Konuşma · MANTIK

"Belki de hafızamı kaybettiğimde de böyle bir şey olmuştur..."

Teğmen iç çekiyor. "Tamamdır parti çocuğu, ayağa kalkabilecek misiniz?"

Başıyla onaylıyor. "Muhtemelen öyledir. Ayağa kalkabilecek misiniz?"

Andre omuz silkiyor.

Evet, bu bir nöbete benziyor. Muhtemelen birkaç gün önce daha büyüğünü de geçirdin.

Ama bu noktada sende her türlü sıkıntı olabilir. Bunu başından beri biliyordun zaten. Bu sırada yakalaman gereken bir katil de var.

"Sen... kısa devre yaptın sanki," diyor Soona çıktılara göz gezdirirken.

"Tanıdık bir histi."

"O hareketleri gördükten sonra hiç şüphem yok!"

Genç adamı görmezden geliyor. "Gerçekten de hafızanızı kaybettiğiniz gece yaşadığınıza benzer bir şey olabilir. Ayağa kalkabilecek misiniz?"

Burada suç, dans hareketlerinde değil. Az önce neredeyse kesin olarak bir nöbet geçirdin. Birkaç gün önce, hafızanı kaybettiğin gün çok daha büyüğünü yaşadın.

Ama bu olayın peşini bırakmamalısın. Kendine daha iyi bak. Ergen uyuşturucu bağımlılarıyla takılmasan mı acaba?

"Daha önce böyle bir şey yaşamış mıydınız?"

"Çok fenaydı ama kendime geliyorum. Of, çok yorgunum." (Ayağa kalk.)

"Ne kadar süredir baygınım?"

"30 dakika falan." Keyifle bir kaşını kaldırıyor.

"Tam olarak ne zaman bilincini kaybettin? Titremeye başlayınca mı, yoksa yığıldığında mı?"

"Ona biraz zaman verin." Elindeki bir bardak suyu dudaklarının üzerine getiriyor. "Su içmeden olmaz."

"Çok tehlikeli görünüyor ama."

"Yok ya, merak etmeyin, temel etmen susuzluk. Bu gayet normal bir parti tepkisidir, evet."

"Ah, gelin bakalım. Merak etmeyin, bu kadar sert partileyen insanlara böyle olduğunu daha önce görmüştüm. Susuz kalmışsınızdır."

Mesele sadece susuzluk değil. Körelen fakat ısrarcılığına devam eden bir sızıyla kendini hatırlatan yaralı bir bacağın var.

"Kim nerede?"

"Aranızda ne geçti bilmiyorum ama hiç hoş değildi. Gidip onunla konuşmalısınız."

"Ah, gelin bakalım. Merak etmeyin, bu kadar sert partileyen insanlara böyle olduğunu daha önce görmüştüm. Susuz kalmışsınızdır. Ayağa kalkabilecek misiniz?"

Mesele sadece susuzluk değil. Körelen fakat ısrarcılığına devam eden bir sızıyla kendini hatırlatan yaralı bir bacağın var.

"BU GERÇEKTEN YAŞANIYOR."

"Sert polis!"

"HİPER! HİPER!"

Müzik nereye gitti?

Merak etme, müzik hâlâ orada. Giden sensin.

Cidden ama, neden hiçbir şey duyamıyorum?

Bu çok önemli bir an. Altına işememeye çalış.

Duymaya odaklan.

Hiçbir şey yok. Sadece omurilik sıvısının pirüpak sessizliği var. Heyecanlı.

Bir mavi balina gibi sana yaklaşıyor. Derinlerin dinginliğine hareket kattığını hissediyorsun... Gelip geçen tek bir bas notası. Gidiyor. El silencio'ya dönüyorsun.

Burası ritmin dalışa geçtiği yer. Birazdan tekrar su yüzüne çıkacak. İhtişama hazır ol.

Dans et.

Deli adam! Yüzeyde neler olduğunu biliyor musun? Belki de bin yıl geçmiştir? Ya da kendini kaybetmeye başlayalı daha iki saniye olmuştur?

Tamam, şimdi tozutmuşlar bir dans müziği kulübü açmak istiyor. Buraya kadar mantıklı. Gençler müziği sever. Sen de gençliğinde müziği daha çok sevdiğini düşünüyorsun... ama konudan uzaklaşıyorsun.

Hı hım... Narkomanya konusu da var.

İşin özü şu: Kiliseyi bir kulübe çevirmek istiyorlar ama binada şüpheli mevzular dönüyor. İşin özünü anlaman epey önemli. Karar vermeden önce mutlaka işin özüne bir danış. İyi gidiyoruz, devam et.

Tabii şu anda her şey %100 net değil ama ne zaman öyledir ki? Tebrikler çocuklar. Anlattıklarınız doğru sayılır.

Sonuçta şu kaba yazılımcı teyzenin neden bahsettiğini hiç anlamıyorsun.

Bu iş tam olarak olması gerektiği gibi gitmedi sanki ama...

Hı hım... (Çeneni ovala.) İşin özü nedir yani?

Akla yatmayan şeyler var. Hemen bakalım!

Şuna ne dersiniz: "Toplanın çocuklar!"

"Tamam çocuklar, toplanın bakalım..."

Genç tozutmuş, elindeki bozuk kapasitörü yere bırakıp sana bakıyor.

Koca kafalı olan, her ne planladıysan onun için çok hevesli görünüyor.

Sözde liderleri o kadar heyecanlı görünmüyor.

"Geçmişte, ne zaman ve neredeydi hatırlamıyorum, hasta düştüm ve şu anda gördüğünüz gölgeye dönüştüm. Ama öncesinde bir polis dedektifi olduğumu düşünmek için yeterince nedenim var."

"Ama hâlâ öylesiniz..."

"Nazik sözlerin için teşekkür ederim ama buradaki herkes bu üniformayı rezil ettiğimi görebiliyor."

"Ne oldu?" Erik Kafa birden ciddileşiyor.

"Hayat ağzıma sıçtı."

"Çok kötü olmuş," diyor koca kafasını sallayarak.

"Tabii bunun üzerinden bin yıl geçmiş de olabilir. Ama içimde hâlâ biraz dedektiflik kaldı."

Genç tozutmuş susuyor.