Supergwiazdorski glina

Oczywiście, że mam. To... ee... jakaś supergwiazda? Chyba jestem supergwiazdą.

Lepiej sprawdź, czy masz puls, supergwiazdo. Bo wygląda to na stężałe rysy twarzy trupa.

„To zupełnie w moim stylu. Co zrobiłem?”

„»Mundurowy« to moje imię sceniczne, prawda? Wyobrażam sobie siebie jako przeciętnego twórcę disco o pseudonimie Mundurowy”.

„Supergwiazdorskim gliną. Nie mogę temu dłużej zaprzeczać”.

„Chyba zmyślasz. W życiu bym się tak nie zachował”.

„Martinaise ma ogromne szczęście. Tylko jeden na tysiąc policjantów budzi się jako gliniarz supergwiazda”.

„Nie. To już nie jestem ten sam ja. Teraz jestem gliniarzem supergwiazdą”.

„Disco Infernum”.

„Słyszysz, Kim? Jestem w okolicy nie byle kim”.

„Proszę mnie nie zrozumieć źle, ale prostota zwykle nie jest w moim stylu”. (Wskaż na siebie).

„Gość burzył mi styl. Każda supergwiazda zaczyna w końcu karierę solową”.

„To jest coś, co ja wiem, a czego pani musi się dowiedzieć”. (Puść jej oko).

„To jasne. Supergwiazdy zawsze biorą się w garść”.

„Nie spodobały ci się moje kocie ruchy?”

„Wiem, wiem. Aż dech zapiera, co?”

„Pozbyć się tych pekaesów? Mowy nie ma”.

To by pasowało do teorii, nad którą pracuję: że jestem po prostu pechową supergwiazdą.