Opanowanie · Kwestie umiejętności

Niezbyt przytomny entuzjazm sprawia, że jego ruchy stają się niezborne. Wygląda jak twój osobisty archetyp naukowca.

Próbuje zachować spokój, ale twoje słowa ją wzburzyły.

Opędza się od twoich pytań jak od much. Nie przerażają jej byle funkcjonariusze policji.

Nagle wydaje się ładniejsza. Mięśnie jej twarzy rozluźniły się. Musi być bardzo zadowolona.

Twoje barki są całe spięte od emocji. Wyrzuć ją z siebie.

Twarz blednie mu jak u trupa.

Jest blady, wygląda, jakby go mdliło. Ma poczucie winy. Ale nie na tyle duże, żeby przeprosić...

Zadrżał lekko, przyjmując tę pozę. Zaczął się denerwować, choć nie chce dać tego po sobie poznać.

Próbuje roztoczyć wokół atmosferę obojętności. Ani trochę mu to nie wychodzi.

Stara się na ciebie nie patrzeć. Niebezpiecznie jest dostrzegać człowieka karaoke.

Bardzo, bardzo mocno się powstrzymuje.

Ten gość ma mocną, niezłomną, pozbawioną zniecierpliwienia posturę. Lata bycia sobą sprawiły, że napięcie ustąpiło w nim miejsca gotowości. Czuje się doskonale w stroju, który zapewne został obmyślony z dużą dozą subtelności. Czy ty go w ogóle masz czego nauczyć?

Czujesz, jakbyś był unieruchomiony.

Kiedy wykonuje ten gest, wygląda jak dyrygent nakazujący chórowi milczenie.

Nie jest w najmniejszym stopniu ciekaw tego, co chciałeś powiedzieć.

Skoordynowany odwrót. Tak subtelny, że przez chwilę nie jesteś pewien, czy doszło w ogóle do jakiejś bitwy.

Łatwiej to powiedzieć, niż zrobić. Jak ta żałosna kupa papieru i plastiku może stać się très disco?

Na rogu jest Frittte. Pod ladą przy oknie widzisz plastikowy, złożony w mały trójkącik płaszcz. Poza tym zebrali się tu łamistrajki.