecka, to wszystko w porządku.

„Giń, kurwa!” (Rzuć w nią pustym pistoletem).

Wyczuwasz ruch nylonu gdzieś po swojej lewej. Rejestrujesz ruch na skraju pola widzenia, a potem jest już za późno...

Broń znika z twojej dłoni wciąż odrętwiałej po wystrzale. Porucznik chowa ją w kaburze pod pachą.

„Zdaje się, że nie pojmujesz w pełni powagi tej sytuacji, oficerze. Musimy odetchnąć gdzieś z dala od miejsca zbrodni” – stwierdza, wskazując na ciebie. „Teraz”.

„Kim jest Evrart Claire?”

„To przywódca Związku. Niebezpieczny i skorumpowany człowiek. Taki, u którego lepiej nie mieć żadnych długów”.

„A co jest złego w zadłużeniu się u Evrarta Claire'a?”

„To niebezpieczny i skorumpowany człowiek. Nie sposób przewidzieć, czego zażąda w zamian za tę przysługę”.

„Ale co z ciałem?”

„Musimy dostać się do portu i poprosić przywódcę Związku o pomoc w zdjęciu zwłok. Mają narzędzia oraz ludzi”.

„Dobrze”. [Odejdź].

„Proponuję, abyśmy udali się do portu i poprosili przywódcę Związku o pomoc w zdjęciu ciała – wolałbym, abyśmy nie mieli długu wdzięczności u Związku, ale najwyraźniej sami sobie z tym nie poradzimy. Ruszajmy”.

„Czemu w pierwszej kolejności tego nie zrobiliśmy?”

„Wolałem nie mieć długu wdzięczności u Evrarta Claire'a. Chciałem załatwić to własnymi siłami. Jak widać, nic z tego nie wyszło. Musimy poprosić o pomoc”.

„Musicie OBCIĄGNĄĆ MI FIUTA! Po kiego chuja niby ciągle żyję?!”

„Kim, musisz zrobić to całe przeładowanie, potwór wciąż żyje”.

„Chciałem jej tylko udzielić lekcji, rzecz jasna”.

Wyczuwasz ruch nylonu gdzieś po swojej lewej. Rejestrujesz ruch na skraju pola widzenia, a potem jest już za późno...

„I jaka to lekcja?” – pyta. Broń nagle znika z twojej ręki. Porucznik chowa ją do kabury.

„Że jest pieprzonym p***łem, co nie umie w nic trafić”.

„To był tylko żart. Niewinny kuksaniec!”

„To miała być lekcja poszanowania prawa”.

„A ty co, Kim? Mistrz sztuk walki? Gdzie się podziała broń?”

„To w tej chwili nie jest ważne”.

„Mój boże, czemu ja właśnie próbowałem zastrzelić dziecko?”

Wyczuwasz ruch nylonu gdzieś po swojej lewej. Rejestrujesz ruch na skraju pola widzenia, a potem jest już za późno...

Broń znika z twojej dłoni wciąż odrętwiałej po wystrzale. Porucznik chowa ją w kaburze pod pachą.

„Przynajmniej pojmujesz powagę tej sytuacji, detektywie. Musimy odetchnąć gdzieś z dala od miejsca zbrodni” – stwierdza, wskazując na ciebie. „Teraz”.

Tak, oczywiście. Próba zabicia dziecka – to do mnie niepodobne.

Ani odrobinę! O nie, nie, nie!

Wyceluj pistoletem w pas.

„Intensywne gówno, glino”.

„P***ł pomachał swoją spluwą” – odpowiada, dysząc z ekscytacji. „To nie było intensywne. To było żałosne”.

„Pierdol się, ty gówniarskie ścierwo!”

„Strzelaj tutaj mulkku” – wskazuje swoje serce. „WŁAŚNIE TUTAJ!”

Oddaj broń porucznikowi Kitsuragiemu. (Nie strzelaj).

Porucznik ostrożnie odbiera ci broń i chowa ją do kabury. Ma przymrużone oczy i nie komentuje twojego zachowania.

„Jebana pizdeczka sobie nie postrzelała, co? Nie strzeliła do mnie, nie strzeliła sobie w ryj...”

„Nie strzeliła do mnie”. Na jej twarzy widnieje szczere rozczarowanie. Oczekiwała pandemonium i uwolnienia z cielesnej powłoki.

„Zgoda” – porucznik chowa szybkim ruchem pistolet do kabury. „Wystarczy strzelania na dziś”.

Pociągnij za spust.

Sprzączka rozpada się na małe kawałeczki, pas rozluźnia się z warkotem.

Ze zdrętwiałą od odrzutu broni ręką spoglądasz na spadające na ziemię ciało. Przez moment wygląda to, jakby przed tobą klękało.