Ciało spogląda na ciebie wybałuszonymi, białymi oczami. Twarz wokół nich nie wygląda na…

Może właśnie się spuszczałem?

Przede wszystkim, to czy musisz tak mówić? Co to w ogóle za dialekt?

To misz-masz, glineczko. Myślicie, że jestem Messyńczykiem, nie? Dla ciebie tak właśnie mówią ludzie z Messyny.

Nie jestem nawet pewien, co to jest Messyna.

No, raczej nie jestem z Messyny, co? Moje włosy mają zbyt jasny odcień brązu. Zaufaj drzemiącemu w tobie rasiście.

A ty co, teraz jesteś jeszcze rasistą?

Tak ci się wydaje. Myślisz, że byłem rasistą, bo ta kupa zgnilizny wygląda na wojskową i ma tatuaże. To tak zwane profilowanie.

Nieważne.

Wiem, co to oznacza. Kolejne pytania.

Czyli czułeś podniecenie seksualne, kiedy cię wieszali?

Czy ja ci wyglądam na miłośnika autoerotycznego podduszania?

Nie.

Kapitanie Glinowaty, chyba znów schodzimy z tematu, fiksujemy się na seksualności... Spróbujmy łatwiejszego pytania.

Nie udusił się. Dobrze to wiesz.

Co to jest autoerotyczne podduszanie?

Tak.

Zawsze ufam swojemu wewnętrznemu rasiście. To on punktuje dla mnie otoczenie.

No cóż, więc najwyraźniej uważa, że ja też jestem rasistą, bo mam tatuaże i budowę ciała wojskowego. To tak zwane profilowanie.

A jesteś? Z Messyny, znaczy?

Nie. Moje włosy mają zbyt jasny odcień brązu. Moje brwi też. Zaufaj drzemiącemu w tobie rasiście.

Dość.

Możesz tu wrócić i spojrzeć na tę twarz, kiedy tylko zechcesz. Zadawać mi swoje pytania, odświeżać pamięć. Tworzyć powiązania, przypomnieć sobie o swojej śmiertelności, gliniarzynko.

Jak ci się podoba w lodówce?

Bardzo mi się podoba, bracie. To naprawdę twój najwspanialszy czas. Jesteś geniuszem. Prawdziwy z ciebie Gliniarz Anioł!

Co się dzieje?

Co masz na myśli?

Nieważne, chciałem...

Zadać mi więcej pytań? Kurewsko lubisz pytania.

Rozmawiam z tobą.

To siła twojej... (Czarny, pienisty płyn zaczyna bąbelkować na jego ustach...)

WYOBRAŹNI.

Tak, chłopie, nie bądź szurnięty. Przedmioty nieożywione i martwi ludzie nie mają jak do ciebie mówić, to wszystko twoja szalona wyobraźnia – zadaj więcej tych pytań, które tak kochasz!

Uwielbia je.

No dawaj, zadaj mi więcej pytań. Kurewsko lubisz pytania.

Czemu ja tak kocham pytania?

Bo jesteś policmanem. Tak się właśnie wozicie! Co, chcesz więcej pytań?

Nie, nie trzeba.

Twoja strata, gliniarniaku. Byłoby tak primo...

Poproszę wręcz komiczną liczbę pytań.

Się robi, gliniarzyno Rudolfino. Rozkręcamy się!

Tak, dawaj pytania.

Proszę bardzo, szajbusie Rudolfusie!

Czemu czuję się, jakbym zapomniał o czymś strasznym?

Bo tak właśnie jest.

Nazywam się Rudolf?

Ni chuja, żaden z ciebie Rudolf.

Myślę, że mogę być Rudolfem.

Nie, nie jesteś. Jak na moje, to na imię masz pewnie Harry.

Zgadza się. Głupi, nudny Harry. Skurwysyn Harry.

Oczywiście, że nie. Nazywam się Raphaël Ambrosius Costeau.

Posłuchaj ty sam siebie. Żaden z ciebie Raphaël jakiś tam. Jesteś pewnie jakiś zwykły Harry czy coś takiego. Zgadza się. Harry.

Nie. Na pewno nie Harry. Odmawiam.

No i świetnie.

Czy naprawdę mogę być Harrym?

Możesz być, kimkolwiek zechcesz, bracie gliniarzu.

Ostatnio mocno jestem bombardowany tym Harrym...

Może jesteś na jakimś tropie.

Nie jestem żaden Rudolf. Jestem Harry.

Nie, Harrym też nie jesteś. Jesteś skurwysynem. Oto właśnie ty, skurwysynu Rudolfie.

Racja, jestem Tequila Sunset.