Konuşma · MANTIK

Neredeyse senin kadar yaşlı görünüyor.

"Orada bir anodik müzik kulübü olması şart. Herkes birbirinden nefret ediyor. Herkes nefret ediyor, her yerde uyuşturucu var, bizler köleyiz ve ben dayanamıyorum... Zamanımız tükeniyor."

"Bize bir zafer lazım." Kocaman gözlerle sana bakıyor. "Söz veriyorum, bu bizim zaferimiz olacak. Orada toz üretmeyeceğiz, temiz ve doğru bir iş yapacağız. Ayık kafayla, gerçek ve güzel bir iş yapacağız. Aydınlık için bir zafer kazanacağız!"

Hiçbir şey kazanamayacaklar.

Altındaki buzdan gelen çatırtıları duyabiliyorsun. Son yüzyılda gelişen kıyı hattındaki kalıntılar rüzgârla ufalanıyor, iskelede çöken evlerin parçaları şarapnel gibi etrafa saçılıyor. Saint-Gérôme Sokağı ve Ana Cadde de bundan farksız. Eski Sinema, Villalobos'un altına batıyor...

Noyak, solgun ve ifadesiz suratıyla durumu süzüyor. Bir kaşı seğiriyor.

(Silahı kılıfına sok.) "İşte bu kadar. Birkaç tehdit savurdun mu işler hemen yoluna giriyor. Şimdi konuşma zamanı."

"Tamam tamam..." Titriyor. "Düşünmeden davranmayalım. Biz size kazık atmaya çalışmıyorduk."

(Silahını indir.) "Pekâlâ. Konuş."

(Elindeki silaha hayran hayran bak.) "Neden duracakmışım?"

Tabancanın kabzasını tutuyorsun, sıkıca çekiyorsun ama tabanca yerinden çıkmıyor. Ceketinin içindeki dikiş yerine takılıyor.

"Ulan, bir çıkaramadım..." (Uğraşmaya devam et.) "Hay silah gibi senin..."

Gittikçe batıyorsun. Böyle devam edersen ceketi yırtacaksın.

"Hop, hop, bir durun! Buna hiç gerek yok!" Andre'nin şakağından bir damla ter akıyor.

"Her ne yapacaksan çok dikkatli ve akıllı davranman gerek, kanunsever bey." Noyak elini yavaşça bir çekice uzatıyor.

(İki elini de göster.) "Tamam, sert yollara başvurmayacağım... Şimdilik."

"Sorun yok... İşleri kızıştırmaya gerek yok. Sakinleşelim."

Bir şey yapmaya kalkarlarsa ağızlarını burunlarını dağıt!

Desteğin dışarıda bekliyor... Sağlam dur. Avantaj sende.

"Ortağım hâlâ dışarıda bekliyor ve hiç şakası yoktur."

"Tamam! Bu işe başkalarını karıştırmaya gerek yok." Başından akan teri siliyor. "Tamam, dinleyin..."

"Ben gayet sakinim. Artık bana her şeyi anlatmanızın zamanı geldi."

"Bu ne boktan iş..."

"Sorun değil, Erik. Her şey yolunda..." Gerginlikten titremeye devam ediyor.

"Unutma, seni hâlâ yumruklayabilirim."

"Anladım! Tamam..." Hâlâ biraz titriyor...

Beyaz bir masanın arkasında duran teğmen, silahını temizliyor. Bu silah, böyle gergin durumlarda çok işe yarar.

"Ellerin hareket etmezse daha iyi olur, Noyak."

"Noyak!" diye tıslıyor Andre. "İşleri kızıştırmaya gerek yok. Sorun yok, sakinleşelim."

(Silahı bırak.) "Of, nasıl da elime yüzüme bulaştırdım bu işi."

"Demek istediğinizi anladık, tamam mı? İşleri kızıştırmaya gerek yok... Sakinleşelim."

(Silahı bırak.) "Bir an önce konuşmaya başlasanız iyi olur."

Daha sıkı çek.

Olmuyor. Fena takılmış.

"Hadi ama, yapma böyle bebeğim, şimdi havalı olmam gerekiyor..."

Üzgünüm boiadeiro ama fırsatı kaçırdın. Artık havalı görünemeyeceksin.

"Disko oldu."

"Dans müziğinin yeni dönemine hızla geçmemiz gerektiğini söylemeye çalışıyordum ben de..."

Arkadaşına bakarak "Sus," diyor.

"Ne? Söyledim... Bunu söyledim!"

"Bilmiyorum."

Ne diyeceğini bilemiyor.

"Ben oldum. Başıma ben geldim."

"O kadar hoş kokuyordu ki..."

"Bu işte teğmen gefrayter olacak kadar iyiydim. Yüzbaşı bile olabilirdim. Düşünebiliyor musun?"

"İster inan ister inanma ama bana bir silah bile emanet edildi." (Tabanca kılıfına dokun.) "Gerçek bir ateşli silah..."

Sessiz kalıyor. Endişeyle elini izliyor.

"Sana kötü haberlerim var, Andre. Burada akla yatmayan şeyler var."

"Ne gibi?"

Bir şeylerin yolunda olmadığını hissediyor.

İşte aradığın fırsat; sanat için öne çıkma fırsatı.