Nudziarski glina

„To policyjna robota”.

„Dzień dobry pani. Wszystko w porządku?”

Szara i pospolita krasnogłowa – oto ja.

„Odpowiedz tylko na kilka pytań, dobra?”

Zdecydowanie przypadek.

„Czadowo. Nie mam nawet na to żadnej interesującej odpowiedzi”.

Nie, dość tej całej zabawy w Tequilę Sunset. Prawie doprowadziła mnie do śmierci. Ten świat musi mieć do zaoferowania coś więcej...

Pozwól mu upaść na ziemię, a potem go podnieś. Jak normalny, dorosły człowiek.

„Osiemdziesiąt pięć procent to za mało, kiedy w grę wchodzi fizyczny dobrostan drugiej osoby”.

„Tak, dobra. Prawdziwego jak płacenie rachunków czy jedzenie bogatych w błonnik posiłków rano”.

„Nic wyjątkowego. Jak u wszystkich. Przez głowę pędzą mi różne wariackie myśli, ale ostatecznie zawsze czepiam się najnudniejszej”.

„Gdybyś nie wiedział, alkoholizm to straszna, obezwładniająca choroba”.

„Wrócę do trybu policjanta”. (Uśmiechnij się i kiwnij głową). „Mam kilka pytań, Gaston”.

„Dobrze! Wszyscy się uspokójmy”.

(Potrząśnij ją). „Nie trzeba dziękować, to moja praca”.

„Policyjnym detektywem”.

„Bum! Mam cię! Ja – najbardziej nudziarski gliniarz na Ziemi”.

„Nie znam się na losie. Chciałem poradzić się w sprawie medycznej”.