Konuşma · MANTIK

"Teşekkür ederim..."

Genç adam ağlamamaya çalışırcasına yutkunuyor.

"Durun, bunu hissediyor musunuz?"

"Neyi?"

"Kanun, kanundur. Çağrıya uymazsanız kaçak sayılırsınız, peşinize düşeriz." (Onları tutukla.)

"Sizinle ne yapacağıma karar vermeden önce kiliseye bir bakmam gerek." (Daha sonra karar ver.)

"Anlıyorum, dedektif. Yolumuza dostane bir şekilde devam edebiliriz, değil mi? Yanlış anlaşılmalar, yalanlar olmadan." Temkinli bir biçimde gülümsüyor. "Gitmeden başka bir şeye ihtiyacınız var mı?"

"Laboratuvar kalsın ama işlerinizden payımı alırım." (İki işe de devam et ve onlara ortak ol.)

"Tamam. Bize uyar, değil mi?" Etrafına bakıyor.

"Aynen!" Devasa saçlarının rengini oksijenli suyla açmış arkadaşı başını sallayarak onaylıyor.

"%10."

"Saldırganlaşma hemen, Noyak. Diğer tarafta bir ortağımızın olması işimize yarayabilir. Birinin işlerimize göz kulak olması daha güvenli olur, şeyin... I-hım..." Boğazını temizleyip devam ediyor: "Diğer polislerin işimize karışmasına engel olur. %35 nasıl?"

Onlardan daha fazla kontrole sahipsin, anlaşmanız da buna göre olmalı. %60'ı zorlamalısın.

Muhtemelen %70 pay almayı kabul ettirebilirsin. Bir polis memuru olarak onlardan daha fazla risk alıyorsun.

"Anlaştık."

"Kiliseyi bize verip polisleri buradan uzak tutarsanız payınızı alırsınız, tamam mı? Ödeme için iki ayda bir uğramayı unutmayın."

"Tamam."

"Tamam. Her şey yolunda yani, değil mi?" Sesi umutlu geliyor. "Şimdiki planımız nedir? Ne yapacağız?"

"Bir dakika, ben şimdi biraz para alacağımı düşünmüştüm."

"Hadi ama. Her şeyi hazır etmek, üretime başlamak ve ihtiyaç sahiplerine teslimat yapmak haftalarımızı alacak. Bu uzun bir süreç."

"%60. Bütün kozlar benim elimde, çocuklar. Sizi içeri tıkıp tüm bunların bir oyun olduğunu söyleyebilirim."

"Hadi ama ya, öldürdünüz bizi..." Andre, ellerini sivri saçlarının uçlarında gezdiriyor.

"%55. Bu işte yönetici hisseyi isterim, yoksa motivasyonum azalır." (Omuz silk.)

"Hadi ama ya, öldürdünüz bizi..." Andre, ellerini sivri saçlarının uçlarında gezdiriyor.

"%70. Ben bir polisim. Bu iş yüzünden 30 yıllık kariyerimi riske atıyor olabilirim. Hatta %75'ini almalıyım."

"Hadi ama ya, öldürdünüz bizi..." Andre, ellerini sivri saçlarının uçlarında gezdiriyor.

"Ya %75 pay alırım ya da sizi bir hücreye kapatırım."

"Sikerler böyle işi. İster tutukla ister öldür. Sana daha fazla boyun eğmeyeceğiz."

Önce arkadaşına, sonra da sana bakıyor. "Üzgünüm," diyerek başıyla arkadaşını onaylıyor. "Bu konuda Noyak'la hemfikirim. Ya bizi tutuklarsınız ya da %50'de anlaşırız."

İş zorlaştı. Şakaları yok.

"Kaybolun, gözüm görmesin sizi." (Onları buradan çıkar.)

Sözde lider pes etmiş gibi görünüyor. "Tamam," diyerek başını sallıyor.

"Toplan, Erik." Genç adam alet kutusunu kapatıyor.

"Ucuz kurtuldunuz. Yaşamanıza izin veriyorum."

Sana dik dik bakıyor. "Evet. Teşekkürler, memur bey."

"Memnun olmalısınız. Sizi tutuklamıyorum bile."

Sana bakmıyor bile.

"Hayır, lütfen!" Erik Kafa, kasetçaların üstündeki 'DURDUR' düğmesine basıyor. Çöken sessizlikte dışarıdan gelen rüzgârın uğultusunu duyabiliyorsun.

"Orada bir anodik müzik kulübü olması şart. Herkes birbirinden nefret ediyor. Herkes buradan nefret ediyor, her yerde uyuşturucu var, bizler köleyiz ve ben dayanamıyorum... Zamanımız tükeniyor!" Erik Kafa, gülmeyince kalbi kırık bir insana benziyor. Ayrıca düşündüğünden daha yaşlı görünüyor.

Neredeyse senin kadar yaşlı görünüyor.

"Bize bir zafer lazım. Söz veriyorum, bu bizim zaferimiz olacak! Orada toz üretmeyeceğiz, temiz ve doğru bir iş yapacağız. Ayık kafayla, gerçek ve güzel bir iş yapacağız. Aydınlık için bir zafer kazanacağız."

Hiçbir şey kazanamayacaklar.

Altındaki buzdan gelen çatırtıları duyabiliyorsun. Dışarıdaki iskelede son yüzyılın kalıntıları rüzgârla ufalanıyor, çöken evlerin parçaları şarapnel gibi etrafa saçılıyor. Saint-Gérôme Sokağı ve Ana Cadde de bundan farksız. Eski Sinema, Villalobos'un altına batıyor...

"Durun, bunu hissediyor musunuz?"

"Neyi?"

"Bu hiçbir şeyi değiştirmez. Artık çok geç. Her şey için. Eşyalarınızı toplayın ve gidin buradan." (Onları buradan çıkar.)

"Hayır..." En az 45 yaşında görünüyor. "Bu ne anlama geliyor ki?"

"Tartışmayacağız. Kaybolun, kiliseyi bir avuç uyuşturucu bağımlısına verecek hâlim yok." (Onları buradan çıkar.)

"Ya çok güzel konuştun. Galiba fikrimi değiştirdim." (Onları buradan çıkarma.)

"Teşekkür ederim..."

Genç adam ağlamamaya çalışırcasına yutkunuyor.

"%50 o zaman." (Anlaşmayı kabul et.)

"Tamam mıyız?" Etrafına bakıyor. İtiraz eden yok. "Burada herhangi bir dargınlığın olmadığını bilmenizi isterim."

"%70. Daha aşağısı olmaz."

"Hayır. %50 isterim. Ya eşit ortak oluruz ya da hiç olmayız."

"Benim bu kadar çok kâr etmeme ne gerek var? Üretim araçlarına sahip değilim, silindir şapka da takmıyorum. %25 yeterlidir, yoldaş."

"Adil birisin." Genç adam başını sallayarak seni onaylıyor. "Sert kafadar yoldaşım."

"Temiz bir iş olsun. Toz laboratuvarı olmasın, sadece anodik müzik kulübü olsun." (Kulüp işine devam et.)

"AYYNEEN!" Genç adamın gülüşü insanüstü boyutlara varıyor. Dişleri, projektörün ışığıyla parlıyor.

Havaya kaldırdığı Harmon-Wowshi'yle neredeyse abideleri andırıyor. Bir dünya ruhunun hissettiği kesinlik böyle bir şey olabilir mi?