Konuşma · FİRARİ

"Evet, Klaasje. Adını hiç duymamıştın, değil mi?"

"Kulaklarım şehre uzanmıyor."

"Onu tanıyorsun, değil mi? Kurbanla yakın ilişkisi vardı. Paralı askerle."

"Kurbanla..." Gözlerini beyaz çiçekli araziden alıyor ve susuyor. Sonra çenesindeki kaslar seğiriyor, bir spazm.

Hafiften titreşiyor... Gülümsemeye benziyor. Zoraki bir gülümseme. Ama isteyerek yapmıyor. Kendini zor tutuyor...

Cevapsız soru bırakma. Her şeyi anlattır.

Yaklaştın. Cevaba sadece bir soru kaldı. Veya belki iki...

"Kurbanın camının arkasındaki mayıs çanları! O çiçeklerin burada yetiştiğini gördüm." (Onlara işaret et.)

"Ah şu mayıs çanları..." Çiçeklenen araziye bakıyor. "Tüm ada onlarla beyaza bürünüyor."

"Peki. Şimdilik bunu bir kenara bırakalım. Bana şunu söyle..."

"Kafan gitti, faşizan it. Kafan gitti..." Kafasını sallıyor. Öbek hâlindeki saçları ve sakalları grimsi beyaz bir tonda...

"Sendikanın safında olduğun için bunu yaptın değil mi? Siyasi bir cinayetti."

"Port İşçileri Sendikası tam bir sosyal demokrat bok çukuru ve başındaki şişko burjuva domuzu da bir..." Kafasını sallıyor.

"Bay Claire mi? Nesi varmış?"

"Asla bir sosyal demokrata güvenme. Sosyal demokratlar oğlancı olurlar ve çoğu kadındır. Asıl düşman onlar."

Burada sonradan işine yarayacak bir şey var, onun ismini biliyor. Ama bunun akışını bozmasına izin verme, yüklenmeye devam et...

"Onu sen yaptın. İmkânın ve bir sebebin vardı. Artık bitti."

"Bitti mi? Onlar sahili bombaladığında... insanlar bombardımanda parçalandığı zaman, işte o zaman hepimiz için bitmişti." Gözlerinin içine bakıyor.

"Siz sikikler anlamıyorsunuz. Savaş aletleri, havadaki kan... Onların sınıfsal çıkarlarına göz dikilince yaptıkları saldırı inanılmazdı."

"Olanlar için üzgünüm." Teğmen sesini yumuşatıyor. "Ama biz En‑Merkezciler'den değiliz. Biz sizin gibi Revachol'lu yurttaşlarız."

"Siz düşmansınız." Sesi inceliyor. "Siz liberal piyasa rejiminin piyadelerisiniz."

Şunu dersen cidden küplere biner:

"Ben senden 10 kat daha radikalim. Radikal bir orta yolcuyum. Ben buranın huzurunu sağlıyorum."

"Buna huzurlu mu diyorsun? Her 20 saniyede bir silah sesi geliyor. Çocuklarda bile silah var, sübyancılarsa gelip aralarından seçiyorlar..." Neredeyse kendi sesinde boğuluyor.

Onun içindeki katili görüyorsun. Kendi sesinin şiddetinden öksürmeye başlıyor. Söyleyecek laf kalmadı, gözleri neredeyse yerinden çıkacak.

Ona göre 44 yıl önce parlayan bir ışık dışında tüm dünya ve bütün tarih koca bir kilitli kutu.

Öfke krizinde sanki zincirlerini kırmış gibi. Gözlerinin içinde bir ateş görünüyor, aynı bir koridorun sonunda yanan bir ışığa benziyor.

Sadece bir tane daha, daha fazlasına gerek kalmaz artık...

"Bir parlamento kuracağız. Bu hem piyasayı koruyacak hem de sokaklarda düzeni sağlayacak. Gerçek demokrasi işte, ben bu yüzden varım."

"Düzenmiş... O parlamento anca bu kafese kilit olur, düzen müzen sağlamaz. Piyasa yıkımdır, sadece acı çeken sefil insanlarla doludur..." Neredeyse kendi sesinde boğuluyor.

"Haklısın, ben bir iş birlikçiyim. Ama en azından ben bir şey yapıyorum. Sen her şeyi bozarken ben sokakların huzurunu sağlıyorum."

"Huzuru sağlamak mı? Buna huzur mu diyorsun? Her 20 saniyede bir silah sesi geliyor. Savaş hâlâ devam ediyor ve biz kaybediyoruz..." Neredeyse kendi sesinde boğuluyor.

"Ben burada, bu şehirde ne olduğunu biliyorum. Siz ruh hastası hayvanlar oranın altını üstüne getirdiniz ve 50 milyon insanı öldürdünüz."

"200.000'di! En fazla 200.000. Söylediğin sayılar delilik." Tıslıyor. "Onlarca milyon insan Çıkarma sonrası sizin ellerinizde öldü!" Neredeyse kendi sesinde boğuluyor.

"Umurumda değil, 50 sene öncesi beni ilgilendirmez. Ben şu ana bakarım ve şehri güvende tutmalıyım."

"Güvende mi? Ne güveni, bu bir bozgun! Her 20 saniyede bir silah sesi geliyor. Savaş hiç sonlanmadı ve biz kaybediyoruz." Neredeyse kendi sesinde boğuluyor.

"Ben de senin gibi Revachol'luyum, La Delta'daki itlere çalışmıyorum. Ben sistemi içeriden çökertiyorum."

"Sistemi içeriden çökertmekmiş... İt herif seni! Sen onların taşaklarını yalamaktan başka bir şey yapmıyorsun..." Neredeyse kendi sesinde boğuluyor.

"Biz onlardan değiliz, ihtiyar." Çocuk heyecanlı şekilde söylüyor. "Biz Batı Revachol'u temsil ediyoruz."

"Sen düşmanlardansın, velet." Sesi inceliyor. "Liberal piyasa rejiminin sikik bir piyadesisin."

"Ayakkabılarının markasını merak ediyorum."

"Siz bireyciler için her şey marka zaten... Ayakkabılarımın markası kimin umurunda? Sansa mı neydi, her ne boksa." Çamurlanmış koşu ayakkabılarına bakıyor.

"Bana lütfen tabanlarınızı gösterin, Bay Dros."

"Siktiğimin embesili..." Yaşlı adam bacağını uzatıyor. Ayağındaki yıpranmış ayakkabının tabanında siyah beyaz bir kıvrımlı desen var.

Markası Sansarique... Modeli Corbeille ve 43 numara.

Bunlar gizli odada izini gördüğün tuhaf, yatay desenli ayakkabılar değil. Ama boyutları aynı gibi görünüyor...

"Boyutu uyuyor ama taban uymuyor..." Teğmen de aynı fikirde.

Bir dakika, belki düşündüğümüzden daha basittir...

Beyim, belki onları şu anda giymiyordur.

"İnsanlar ayakkabılarını değiştirir. Bu, kurbanın öldüğü odanın oralarda gizlice dolanmadığın anlamına gelmiyor."

"Beynini zorluyorsun, değil mi?" Sana bakarak gözlerini kısıyor, siyah inciye benzeyen gözleri öfkeyle parlıyor. "Patronlarına eli boş dönmemek için canını verirsin. O ölen puştu epey seviyorlarmış, belli..."

Teğmen sana yandan hızlı bir bakış atıyor ve başıyla onaylıyor...

İzler onundu, gözlerinde görebiliyorsunuz. Gözlerinin titremesine engel olamıyor, gözleri bir şeyler arıyor...

Yaşlı adam ateşin etrafındaki kendi ayak izlerine bakıyor. Bir anda susuyor, içinden garip düşünceler geçiyor. Rüzgâr esiyor, uzaklarda martılar uçuyor.

Neredeyse tamam. Biraz daha zorlayacaksın sadece...

Yetmez. Dökülmeye başlayacak ama biraz daha üzerine gitmelisin.

Çocuk sana yandan hızlı bir bakış atıyor ve başıyla onaylıyor...

Basit mi? Olmaz. Bu asla cevaplayamayacağınız sorulardan biri!

"Her yerde ayak izleri var... Hiç sevmem..."

Teğmen kaşını kaldırıyor.