Konuşma · FİRARİ

"Faşo kardeşin için üzülüyorsun, değil mi? Bir tanesi öldü ve şimdi diğerleri üzülüyor..." Eli seğiriyor ve sallıyor. Sonra da sağ gözü seğiriyor...

"Bir şey diyeceğim... Tüfeğin dürbünü nerede? Dürbün olmadan o atışı nasıl yaptın? Bir tek bu kaldı..."

"Sikerim dürbününü, bilmiyorum nerede olduğunu! O artık senin derdin, kendin bul."

Onu kaybetmiş, nerede olduğunu bilmiyor işte, boş verin gitsin. Sorgulamaya devam...

"Manzara muhteşemdi. Bir dürbünle odanın içini görebilirdim."

Resmen kabul ediyor. Ama bir sorun var... Tüfeğin dürbünü yok.

"Uzun zamandır buradasınız, Bay Dros... Çok uzun zamandır. Tıbbi yardıma ihtiyacınız var..."

Resmen kabul ediyor.

"Sen bir komünistsin. Ölü adamla konuştum, bana onu komünizmin öldürdüğünü söyledi."

"Aptal faşizan it." Dudaklarını büküyor.

Teğmen endişeli gözlerle sana bakıyor.

Her şeyi söyle ama bunu söyleme der gibi.

"Evet. Onun ruhuyla bir görüşme gerçekleştirdim. Bana yol gösterdi... ve yol da beni sana getirdi."

"Madde öyle bir davranış sergilemez. Onlar sapkın burjuva düşünceleri. Sihirli erl yaratıkları, ezoterik teosofi. Hepsi kriptofaşizm."

"Beynin radyo dalgalarıyla çürüyor." Havaya bakıyor, sonra teğmene dönüyor.

Kışkırtmasına cevap vermiyor. Yaklaşımının işe yaradığını düşünmüyor gibi.

Yani... hiçbir işe yaramadı.

Ama yine de nasıl olduysa bir komünist olduğunu biliyordun.

Bu... o mucize mi?

Hayır. Mucizeye daha var. Bu, karanlık.

Nasıl?

Belki de soruşturmayı almadan önce öyle olduğundan şüphelendin.

Gördüğün şey onu hatırlayışındı.

Ama ben... çok uzakta, epey batıda bir yerlerde değil miyim?

Öylesin. Yakında olacak.

Ama bu hiçbir işe yaramadı.

Yaramalı mıydı?

Evet, anlıyorum. Sezgisel bir şey. (Başınla onayla.) Faşizm gibi.

Evet. Senin muazzam bir kraliyetçi ruhun var ve o gelecekteki bir şeylere uzanıyor.

Daha derinlere bakayım öyleyse.

İçindeki okyanus karanlık ve uçsuz bucaksız, yüzeyi ise tamamen anlamsız...

Aslına bakarsan adamın haklı olduğunu ve sadece bunun sadece kriptofaşizm olduğunu düşünmeye başlıyorum.

Hayır. Dahası var. Bir şeylerin bir parçası. Sanki bir gelecek gibi.

Ona geri dön.

"Ağzın açık, öyle duruyorsun." Yaşlı adam kafasını sallıyor. "Beynin sulanmış."

"Beynin radyo dalgalarıyla çürüyor." Havaya bakıyor, sonra çocuğa dönüyor. "Senin de. Senin aklını çeliyorlar."

"Neyse ne..." Cuno sana bakıyor. İşe yaradığını düşünmüyor gibi.

"Beynin radyo dalgalarıyla çürüyor." Havaya bakıyor, sonra şüpheci bir şekilde gözlerini kısıyor.

"Yanlış polis memuruna bulaştın. Benim doğaüstü yeteneklerim var."

"Doğa, doğaüstü davranışlar sergilemez." Dudaklarını büküyor. "Sapkın burjuva düşünceleri... Sihirli erl yaratıkları ve ezoterik hisler. Hepsi kriptofaşizm."

"O bir önseziydi. Konuşsaydı onu komünizmin öldürdüğünü söylerdi."

"Önsezi sapkın bir ruhbilimciliktir." Kıkırdıyor. "Kriptofaşizm kokuyor. Parazit sınıfı hayattaki makamlarını haklı çıkarmak için önseziyi kullanır. Hepsi fal ve sihirli erl yaratıklarından ibaret."

"Kurbanın camının arkasında mayıs çanları vardı." (Ona kurumuş çiçeği göster.)

"Ah şu mayıs çanları..." Arkandaki çiçeklenen araziye bakıyor. "Tüm ada onlarla beyaza bürünüyor."

Bir anda yumuşamış görünüyor, hatta özlem dolu. İlginç bir duygu değişimi.

"Bu sene de epey fazlalar. İlkbahar geliyor, yok... Geldi bile. Pisliği temizleyecek..."

"Tüm hayatın boyunca Martinaise'deydin... Hiç gizli yol biliyor musun?"

"Belki..." Suratı tuhaf bir şekilde titriyor.

"Martinaise'de başka bir yerde bu çiçeklerden görmedim. Sadece burada."

"Adacıklarda da açarlardı. Onları kanımızla suladık." Suya bakıyor. "Onlar içine etmeden önce Rèsurrection mayısta bembeyaz olurdu."

Güney civarları, Martinaise Koyu minik adacıklarla dolu. Beyaz karın içinde beyaz çiçeklerle yeşilleniyor...

"Sahilde de açarlardı... Onlar konteynerleri oraya yığmadan önce. Tombul parmaklı burjuva çocukları oynasın diye bozuk, işe yaramaz çöplerle doldurdular..."

"Bunca yıldır fark edilmediğinize göre epey geziniyor olmalısınız..." Teğmenin sesi yumuşak ve arkadaşça. "Hiç gizli bir yol biliyor musunuz? Pinball atölyesi mesela?"

"Belki..." Suratı ilginç bir şekilde titriyor.

"Sen kesin saklanıp sürekli sessiz sessiz dolanmışsındır." Çocuğun sesi heyecanlı çıkıyor. "Hiç gizli yol biliyor musun? Cuno yolları bilir..."

Bunca yıldır fark edilmediğine göre epey geziniyor olmalı.

"Klaasje adında bir kadın... tanıdık geliyor mu? Camının arkasında bu çiçeklerden vardı." (Devam et.)

"Klaasje..."

Adı özenle tekrarlıyor. Sanki yanlış söylemekten korkuyor gibi.

Onu tanıyor... ama adını duymamıştı.