Ciało spogląda na ciebie wybałuszonymi, białymi oczami. Twarz wokół nich nie wygląda na…

„Przeładujesz, proszę? Muszę strzelić jeszcze raz”.

„Zwłoki i bez tego są już w kiepskim stanie. Nie musimy go pogarszać”.

Źle wyszło, zabrzmiało, jakbyś był jakimś nałogowcem potrzebującym działki. Spróbuj jeszcze raz, tym razem z większym opanowaniem:

„Proszę, Kim”.

Odpowiada ci cisza.

„Vittupää chce znowu dać dupy. I to mocno”.

Przełknij porażkę.

Co za parszywe uczucie, stary. Jak to się stało? Trafiłeś go prosto w klatkę piersiową... Co za dramat, jesteś fatalny.

Zacznij płakać. Jesteś wrażliwy.

Policzki masz suche. Nie lecą żadne łzy, choć wykrzywiłeś twarz w płaczliwym grymasie. Najwyraźniej jesteś zbyt wściekły, żeby płakać.

„Nie umiem się nawet popłakać...” (Rzuć bronią w błoto).

„Co on powiedział?”

„P***ł nawet rozbeczeć się nie potrafi”.

Porucznik podnosi swoją broń i chowa ją do kabury. „Na litość boską, weź się w garść”.

Zdecydowanie nie podoba mu się to, jak to wszystko rozgrywasz, ale też nie ma do ciebie o to żalu. Jest pełen chęci wsparcia.

Spróbuj bardziej. Naprawdę mocno postaraj się rozpłakać.

Porucznik przygląda się, jak ronisz kilka łez, twoje ramiona drżą, a oczy obsychają. Pistolet zaczyna wyślizgiwać się z twoich rąk.

„Jumalauta! P***ł nawet rozbeczeć się nie potrafi”.

Słyszysz, Dorotko? Śmieją się z ciebie. I ty tak na to pozwolisz? Co, Dorotko? A może RYKNIESZ NICZYM BESTIA?! Niczym BEEEESTIA!

Zrobię to, trenerze!

W twoim kanaliku łzowym tworzy się maleńka łza. Trup bucha smrodem z poczerniałej dziury po kuli w klatce piersiowej. Wypływa z niej kropla gnijącego płynu. Spływa mu po brzuchu...

Porucznik ostrożnie wyjmuje swoją broń z twojej ręki i chowa ją do kabury.

Nie słuchaj rad trenera ciała jako narzędzia. To złe rady.

Porucznik ostrożnie wyjmuje swoją broń z twojej ręki i chowa ją do kabury.

Co to było?

ZRÓB TO!

„Coś jest nie tak z twoją bronią, poruczniku. Nie trafia do celu”.

„Armistice jest wystarczająco celne, oficerze. Zwłaszcza przy tak małym dystansie” – bierze od ciebie swój pistolet i chowa go do kabury.

Zważ go najpierw w dłoni.

Zimny kawałek bakelitu i metalu jest zaskakująco lekki. Twój palec idealnie wpasowuje się w kabłąk i instynktownie opiera się na spuście.

Trzymałeś już tę broń – A9 Armistice. Kiedyś pewnie była twoją ulubioną. Wciąż wydaje ci się wygodna, jakbyś nigdy jej nie odkładał.

„Na co, kurwa, czekasz, Cuno?! Powiedz mu, żeby palnął sobie w ryj!”

Cuno milczy. Powietrze wzbiera agresją; spust wydaje się delikatny, gotów złamać się pod naciskiem twojego palca.

„Nie, nie. Ja swój też mam. Jestem po prostu dupkiem, który różne rzeczy dziwnie robi”.

„W porządku” – pistolet lśni w wyciągniętej ręce porucznika.

Nic nie mów.

Porucznik również się nie odzywa. Kończy ładować broń w milczeniu, po czym podaje ci ją.

„Pamiętasz, jak ci mówiłem, że po przebudzeniu nie miałem odznaki ani munduru? Broni też nie miałem”.

„To nawet większy problem niż brak odznaki. Musisz jak najszybciej skontaktować się w tej sprawie ze swoim komisariatem” – broń lśni w jego wyciągniętej ręce. „Postaraj się nie zgubić tego pistoletu”.

„Już i tak wygląda to źle – strzelamy jak jacyś chuligani...” – zaczyna, ale po chwili milknie i wzrusza ramionami. „Proszę, nie powstrzymuję cię. Tylko nie traf ofiary...”

„Dasz mi pistolet? Też powinienem spróbować”.

„Już i tak wygląda to źle – strzelamy jak jacyś chuligani...” – zaczyna, ale po chwili milknie, wzrusza ramionami i ładuje pistolet...

Nie, oczywiście, że nie. Tym razem strzelimy do kogoś innego!

„Proszę, nie powstrzymuję cię. Tylko go nie zgub” – Armistice A9 lśni w wyciągniętej ręce porucznika.

„Mają tylko JEDNĄ SPLUWĘ!”

„To najbardziej żałosna para świń, jaką Cuno kiedykolwiek widział”.

„Proszę, nie powstrzymuję cię. Tylko go nie zgub” – pistolet lśni w wyciągniętej ręce porucznika.

„Nie może tego zrobić ktoś inny?”

„Ktoś inny?” – pyta i na chwilę milknie. „Na przykład... policja?”

A co z tym całym koronerem? Nie miał się zająć butami? Czemu z tym nie pomoże?

„Tak, dokładnie. Wezwijmy policję”.

„Ktoś już to zrobił. Wiesz, kogo przysłali? Nas. Bo dokonaliśmy w życiu złych wyborów”.

„Wiem, że to trudne. Ale zapewniam cię, że inni nie przyjdą nam z pomocą. A do tego mamy tutaj coraz poważniejsze zagrożenie sanitarne. Musimy zdjąć go z drzewa – szybko”.

„Miałem na myśli kogoś, kto jest poniżej detektywa”.

„Czyli jakiś śmieciarz? Albo osoba sprzątająca? Mam dla ciebie kiepską wiadomość – właśnie kimś takim jest detektyw”.

„Nie mogą się tym zająć chłopaki z kostnicy?”

„Nie”.

„Dlaczego?”

„Chłopaki z kostnicy są jak mordercy. Tylko zamiast ludzi mordują miejsca zbrodni. To ekipa działająca jak buldożer. Wiedzą, jak sprzedawać fanty i obsługiwać piec do spalania zwłok”.

„No dobrze”.