Konuşma · FİRARİ

Tatlı dille ağzından bununla ilgili laf alabilirsin, teğmen yolunu yapıyor.

"Ben anlamadım." Sana dönüyor. "Bende soru işaretleri var. Siz ne düşünüyorsunuz, dedektif?"

"Bir sorum var... Neden gecenin köründe onlara bakıyordun?"

"Ben her zaman bir yerlere bakarım..." Kafasını yana çeviriyor, şehre bakıyor. Sağ tarafı daha hafif şekilde tekrar titriyor.

"Tüfeğin dürbününden mi her zaman bir yerlere bakıyorsunuz?" Netleştiriyor. "Sadece anlamaya çalışıyorum."

"Tüfeğin dürbünü en iyi yakınlaştırmayı sağlıyor."

Her boku görmesini sağlıyor...

"Ve gördükleriniz hoşunuza gitmeyince..."

Çat.

"...tetiği mi çekiyorsun?"

"Evet." Gözlerine bakıyor. "Bir tür eleştiri gibi düşünelim."

Artık konuşmayı kesmez. Bu diyalektik materyalist tipler böyledir. Kullan bunu.

Onu konuşturmaya başladın. Şimdi her taşı yerine koy, bir yapboz gibi tamamla bunu...

Onu ilk olarak nerede gördüğüyle mi başlasan? Rahatça konuşmasını sağlar.

"...gördüğün, boklardan olursa da..."

"...tetiği mi çekiyorsunuz?"

"Evet." Teğmenin gözlerine bakıyor. "Bir tür eleştiri gibi düşünelim."

"...tetiği mi çekiyorsun?"

"Evet." Çocuğun gözlerine bakıyor. "Bir tür eleştiri gibi düşünelim."

"Tetiği çekiyorum." Gözlerine bakıyor. "Bir tür eleştiri gibi düşünelim."

"Dürbününle insanları mı dikizliyorsun hep sen böyle?" Çocuk gözlerini kısıyor.

"Tüfeğin dürbünü en iyi yakınlaştırmayı sağlıyor."

Her boku görmesini sağlıyor...

"Ve gördüklerin hoşuna gitmeyince..."

Çat.

Bunun için kullandığı bir alet var.

"Tüfeğinin dürbününden mi?"

"Tüfeğin dürbünü en iyi yakınlaştırmayı sağlıyor." Başıyla onaylıyor.

Her boku görmesini sağlıyor...

Çat.

"...yani, gördüğün şey, tüm o boklardan olursa da..."

"O zaman tetiği çekiyorum." Gözlerinin içine bakıyor. "Bir tür eleştiri gibi düşünelim."

"Ve gördüklerin hoşuna gitmeyince..."

"El dürbünüyle mi?"

"Hayır. Tüfeğin dürbünü daha iyi yakınlaştırıyor."

"Nasıl?"

"Tüfeğin dürbünü en iyi yakınlaştırmayı sağlıyor."

"Ve işte geldiler."

"Siktir be..." Çocuk heyecandan nefes nefese kalmış bir şekilde birkaç saniyeliğine ona bakıyor.

Şimdi çok titiz olmalısın... Dikkatli davran, hâlâ her şeyi berbat etme ihtimalin var.

"Bam! Seni yakaladım!"

"İbiş psikopat seni." Gözlerini kısıyor.

Şimdi bir sebep bulalım. Hâlâ bir sebebe ihtiyacın var, itiraf tek başına yeterli değil...

Ne, sebep mi? Neden ki?

Başkasının suçunu üstlendiğini söyleyebilir. Deli olduğunu veya zorla yaptırıldığını da. İtiraf, bir sebep olmadan mahkemede işe yaramaz, bu işi berbat etme...

Hazır ağzı açılmışken tatlı dille konuştur onu. Onlar sikişiyorlardı...

Tamam, tamam, sus!

Hayır, susma! Başkasının suçunu üstlendiğini söyleyebilir. Deli olduğunu veya zorla yaptırıldığını da. Bir sebep olmadan mahkemede işe yaramaz, bu işi berbat etme...

Bir sebep. Gerçek bir polis şimdi sebebi öğrenirdi.

Tamam, tamam, sus!

Sus diyemezsin bana! Başkasının suçunu üstlendiğini veya aklını yitirdiğini söyleyebilir. İtiraf, bir sebep olmadan hiçbir işe yaramaz, bu işi berbat etme.

Ne, sebep mi? Neden ki?

Başkasının suçunu üstlendiğini söyleyebilir. Bir sebep olmadan mahkemede işe yaramaz, şimdi bir polis ol ve bu işi berbat etme...

Bir sebep. Burada köhne bir sebep var, hissetmiyor musun? Öğren onu.

Tamam, tamam, sus!

Tabii, ben senin mezolimbik ödül sisteminim... Polis işlerinden ne anlarım ki, değil mi? Belki de kafayı bulmaktan başka bir şey yapmamalısın, ne dersin? Bu gerçekten önemsiz bir an.

Doğru, sebep, tabii ya. Önemli olmalı.

Doğru.

Doğru, hadi kafayı bulalım!

Senin kafanı bir soruşturmayı çözmekten daha fazla güzelleştirecek bir şey yok, hâlâ anlayamadın mı? Sebebi öğren, bu işi batırma...