Notatnik pustki

Zaraz... HDB41? Czy nie miało być w kolejności „funkcjonariusz, komisariat”?

Ależ tak. Numer twojego komisariatu to 41.

A HDB...

Zaczyna się od tego każdy symbol alfanumeryczny w aktach. A to twoje akta. Można bezpiecznie uznać, że HDB to twoje inicjały.

Harrier Du Bois – H.D.B.

No dobra. Rezygnuję z Raphaëla...

Miło to słyszeć. No dobrze, detektywie. Zebranie w logiczną całość jednej sprawy zajmie z pół godziny, jeśli wciąż chcesz to robić. Oto dostępne akta.

Chciałeś, zdaje się, powiedzieć RAC. Raphaël Ambrosius Costeau.

Nie, symbol alfanumeryczny rozpoczyna się od HDB.

Nie widzisz, że nasz pan ma już dość tych... wymysłów? Na aktach spraw wyraźnie widać napis RAC – to urzędowe dokumenty, a z nimi nie można dyskutować.

Prawdę mówiąc, jestem gotów przyznać, że nie nazywam się Raphaël, i ruszyć dalej w swoim życiu.

Świetnie. Ile czasu zajmie przeczytanie jednej z tych oznaczonych inicjałami Raphaëla spraw? (Okaż upór).

Niech ci będzie. Zebranie jednej w logiczną całość zajmie panu około pół godziny, panie... Raphaëlu. Którą pan wybiera?

Harry Du Bois – H.D.B.

Wciąż masz wrażenie, że czegoś w tym brakuje...

Horus Debby Berenger?

To... mało prawdopodobne.

Ile czasu zajmie przeczytanie jednej ze spraw?

Opracowany przez ciebie system pozwala zebrać jedną w logiczną całość w przeciągu pół godziny. Od której chcesz zacząć?

To nie są moje inicjały. Nie czuję ich.

Czucie nie jest tu w tej chwili organem decyzyjnym.

I to chyba dobrze, bo HDB budzi w tobie uczucie, jakbyś dostał złe wieści z dalekiej przeszłości. Jak cholera, honcho.

Hram Darjan Binzakin?

No... nie.

O rany. Nie wiem, co na to odpowiedzieć.

Ja też nie bardzo. Logika nie jest najlepszym partnerem do takiej rozmowy. Ale tylko mnie masz do dyspozycji, przykro mi.

Tak, nie pakujmy się w to na razie. HDB to symbol złych wieści z dalekiej przeszłości. Cholerne gówno, honcho.

Chwila! Co znaczy HDB41?

Czterdzieści jeden to numer twojego komisariatu.

Ale co znaczy „HDB”?

Można bezpiecznie stwierdzić, że to inicjały funkcjonariusza odpowiedzialnego za sprawę. Czyli twoje.

Czy to możliwe? Tak. Łatwe? Nie. Musisz wymyślić jakiś prosty system archeologiczny, który pozwoli ci uporządkować na nowo szczątki twojej dawnej pracy. Na chwilę obecną nic nie trzyma się kupy. Masz do dyspozycji tylko kilka dat i numeryczny system nazewnictwa.

A, i z tyłu przyklejony jest całkiem czadowy kawałek papieru toaletowego.

To notatnik, który znalazłeś w śmietniku – żałosna kapucha z białych i żółtych kartek zwisających z plastikowej podkładki, sczepionych ledwo trzymającym metalowym zaciskiem. Smutny widok uzupełnia słaby aromat środka do czyszczenia pisuarów.

Coś jeszcze?

Kawałek papieru toaletowego – a może to chusteczka? Nie, papier toaletowy – desperacko uczepił się tylnej ścianki niebieskiej plastikowej podkładki.

To metafora ciebie.

Dziękuję, zamoknięty notatniku, że powiedziałeś to na głos.

Pod żałością – przerażenie. Nie zaglądaj w jego niebieskie serce.

Jak ignorant zlekceważ ośmiotysięczny znak, że to twój notatnik.

NIE MOŻESZ! To twój notatnik. Jesteś POLICJANTEM i to twój oficjalny notatnik. Jest wypełniony twoim charakterem pisma i nawet śmierdzi tobą. I wygląda jak ty.

Chwila. Czemu niby metafora mnie?

STAW CZOŁA POTWORNEJ PRAWDZIE. To twój notatnik. Jesteś POLICJANTEM i to twój oficjalny notatnik. Jest wypełniony twoim charakterem pisma i nawet śmierdzi tobą. I wygląda jak ty.

[Schowaj notatnik].

Chyba rozumiem.

No jasne, bo czego jeszcze potrzeba? Przyklejonego z tyłu kondoma? Graffito z napisem PORAŻKA? Rozumiesz, o co chodzi.

Notatnik (wywołanego pustką) zdrowia psychicznego jest tak samo okropny, jak był ten uszkodzony: stanowi kupę przemoczonego papieru zwisającego z trzymanej przez ciebie w dłoni podkładki.