Konuşma · KLAASJE (DİSKOCU ORANJE GÜZELİ)

"Tamam, başka bir konudan bahsedelim."

"Komik olan nedir?"

"Haklısın." İfadesi ciddileşiyor. "Uygarlığın hiçbir komik yanı yok."

Uygarlıktan nefret ediyor. Uygarlık tarafından ihanete uğradığını düşünüyor.

"Burada polislerden neden hoşlanmıyorlar?"

"Liman işçileri oldukça kibirliler. Kendilerinin yeterince polislik yaptıklarını düşünüyorlar. En azından burada, kıyıda öyle. Şehrin geri kalanını bilmiyorum."

"Odan benimkine çok yakın. Dün gece bir şeyler duydun mu?"

"Normal gürültüler." Omuzlarını silkiyor. "Yüksek sesli disko müziği."

"Beni ziyaret eden kimse oldu mu?"

"Bilmiyorum, buradan odandaki konuşmaları duymak imkânsız." Başıyla 3 numaralı odaya işaret ediyor.

"Yüksek sesli disko müziği mi?"

"Evet, çeşitli sanatçılardan. Aralarından Janti Bando öne çıkıyordu." Bir kaşını kaldırıyor, ismi hatırlamanı bekliyor.

Ha, o konu. Evet, vay be... JB'den ne kadar az bahsetsek o kadar iyi.

"JB benim doğduğum yerde çok ünlüydü. O zaman çok küçüktüm tabii. Yedi yaşımda falandım. 'Hayat zorlaşıyooor!'," diye şarkı söylüyor, "'ama insan yaşıyooor!'"

Öyleyse hayat biz yaşamaya devam ettiğimiz için zorlaşmıyor mu?

"Çoğunlukla sadece zorlaşıyor, değil mi?"

"Öyle görünüyor. Saat iki gibi disko müziği durdu ve tempo değişti."

"Ne oldu?"

"Yavaş, hüzünlü bir şarkı çalmaya başladı. Bir org müziği, tekrarlanıp duruyordu. Uzun bir süre böyle devam etti. Bazen sen de bağırarak eşlik ediyordun."

"Bu kadarı yeterli."

"Tamam."

"Ne söylüyordum?"

"Artık hiçbir şeyin önemi yok diyordu. Artık yalnızız. Sözlerini anlamak zordu. Şarkının kendisi yavaş ve yumuşaktı ama senin sesin yaralı bir yaban domuzuna benziyor, memur bey. Eşlik ederken ne söylediğini anlamadım."

"Sonra ne oldu?"

"Sonra çığlık atmaya başlayıp odayı darmaduman ettin."

"Tam da benim yapacağım işler. Ne yaptım?"

"Bir pencere kırıldı. Muhtemelen kasetçalarla, çünkü şarkı durdu. Mobilyayı da kırdın. Gerçek bir yıkım şenliğiydi. Çığlık sesleri geliyordu. Sonrasında ise sanırım sızdın."

"Lütfen bana başka bir şeyler daha olmadığını söyle."

"Evet. Sanırım... 'Ben artık bu tür bir hayvan olmak istemiyorum' diye bağırdın. Yanlış duymuş olabilirim ama akılda kalıcı bir cümleydi."

Duyduklarıma bakılırsa çok temel düzeyde bir acın varmış, kaslı adam.

"Sonra dışarı çıktım. O zaman ortalık sessizleşmişti. Dört veya beş civarlarıydı." Başını sallıyor. "Bu kadar."

"Bu duyduklarım beni gururlandırıyor. Anlatabileceğin daha fazla şey olmalı."

"Başka bir şey var mıydı?"

"Uyduruyorsun. Ben asla öyle davranmam."

"Evet." Sana bakıyor. "Asla."

"Sonra ne oldu?"

"Birinin bana saldırmadığından emin misin?"

"Evet, sesler odasını dağıtan birine benziyordu, saldırıya uğrayan birine değil."

"Yaralı derken, havalı bir şekilde mi yani? Vahşi bir hayvan gibi mi?"

"Evet. Çok havalıydı."

Dalga mı geçiyor yoksa ciddi mi anlamak mümkün değil.

"Özür dilerim."

"Dileme, o sırada zaten çıkmaya hazırlanıyordum. Rahatsız olmadım."

"Bunu mu söylüyordum?" (Boş "Saint‑Saëns'ın En Küçük Kilisesi" kutusunu göster.)

"Evet! Bir kiliseden bahsediyordu. Çok küçük bir kilise. Dünyadaki en küçük ve en zavallı kiliseydi. Konusu buydu. Bir de..."

"Başka?"

"O zaman belki yaşamayı bırakmalıyız. 'Yaşama' kısmı, 'zorlaşma' kısmının sebebi değil mi?"

"Sanırım dün gece sen de aynı sonuca vardın. Saat iki gibi disko müziği durdu ve tempo değişti."

"Aynen, yine de yaşıyoruz."

"Ondan emin değilim... Saat iki gibi disko müziği durdu ve tempo değişti."

"Başka bir şeyden bahsedelim."

"Tamam. Artık gidebilirsin." (Bitir.)

"Yardımcı olabildiğime sevindim."

Anın geçmesine izin ver.

"Sen gitmeden önce sana soracaklarım var."

"Ayrıca hayır, sona ermeyecek."

"Güle güle."

Kadın gitmeye hazırlanırken içinde bir his beliriyor. Bir içgüdü, bir ihtiyaç... Soru sorma ihtiyacı hissediyorsun. Bu sözleri daha önce milyon defa söylemişsin gibi...

Sözcükler ağzından çıktı bile.

"Seninle sikiş yapmak istiyorum."