Konuşma · KAFETERYA MÜDÜRÜ GARTE

"Oo, öyle mi?" Bir şey daha söyleyecekmiş gibi omuzlarını kabartıyor ama sonra kendini tutuyor.

"Haklısın, konuşulmaz."

Şahsına en ufak bir saygısı yok ama bu adam kendini kanunlara saygılı bir vatandaş olarak görüyor. Sen de o kanunun temsilcisisin. Anlaşmazlık yaratmaktan kaçmaya çalışıyor.

"Dur biraz, polis olduğumu mu söyledin?"

"Ne biçim soru bu?"

"Ben polis memuru olamam... Delilik bu."

"Değil mi ama?" Sana bakıyor, şüpheyle kafasını sallıyor.

Pek de uzak olmayan bir yerde, Jean Vicquemare adında 34 yaşındaki bir adam, gönülsüzce yüzündeki kıllarla oynarken, polis kıyafeti giymiş koyu renk saçlı bir kadın da cevap beklemekte. Arka planda, tipik bir karakolun sabah uğultuları var: Çalan telefonlar, hışırdayan dosyalar...

Adam soruyor: "Kılığını gördün mü? Artık polis bile değil sanki. Soytarı gibi giyinmiş, buram buram içki kokarak buraya geliyor. Herkese bağırıyor... Bu adamla işim kalmadı."

"Bırakalım da kendisi halletsin."

"Polis olduğumu bilmiyordum. Emin misin?"

"Bilmem. Öyle miyim?" Sana bakıyor, polisliğini ve kendini yetersiz buluşunu inceliyor.

"Hiç. Sadece senden duymak istedim."

Gözlerini deviriyor.

"Şimdi anlaşıldı. Uyandığımdan beri içimde bir his var..." (Ellerine bak ve damarlarında akışını hisset.) "Artık bunun Kanun olduğunu biliyorum."

"Ciddi misin sen şu an?"

"Tabii ki ciddi değilim."

Doldurulmuş kuşa bakıyor, sessizce kafasını sallıyor.

"Sorumluluk bedenime büyük zarar verdi ama bu görevi bir kez daha üstleneceğim. Ben buyum."

"Buna ne diyeceğimi bilmiyorum." Deniz kuşuna bakıyor.

"Tabii. 'Kanun' dediğin kandaki alkol seviyesi ise."

"Yani hem polis hem de kahraman mıyım?"

"Evet, öylesin! Madalyalı gerçek bir kahraman."

"Ne yaptım?"

"Ne yapmadın ki? Önce cesedi indirdin, sonra cinayeti çözdün, sonra pansiyon odamı mahvetmedin. Belki grevde ara buluculuk bile yapmışsındır..."

"Sorun ne? 'Memur bey'den hoşlanmadın mı?"

"Sen barmen misin?"

"Hayır, barmen değilim. Kafeterya müdürüyüm."

Bir anda aşırı canlanıyor. Bu galiba onun için hassas bir konu.

"Barmene benziyorsun."

"O günler geride kaldı. Tezgâhın arkasında duran herkes barmen değildir, tamam mı? Kafeterya müdürüyüm."

"Anladım."

"Hım."

"Ne fark eder?"

"İdare ettiğim üç kafeterya var. Üç. Geç bunu."

"İdare ettiğim üç kafeterya var. Üç. Burada bara Sylvie bakıyor, ben değil. Burayı sadece şimdilik idare ediyorum."

"Sylvie nereye gitti?"

"Yani, işte..." Omuzlarını silkiyor.

Gözleri bir sağa bir sola oynuyor. Adam yalan söylemiyor ama bir şey saklamakta kesin.

"Peki o zaman."

"Hım."

"Yani ne?"

"Yani şimdi mi polis oluverdin? Boş versene."

Burada bir durum var ve iyi bir durum değil. Şimdilik bütün bildiğin bu.

"Ama bana yine de içki verebilirsin, değil mi?"

"Barmen olsaydım verebilirdim. Fakat değilim, kafeterya müdürüyüm. O yüzden hayır."

Bu adamdan (senin için bile olsa) içki almanın bir yolu olabilir ama bu yol o değil.

Doldurulmuş kuşa bak.

Titiz bir işçilikle doldurulmuş kahverengi beyaz deniz kuşu, bardak altlığı yığınları ve kurumaya bırakılmış fincanlar arasında yatıyor; bir kanadı kırık. Adam kuşu tamir etmeye çalışıyor.

Kuş, kaidesi olan kalkandan koparılıp alınmış gibi görünüyor. Muhtemelen duvardan indirilmiş.

Büyük korsan martı bu. Deniz kuşu, şu anda bulunduğun yer olan Insulinde isolasının keşfini simgeliyor.

Üzerindeki küçük metal etiket de aynısını söylüyor: "Büyük Korsan Martı (Stercorarius skua)."

Bu kuşta sana acı veren bir şeyler var...

Sessiz kal.

Adam somurtarak deniz kuşunun tüylerini çekiştiriyor.

"Yardım edeyim mi?"

"Bak, kankan orada." Kapıya bakıyor, orada pilot ceketi giymiş bir adam ayağını yere vuruyor.

"Gidip onunla konuşsana, olmaz mı?"

"Kankam da ne demek?"

Seni duymuyormuş gibi yapıyor, kuşa odaklanıyor.