Konuşma · FİRARİ

"Ne olmuş onlara?"

Aha! Şimdiden kabul etti! Sakince sor...

"Bir şey daha var, Bay Dros. Çatıdaki kurumuş çiçekler."

"Kadınla ilgili bir soru daha..."

"Hay siktiğimin fahişesi..." Anlık bir sinirle elini sallıyor. Ona bir şeyler oluyor...

Onu tuhaf ve kontrol edemediği beklenmedik bir öfke sardı.

"Peki ya kapı? Mutfağın çelik kapısını nasıl açtın?"

"Güzel bir duştan sonra elimi kolumu sallaya sallaya pansiyona girebiliyorum. Herkes beni bir antisosyal serseri sanıyor. Kapanış saatleri en uygunu, mutfak o zaman boş oluyor."

"Aynen." Cuno yüzünde bilgin bir ifadeyle başını sallıyor. "Uyuşturucuyla hep böyle boklar olur. Çalılarda sikişen tozutmuşlar falan görmüştüm..."

Gıcırdayan parke ve kapıdaki paslı menteşeyle ilgili de ne yapacağını biliyor olmalı...

"Oraya nasıl girdin? Gizli pinball atölyesine?"

"Sen Whirling‑in‑Rags'in arkasındaki gizli geçitten geçtin." (Devam et.)

"Kadının vücudundaki o yaralar... Onları duvardaki bir delikten görmüş olma ihtimalin var mı?"

"Onu öyle gördüm, evet." Başıyla onaylıyor. "Bir yandan mastürbasyon yaparken bir yandan bıçakla uyuşturucularını küçük çizgiler hâlinde kesiyordu..."

Adamın içindeki bütün hisler, hepsi aynı anda imkânsız bir özlemle dolup taşıyor.

"O deliği siz mi açtınız?"

"Bir av bıçağıyla."

İnlemelerine ve uyuşturucu çekişlerine kulak misafiri olmak için de işe yarar.

"O deliği sen mi açtın?"

"Ah, evet." Dudaklarını şapırdatıyor. "Bir yandan mastürbasyon yaparken bir yandan bıçakla uyuşturucularını küçük çizgiler hâlinde kesiyordu..."

Belki çatıya tırmanmıştır...

"Tırmandın, değil mi? Kadının camının önüne YENGEÇ ADAM gibi tırmandın."

"Ne diyorsun sen be... 'Yengeç adam' ne?" Öksürerek eliyle seni tersliyor.

"Siz Whirling‑in‑Rags'in arkasındaki gizli geçitten geçtiniz." Teğmen lafını kesiyor giriyor.

"Bütün Martinaise'de geçmediğim yer kalmadı... Girmediğim delik kalmadı."

Şükür, teğmen vitesi yükseltiyor...

"O delik de dâhil mi?" Teğmen lafını bitirmene izin vermiyor.

"Kadınla ilgili başka bir sorum var."

"O kadın..." Tuhaf derecede yavaş bir şekilde tekrarlıyor.

Ufak bir acı hissediyor. İçinde bir yara.

"Nasıl yöntemler? Söyle!"

"Hayatta olmaz, faşizan it." Öksürerek eliyle seni tersliyor, aklı başka yerlerde...

Aklı kadında.

Bunun kafası uçtu. Hallet bir türlü, bağla bir şeylere, acele et!

Ucu kaçtı artık...

Sen berbat bir dedektifsin. Tembel ve berbat.

Gözden kaçırdığım şey küçücük olmasına rağmen anksiyete krizi geçiriyorum...

Hak ettin. Çabuk düzelt bunu! Çok dikkatli bir şekilde üzerine git!

Her zaman yaptığın gibi şimdilik farklı ipuçlarını kovala. Bunu en kökünden telafi et...

Bu acınası bir şey, hak ettin bunu evlat. Hemen telafi et!

Hayır, sıkıntı yok. O zaten elimde. Mükemmel olmak zorunda değilim.

Hayır, sıkıntı var. Çabuk düzelt bunu! Çok dikkatli bir şekilde ilerle! Son derece titiz ol!

Öyle mi? Öyle düşünmüyorsun aslında. Onu inanılmaz derecede detaylı bir şekilde inceleyip bu olanı telafi etmeliyim, diye düşünüyorsun...

Tabii ki sıkıntı var. Üst düzey bir performansla telafi et bunu, hemen!

"Gizli geçitlerden falan geçtin sen, değil mi, ha? Whirling‑in‑Rags'in içinde gizli gizli dolandın."

"Bütün Martinaise'de geçmediğim yer kalmadı... Girmediğim delik kalmadı."

Şükür, çocuk vitesi yükseltiyor...

"Evet ama oradan da geçtin, değil mi? Whirling'in gizli şeysi."

"Ona nasıl vücudundaki yaraları görecek kadar yaklaştın, Bay Dros?"

"Kendi yöntemlerim var." Kurumuş beyaz dudaklarında yarım bir tebessüm beliriyor.

"Tırmandın, değil mi? Kadının camının önüne tırmandın."

"Gözlerin de şahin gibiymiş amına koyayım... Dürbün kullanıyor musun?"

"Camının arkasına kurumuş mayıs çanlarını sen mi bıraktın?"

"Evet. Bırakmamalıydım, bu bir hataydı..." Suratının sağ tarafı titriyor.

"Neden bıraktın?"

"Bir gece oradaydım ve odasının köşesinde, yerde... bir çocuk gibi ağlıyordu. Daha önce onu hiç böyle görmemiştim."

"Bu ne zaman oldu?"

"Ben adamı öldürdükten sonraki gün."

"Ve ona mayıs çanı mı götürdün?"

"Evet." Yanmış odunlara bakıyor. "Artık yaptığım şeyleri neden yaptığımı bile bilmiyorum."