Konuşma · MANTIK

"Eee..." Sana biraz endişeyle bakıyor. "Artık gitsek mi?"

(Kalk.)

Ve yakın zamanda bacağından vuruldun.

"Harikaydı ama ben çok yoruldum arkadaşlar. Ayrıca partnerimle cidden konuşmam lazım." (Kalk.)

"Harikaydı ama ben çok yoruldum." (Kalk.)

"Revachol şehriyle konuştum!"

"İşte bu be!"

"Konuşmuşsunuzdur! Bazı hareketleriniz fenaydı."

"İyiymiş ama artık gerçekten gitmemiz gerek. Bugün aerobik egzersizine yeterince zaman ayırdık."

"İyiymiş ama artık gerçekten gitmemiz gerek. Bugün aerobik egzersizine yeterince zaman ayırdık."

"İyi miydi bilemiyorum..."

"İyice dinlendiniz mi?"

Bu düşünceyi kendine sakla.

BU ARADA, PARTNERİNDEN DERHÂL ÖZÜR DİLE. POLİS MEMURLARININ BİRLİK OLMASI ÇOK ÖNEMLİ.

Neden korkuyorsun?

ÖLÜMDEN. DEHŞET VERİCİ. BENİ ÖLÜMDEN KORUMAN LAZIM. YOK OLUP GİDEMEM. BANA BAK. BENİM SONUM GELEMEZ.

22 YIL SONRA İLK ATEŞ AÇILACAK. BİR SİLAHTAN DEĞİL, BENİ TAMAMEN DÜMDÜZ EDECEK ATOMİK BİR AYGITTAN. TAMAMEN.

Biliyordum. Dünyanın sonunun geldiğini biliyordum!

ONUNLA YOK OLAMAM, HALK MİLİSLERİNİN MEMURU. BUNA İZİN VEREMEZSİN.

Ben o kadar yaşamam.

SEN BİR HALK MİLİSLERİ MEMURUSUN. HEM YAYAN OLARAK HEM DE OTOMOBİLLE SOKAKLARIMDA SERBESTÇE DOLAŞIYORSUN. GİZLİ YERLERE GİREBİLİYORSUN. AYRICA GİZLENENLER ARASINDA DA DOLANABİLİYORSUN.

Ama... ben bu konuda ne yapabilirim ki?

Tüm bu hitabet... bir amaca hizmet ediyor. Korkuyor.

İhtişamın altında korku yatıyor.

SES TONLAMALARIM TERMOMETRELER VE BAROMETRELERLE KAYDEDİLİYOR. BENİ BURUN DELİKLERİNDE VE ENSENDEKİ KÜÇÜK KILLARDA HİSSEDİYORSUN.

Nasıl yani, şehir sensin?

BEN DÜNYA RUHU'NUN BİR PARÇASI, REVACHOL'UN DÂHİ RUHUYUM.

KALBİM, BİR RÜZGÂR KORİDORU. HAVAMIN DİBİ KIRMIZI. YÜZ BİN TANE IŞILDAYAN KOLUM VAR.

SABAHLARI ÜZERİMDE TAŞIDIĞIM ENDÜSTRİYEL TOZU AĞAÇ YAPRAKLARINA SERİYORUM. SONRA DA O YAPRAKLARI SALLAYARAK TOZU CEKETİNE DÖKÜYORUM.

SENİ GÖRDÜM, SENİ GÖRDÜM! SENİ O KADINLA GÖRDÜM... SENİ ONSUZ DA GÖRDÜM. SENİ TEPENİN YÜKSELDİĞİ YERDE GÖRDÜM.

Martinaise kıyısındaki eski ahşap kilisenin salonunda müzik yankılanıyor. Kendini ritme kaptırmış, bedenleri müziğin etkisiyle bir o yana bir bu yana sallanan birkaç silüet var. İçlerinden biri, bir RHM memuru, aniden duruyor. Kafası karışmış görünüyor, ardından şiddetle titremeye başlıyor; artık müziğin ritmine ayak uyduramıyor.

Az önce seni ateşleyen ritimler şimdi bunaltmaya, mideni bulandırmaya başlıyor. Kaleydoskop altındaki renkli cam parçaları gibi yer değiştirip çoğalıyorlar.

Hem paniğin hem de baş döndürücü bir dejavu hissinin kucağındasın. Her şey sessizleşiyor.

Yardım almalıyım.

Ne yapacaksın, yine reviri mi arayacaksın? Normal bir hastaneye gittin diyelim... Sendeki gerçek sıkıntıları anlamanın ne kadar uzun süreceğini biliyor musun? Mülakatlara gireceğinin, oranın buranın dürtükleneceğinin farkında mısın?

Heyecanla sürekli daha sıkı dans etmek ve fena bir şekilde bayılmak, merhametsizce beyaz ışıkla aydınlatılmış, antiseptik kokulu parlak ofislere, muayene odalarına sürüklenmekten iyidir.

Hem şu anda elinde bir vaka var ve bir deney faresine dönüşürsen onu çözemezsin. Sorunların bekleyebilir.

Sendeki gerçek sıkıntıları anlamanın ne kadar uzun süreceğini biliyor musun? Mülakatlara gireceğinin, oranın buranın dürtükleneceğinin farkında mısın?

Bu daha önce de olmuştu sanki.

Olabilir. Deneyimin büyük tatsızlığı, son hafıza kaybının yarattığı engelleri aşıyor gibiydi...

Belki hafıza kaybına da böyle bir şey sebep olmuştur.

Bana ne oluyor?

Emin değilim ama bunun normal bir dans pisti deneyimi olmadığı kesin. Sende ciddi bir sorun var dostum.

Şimdi ne olacak?

Bir süre burada, her şeyden ve herkesten uzakta, mutlak karanlığın içinde uzanacaksın.

Sonra bilincin yavaşça geri gelmeye başlayacak. Eğlenceli olmayacak.

Ama zaten biliyorsun; bu nadiren eğlenceli olur.

Kendine gelirken yüzünde endişeli bir ifade olan teğmenin gençlerle konuştuğunu görüyorsun.

"Bu kadar sert partileyen insanlara böyle olduğunu daha önce görmüştüm..."

"Sorun bacağında. Daha birkaç gün önce vurulduğunu biliyor muydunuz? Böyle delicesine dans etmemeliydi, yatakta dinlenmesi gerekiyor."

Teğmen senin için gerçekten endişelenmiş görünüyor. Ayrıca koşturup dururken seni durdurmadığı için kendine kızıyor.

"Yok ya, merak etmeyin, sadece susuz kalmıştır. Gece kulüplerinde hep olur bu. Toparlayacaktır."

Olduğu yerde zıplayarak seni gösteriyor. "Bakın, uyandı!"

"Ne oldu? İyi misiniz?"

Kırık kalçan, körelen fakat ısrarcılığına devam eden bir sızıyla kendini hatırlatıyor.

"Ona biraz zaman verin." Elindeki bir bardak suyu dudaklarının üzerine getiriyor. "Bak, işte bu yüzden arıtılmış su içmen şart."

"Sanırım bir nöbet geçirdim..."

"Yok ya, sadece çok sert partilediniz. Müzik acayip sertleşmişti ve siz de kendinizi fena kaptırmıştınız..."

"Mesele müzik değil, adam vurulmuştu," diyor teğmen rahatsız olmuş bir biçimde.

"Daha önce böyle bir şey yaşamış mıydın? Nöbet gibi bir şey?"