Konuşma · OTORİTE

"Konuşup duruyorsun; ben de sana inanmak istiyorum ama bu gittikçe güçleşiyor da güçleşiyor." Bir yudum alıyor. "Carly bir şey mi demişti, E?"

"He ya, Carly dedi ki bütün gün kreşin oralarda takılıyormuşsun. Gizlice izliyormuşsun. Çocuk parkının orada. Onları karakol gezisi ayağına memleketine götürmeye falan çalışıyormuşsun..."

"İnanırım. Bana doğru gibi geldi." Başıyla onaylıyor. "Carly anaokulunda çalışıyordu, değil mi?"

Yok artık, yine mi! Yo! Yanakların kızardı ve şiddetli şekilde terliyorsun...

"Carly diye biri yok, anaokulu da yok." Teğmen, anlamayabileceğinden endişelenerek sana söylüyor. "Bu bir şaka ve biz de konudan sapıyoruz."

Lütfen çocuk parkının orada takılmaktan vazgeç. Orada her ne yapıyorsan, seni berbat biri gibi gösteriyor. Bu adamlar konusunda da hiç işine yaramıyor.

"Altıma sıçmıyorum ben!"

"Bal gibi de sıçıyorsun." Bir yudum alıyor. "Carly yetişkin bezi dükkânında çalışmıyor muydu, E?"

"Evet, Carly dedi ki yetişkin bezi dükkânının oralarda takılıyormuşsun. Raflara bakıyormuşsun, yardım istemeye utanıyormuşsun."

"İşte buna inanırım." Zemine işaret ediyor. "Bir de yerlerin komple dışkı kaplı olması meselesi var."

"Evet, bok, dışkı falan. Boşaltım sistemi şakaları." Teğmen soğukça araya giriyor. "Söyleyeceğiniz başka bir şey yoksa soru sorma işimize döneceğiz."

Bütün şakaların konusu sen olmak zorunda değilsin. Teğmeni zor durumda bırakıyorsun.

Bütün şakaların konusu sen olmak zorunda değilsin. Teğmeni zor durumda bırakıyorsun. Bildiklerinden şaşma. Silahlar.

Carly dedikleri uydurma biri. Alt tarafı zalim bir şaka. Bundan nasıl sıyrılacağını görmek istiyorlar sadece.

"Silahım bile yok!"

"Ne diyorsun sen? Silahtan başka bir şeyin yok! Yaşlı kadınların suratına doğru sallıyorsun, çocukları vurmaya çalışıyorsun..."

"Carly dedi ki toplu infaz düzenlemeye çalışıyorlarmış." Tiksintiyle kafasını iki yana sallıyor. "Toplu silah satın alıyorlarmış. Mühimmat da."

"İnanırım." Başıyla onaylıyor. "Bizim Carly silah dükkânında çalışır da."

Of, Zanaat... Bunu size karşı kullanıyorlar. Bütün bunlar çarpık bir fantazya!

"Toplu infaz falan yok, dedektif." Sana bakıyor, endişeli. "Sadece sorularınızı sorun, dikkatinizi dağıtmayın."

Lütfen toplu infaz falan düzenleme. Asla bu işi kıvıramazsın. İşin lojistik kısmı bile manyakça... Sadece sorularını sor. Normal bir polis ol.

"Tekrar deneyelim. Kim, silahını ver bana."

"Hayır," diyerek fısıldıyor, sana bakmıyor bile. "Öyle bir şey olmayacak."

(Teğmene dön.) "Kim, silahını versene."

"Neden? Kendi silahınız var."

Durum sandığı gibi değil. Harika bir fikir bu.

Maalesef durum senin sandığın gibi de değil.

"Ne? Bana mı diyorsun? Ne oldu?"

Evet, sana diyorum. Sesli düşünmeyi kes, kafayı yiyor gibi görünüyorsun.

"Herkes sakin olsun! Bu yalnızca bir gösteri!" (Kim'e dön.) "Kim, silah. Seninki daha iyi. Anlayacaksın."

"Ne halt ediyorsun sen be?"

"Fakat..." Teğmen endişeli görünüyor, fısıldıyor. "Size silahımı vermek istemiyorum. Hele de geçen seferden sonra."

"Ne oluyor lan Titus? Ne fısıldaşıyor bunlar?"

"Sakin ol, Kelebek..." Lider, adama durması için işaret veriyor. "Bu iş nereye varacak, görmek istiyorum."

"Geri dönmek istiyorum."

"Geri" diye bir şey yok.

"Dedektif." Elini senin omzuna atmayı düşünüyor ama atmıyor. "Gösteri falan yapmamıza gerek yok, hadi sorulara dönelim."

"Başka yolu yok."

Sessizlik. Başını yana yatırıyor, seni inceliyor. Biraz zaman geçiyor, sonra...

Ortamdaki gerginlik had safhaya ulaşıyor.

"Dikkat edin. Doludur." Tabancasını kılıfından çıkarıp sana uzatıyor. Elindeki hissi tuhaf bir şekilde hafif ve canlı. Komik bir oyuncak gibi.

Parmakların kabzayı sarıyor, işaret parmağın tetiğe doğru uzanıyor. Yap hadi. Devam!

Güzel. Şimdi silahı kendi ağzına sok.

Namluyu ağzında hisset.

"Ne yapıyorsun?!" Kısa ve soğuk namlu, dudaklarına dokunuyor. Demir ve cehennem tadında.

Teğmenin yüzünde hakiki bir panik dolaşıyor.

"Beyler..." İri yarı adam ihtiyatla etrafa bakınıyor. "Siz bir şey anlıyor musunuz?"

"Şimdi kendimi öldüreceğim, siktiğimin orospusu." (Tetiği çek.)

"Bana saygı göstermeye hazırlansanız iyi olur. Beş, dört, üç..."

"Kendini öldürmeyecek yahu!"

"Yo." Salonun arkasından sakin bir ses geliyor: "Yapacak. Hadi, oğlum. Üç, iki..."

Öpüyorum... öpüyorum... öpüyorum...

Hayır! Teğmen Kitsuragi'ye ver silahı. Çok geç değil, hâlâ bir tür taktik gibi bunu tersine çevirebilirsin.

Biraderim, kendini öldürürsen hiç eğlenemeyiz. Locayı beyninle kırmızıya boyamak şu anda muhteşem geliyor ama peki ya sonra? Hiçbir şey olmayacak.

Tersine çevirme falan yok. Dürüst olanı yap! Tetiği çek!

İki! Bir! Yap şunu, bari bir şeyi doğru yap.

"Bana SAYGI göstermezseniz beş saniye sonra olacakları ASLA unutamayacaksınız!"

"Beyler. Polis cidden kendini öldürme tehdidi savuruyor. Manyaklık."

"Hayır. Öyle bir şey olmayacak." Sana dönüyor. "Bu gösteri gereksiz. Silahımı ver bana. Hemen."

Ümitsizce duruma farklı bir yorum getirmeye çalışıyor. Fakat öyle bir şey yok.