Konuşma · JOYCE MESSIER

Kadın, direğin üzerine karmaşık bir denizci düğümü atıyor.

"İs-is-kele, iskele."

"Ah iskele, ah iskele..." diye hüzünlü bir ses tonuyla yanıt veriyor...

...ve halatı bağlıyor. "Sizi burada gördüğüme sevindim, dedektif beyler. Ben de daha yeni geldim."

"Buraya neden geldiniz, hanımefendi?"

"Bir sebebi yok... Haftalardır bu iskeleyi görüyorum. Bizzat gelip bakmak istedim. Görebildiğim kadarıyla bu bina demeti herhangi bir resmî haritada yer almıyor."

Ayrıca seni de takip ediyor.

"Buraları nasıl buldunuz?" (Etrafına bak.)

"Hımm... Nasıl buldum?" Köye doğru bakıyor. Briket tuğlaların, 10 yıl önce yarım bırakılan inşaatların üzerindeki kar eriyor...

Eternit saçaklardan su damlıyor. İskele, kadının hareketleriyle gıcırdıyor.

Arkadan tuzla karışık köpek boku kokusu geliyor.

"Pornografik derecede fakir. Sokağın adı yok, tüm erkekler ya ölmüş ya da kayıp... ve oradaki bir otomobil cesedi mi?" Gözlerini kısıyor...

"Neyse ki RHM duruma el atıyor, hanımefendi."

Tamamdır. Siyaset zamanı. Hadi tepki verelim.

Kafanda gerçek adamlar, gerçek siyaset ve gerçek düşünceler var!

"Her türlü buranın sonu geldi."

"Belki de öyle..." Korkuluğa yaslanıyor, gri gökyüzüne bakıyor.

Üstünü örten altokümülüs bulutlarından bir yorgan, kendi içinde karışıyor. Rüzgâr, bulutları koyun üzerinde çekiyor ve esnetiyor.

Bulutların gölgeleri Batı Revachol'un kalıntılarının üzerinde süzülüyor. Geçtikleri yerlerde sıcaklık az ama fark edilebilir bir miktarda düşüyor.

Baharın başları, yağmurlar geliyor. Bir memur, taştan ve odundan alçak tavanlı bir kulübeye giriyor. İçeride duvara yaslı silahlar sıralanmış. Kırık dipçikli tüfekler... ve kılıçlar. Onlarca, hatta yüzlerce.

Teğmen John "Tipleme" McCoy, partnerine "Antikalar," diyor. "Mezarlardan kazıp çıkarıyorlar, tamir ediyorlar. Devrim'den kalan yığınaklar."

"Çocuklar taşıyorlar. Mayıs geldiğinde sokaklar dolup taşacak..." Rüzgâr dışarıda kapıları sarsıyor. "Ucuz silahlarla dolup taşacak, taşıyanlar da öfkeli olacak."

"Size buranın nasıl keşfedildiğini anlatmış mıydım?" Rüzgâr hızlanıyor, kadının yağmurluğu uçuşuyor.

"Bu isola mı?"

"Evet, Insulinde."

"Hayır, nasıl keşfedildiğini bilmiyorum."

"Bilmeyen bir tek siz değilsiniz. Bu insanların da çoğu bilmiyor. Nehrin batısında okuryazarlık oranı %45 civarlarında. 50 yıl süren işgal, bu insanları fakirliklerine bile kayıtsız hâle getirmiş."

"Kayıtsızlık. Tam benlik."

"Durumlarını anlayacağınızı biliyordum." Başıyla onaylıyor. "Çoğu Revachol'lu, bu yerin, evimizin, yani bu madde adasının ne anlama geldiğini asla bilemeyecek. Neden buraya getirildiklerini de..."

"Bir gün hatırlatın da anlatayım." Atkısını düzeltiyor. "Şimdilik ise, size bu yeni yerde nasıl yardımcı olabilirim?"

"Size rast gelmek güzeldi." (Bitir.)

"Size başarılar, dedektif beyler."

"Teşekkürler, hanımefendi. Teknenize iyi bakın."

"Başarılar, dedektif."

"O zaman başka bir konudan bahsedelim."

"Tabii. Duyduğum kadarıyla bir şüpheli tespit etmişsiniz ve takipteymişsiniz. Bu, ihtiyatı elden bırakmamak kaydıyla umut verici bir olay. Size bu dönemeçte nasıl yardımcı olabilirim?"

"Şimdi anlatın, vaktim var."

"Var mı?" Saatine bakıyor. Vakti var gibi görünmüyor.

"Duyduğum kadarıyla bir şüpheli tespit etmişsiniz ve takipteymişsiniz. Bu, ihtiyatı elden bırakmamak kaydıyla umut verici bir olay. Sizi geciktirmek istemem..."

Bu hikâyeyi sana sadece Martinaise'i terk etmeden, gitmeden hemen önce anlatacak.

"...belki siz sıcak takipteyken size yardımcı olabileceğim başka bir konu vardır."

"Çok üzücü. Bu insanların çoğu buranın, bu madde adasının ne anlama geldiğini asla bilemeyecek. Neden buraya geldiklerini de..."

Hiçbir şey söyleme.

"Ben de yaklaşık %45 kapasitede çalışıyorum. Yine de işler iyiye gidiyor."

"İsola nedir ki?"

"O zaman herhâlde bilmiyorsunuz..."

"Bu... balıkçı köyünün mü?"

"Hayır, Insulinde isolasının."

"Bu ada mı?"

"Burayı nasıl keşfettiklerini biliyor musunuz?" Rüzgâr hızlanıyor, kadının yağmurluğu uçuşuyor.

"Merak etmeyin. Kılıcını aldım." (Göster.)

"Belki de almamalıydınız. Kılıç taşıması hoşuma gidiyordu..." Korkuluğa yaslanıyor, gri gökyüzüne bakıyor.

"O bir kadın. Kılıç kullanmayı bilmiyor."

"Ben de kadınım ama kılıç kullanmayı biliyorum..." Korkuluğa yaslanıyor, gri gökyüzüne bakıyor.

Hiçbir şey söyleme.

"Bu kadın istese kolayca..." Korkuluğa yaslanıyor, gri gökyüzüne bakıyor.

Sesinde bir özlem fark ediyorsun.

"Korkmakta haklısınız. Hepsi sizin suçunuz."

"Güvendesiniz." (Fısılda.) "İşçi sınıfı, onlara ne olduğunun hiç farkında değil."

"Evet, değiller..." Korkuluğa yaslanıyor, gri gökyüzüne bakıyor.