Notatnik pustki

To notatnik, który znalazłeś w śmietniku – kapucha kartek zwisających z podkładki, sczepionych ledwo trzymającym zaciskiem. Całość uzupełnia słaby aromat środka do czyszczenia pisuarów.

Przejrzyj znowu akta spraw.

Podpalenia. Pospolita kradzież. Przemoc domowa. Ręcznie zapisane notatki ze śledztw, od stycznia 51 roku poczynając. Opatrzone stemplem AKTA SPRAWY, UDOKUMENTOWAĆ. To ostatnie miesiące twojego życia.

Przyjrzyj się charakterowi pisma.

Jest nieozdobny. Niemalże nieczytelny, choć bardzo równy i porządny.

I jakoś dziwnie pedagogiczny. Niezbyt elegancki. Skoro umiesz go odczytać, to musi być twój. To zapiski kogoś, kto bardzo dużo pisze odręcznie i wypracował sobie styl, który tylko on – tylko ty – może odczytać.

Zapiski zrobione w pośpiechu. W bólu. Wyścig z własnym tętnem, w którym celem jest jakaś mroczna meta.

Mięśnie twojej dłoni napinają się już na sam widok zapisków zamkniętych niczym przez jakiś magnes w czerwonej szachownicy marginesów. Niedbałych, lecz niezmiennie równych liter...

Wróć do akt spraw.

Kim jest ten człowiek?

Kimś zmęczonym. Wręcz skrajnie. Czasem zapomina trzymać długopis przy kartce, kiedy rusza dłonią, przez co linie liter znikają...

„Kim, mam pomysł na nazwę sprawy”.

„Hm? A, tak. Nazwa, dobrze. O co chodzi?”

„WISIELEC”.

„Świetnie! Doskonała myśl. Mi też to chodziło po głowie – WISIELEC. Dobra, mocna nazwa. Mamy bardzo dobry tytuł dla tej sprawy”.

Kartkuje swój notatnik. „Zacznę nazywać ją »WISIELEC«. Dobrze, że mamy to załatwione”.

„ZACHODZĄCE SŁOŃCE”.

„Dobrze. Dobrze” – kiwa głową. „To niezła nazwa, ale jest jeden problem – sprawa nie ma nic wspólnego z zachodzącym słońcem. Zupełnie. Absolutnie nic. Więc...”

„...może coś bardziej namacalnego? Masz coś namacalnego? Przyziemnego. Zwykłego”.

Zwyklactwo jest nudne. To nie w naszym stylu.

„GÓWNO NA PATYKU”.

„Ha! Tak” – mówi, choć wcale się nie śmieje. „Muszę powiedzieć, że nie cenię sobie ironicznych tytułów. Inni funkcjonariusze będą musieli z nich korzystać. Jeśli brzmi on »IDIOTA« albo »KUTASOWY PALEC«...”

„Nie będą rozumieć. Pomyślą, że idiota i kutasowy palec to pracowali nad tą sprawą. Więc... może wymyślisz coś mniej zabawnego?”

Dla niego dobra zabawa jest zakazana. Co za gość, jak z narkotykowego.

„DLA FURII LUSTRO TO DOM”.

„Furie. Tak. Cóż” – ewidentnie mu się ona nie podoba. „No nie wiem. Powiem szczerze, że nie czuję wewnętrznego konfliktu, do którego się to odnosi. A poza tym...” – marszczy czoło.

„Moglibyśmy wymyślić coś mniej poetyckiego? Zwykłą nazwę, tak? Pomyśl – jaka mogła by być? Porządna zwykła nazwa?”

Tak, tak, wiesz, jak brzmiałaby ta zwykła nazwa. Ale jest tak nijaka... Proszę, niech to będzie cokolwiek innego.

„Właściwie to nic mi nie przychodzi do głowy”.

„Och... No dobrze, to może ja coś zaproponuję?”

„Nie”.

„W porządku” – gwałtownie pochyla się nad notatkami. „Sprawa nie musi w końcu mieć nazwy”.

Tak naprawdę to musi. Uraziłeś go.

„Niech zgadnę. WISIELEC?”

„Och! Miałem dokładnie taką samą myśl – WISIELEC” – kiwa głową. „Podoba mi się. Dobra, mocna nazwa. Mamy bardzo dobry tytuł dla tej sprawy”.

„Dobrze”.

„WISIELEC”.

Naprawdę podoba mu się ta nazwa.

„Porządna nazwa”.

„Dziękuję” – kiwa głową porucznik. „Też tak myślę. Dobra i normalna”.

„To kretyństwo”. (Kpiąco). „Wisielec. O wiele za proste”.

„Nie czuję tej nazwy”.

„Jesteś pewien? Wydaje mi się, że jest całkiem zdatna...”

„Dobrze. Zostawmy ją”.

„Tak, nie czuję jej”.

Dwie nowe sprawy na tydzień – czy to dużo?

Dużo? Mało? Nie masz pojęcia. To zależy.

Czyżby? Wydaje się, że to dużo. A może nawet więcej niż dużo. Zbyt wiele.

(Policz strony). Muszę stworzyć oficjalne akta sprawy. Mam na nie miejsce?

Masz. Na dokładnie jedną sprawę. Piętnaście stron blisko końca pozostaje nieuszkodzonych. Naniesiona na papier siatka tworzy strukturę dla dokumentu i pozwala rozbić śledztwo na poszczególne zadania do wykonania.

Kiedy wszystkie zadania zostaną wykonane, sprawa zostanie zamknięta.

UDOKUMENTUJ.

Ukończone przez ciebie zadania przenosisz z długopisu na papier koślawym charakterem pisma podobnym do tego, jakim zapisano pozostałe litery w notatniku. Pisanie przychodzi ci łatwo, robisz to niemal automatycznie, językiem stworzonym z myślą o umysłowej dyscyplinie i prostocie:

„Obejrzeć ciało ofiary”.

„Ściągnąć ciało”.

„Przesłuchać kierownika baru”.

Trudno to nazwać poezją. Ale poezja nie byłaby tu na miejscu.

Wykreśl te zadania, które już wykonałeś.

Rozlega się satysfakcjonujący syk kreślonych na kartce linii. Ciebie mamy z głowy – wydaje się mówić. I ciebie! Ciebie też!

I TY TEŻ SIĘ PIERDOL! Ostatnie cięcie aż rozdziera papier.