Konuşma · KLAASJE (DİSKOCU ORANJE GÜZELİ)

"Gelgelelim, eğer yanlış hatırlamıyorsam, hâlâ birkaç yüzyılımız varmış. Tam bir hayal kırıklığı."

"Bak, polis uzmanı falan değilim ama bana kalırsa bu çok özel bir polis memuruna benziyor."

"Şunu bil ki ben artık Kıyamet Polisi falan değilim. Kehanet yanlış çıktı. Akşamdan kalmalığım geçince işaretlerin hiçbir anlamı olmadığını anladım."

"Evet, benim polissel tipolojim akılalmaz derecede nadirdir."

"Vaay, demek bir de polissel tipolojiler var..." Elindeki kahve fincanından buhar yükseliyor.

"Sizi temin ederim, böyle bir şey kesinlikle yok."

"Tanışmaz olur muyum... Eşi benzeri görülmemiş Süperstar Polis olur kendisi. Buralarda namını duymayan yoktur."

"Martinaise gerçekten çok şanslı. 1000 polisten yalnızca birinde Süperstar Polis kumaşı olur."

"Vay canına." Kadın, teğmene dönüyor. "Feniks neden geri geldi?"

Feniks, Revachol'un en büyük ikinci (erkek) disko sanatçısı olan Guillaume le Million'un sayısız lakabından biridir. Bunu duymak bir onur.

"Kim, yemin ederim şu an neyden bahsettiği hakkında hiçbir fikrim yok."

"Hanımefendi, meslektaşım size ne söyledi bilmiyorum ama süperstar polis memuru diye bir şey yok."

"Tabii ki var. Yanında duruyor..." Kadın sana bakıyor, ardından teğmene dönüyor. "Adam resmen Feniks. Feniks neden geri geldi acaba?"

"Maalesef son görüşmemizden bu yana polissel tipolojimde bir değişim yaşadım. Artık bambaşka bir polisim."

"Vay canına..." Elindeki kahve fincanından buhar yükseliyor.

"Vay canına falan yok." (Kadına doğru eğil.) "Ben artık dünyanın en sıkıcı polisiyim. Öyle bir şey bir daha asla yaşanmayacak."

"Bence büyük konuşma. Peki bu sözde sıkıcı polis neden geri geldi?"

"Evet. Vay canına." (Kadına doğru eğil.) "Artık ben, gezegen dediğimiz bu mezbahanın elçisiyim. Yaklaşan kıyımın habercisi."

"Hakikaten de vay canına... Peki, elçi neden geri geldi acaba?"

"İşler vay canına denecek noktanın çok uzağında, küçük hanım." (Kadına doğru eğil.) "Ben artık farklı bir adamım, zaaflarıma tövbe edebilmek için yeniden doğdum. Ben Özürcü Polis'im."

"Tövbekâr bir keşiş polis..." diyor kadın kendi kendine. "Bu değişmiş adamı bana getiren nedir?"

"Duydun mu, Kim? Buralarda acayip bir namım var."

"Hani sana daha önce sözünü ettiğim... ııı... şey vardı ya, bu onunla alakalı işte."

"Evet, orasını anladım dedektif bey." Teğmen, genç kadına dönüyor.

"Tanışmaz olur muyum... Kendisi dünyanın en acınası polisi olur."

Bu yorumu sakın kabul etme.

"Hayır. Ben artık öyle biri değilim. Ben Süperstar Polis'im."

"Pardon, düzeltiyorum. Neden yine geldin, süperstar?"

"Özür dilerim. Ben Özürcü Polis'im."

"Hiç canını sıkma, gayet normal bir durum." Merhametle başını sallıyor. "Konu nedir, beyler?"

"Hayır. Ben artık öyle biri değilim. Ben sıradan bir polisim artık. Sıradan bir polis memuru."

"Bana sorarsan gereksiz bir gelişme." Başını sallıyor. "Peki bu sözde sıradan polis memuru neden geri geldi?"

"Hayır. Ben artık öyle biri değilim. Ben Kıyamet Polisi'yim."

"Pardon, düzeltiyorum. Neden yine geldin, yaklaşan kıyamet?"

"O günler mazide kaldı. Buraya soru sormaya geldim."

"Soru mu? Ne konuda?"

"Tanışmaz olur muyum... Bu adamın hitabet yeteneği unutulmazdır."

"Daha önceki yorumumu geri almak istiyorum. Şu an içinde bulunduğumuz durumu düşününce çok yersiz geldi."

"Neymiş bu içinde bulunduğumuz durum?" Kadın, teğmene bakıyor.

"Hiçbir şey söyleme."

"Gördünüz mü?" Kadın, teğmene dönüyor. "'Hiçbir şey söyleme' dedi. Çok tuhaf. Kim böyle bir şey der ki? N'oluyor yahu?"

"Beni başkasıyla karıştırıyor olmalısın. Ben yalnızca sıradan, kendi hâlinde bir polis memuruyum."

"Hiç sanmıyorum." Başını sallıyor. "Öylesi bir ateş kolay kolay sönmez. Neden geri geldin, Ateş Adam?"

"Böylesine enteresan bir şeyi asla yapmam. Dünyanın en sıradan polisi olmaya çalışıyorum ben."

"Bunu başarabileceğinden şüpheliyim." Başını iki yana sallıyor. "Peki konu nedir, beyler?"

Esen soğuk rüzgâr yüzünden anlamak neredeyse imkânsız olsa da kadının boynundaki ve yanaklarındaki damarlar genişliyor.

"Sözümün arkasındayım."

Başını yana yatırıp gülümsüyor. Kahve fincanından buhar yükseliyor.

"Tanışmaz olur muyum! Kendisi Janti Bando'nun hayatımda gördüğüm en büyük hayranı olur. Ve belirtmeliyim ki, hayatımda çok sayıda Janti Bando hayranı gördüm..."

"'Öyle işte,'" diye şarkıyı söylemeye başlıyor kadın. "Hayat zorlaşıyor ama insan yaşıyor.'"

35 yılında piyasaya çıkan, "Bütün İnsanlığa Megafonla Sesleniş" isimli teklinin nakaratı, insanı sabah yürüyüşünde yaşlı teyzelerin üzerine atlamaya iten o "sikerler" mantalitesine sokuyor.

"Bir sonraki performansım için düşük tempolu bir şey buldum." ("En Küçük Kilise" kasetini çıkar.)

"İşte bu! Hüzünlü Küçük Kilise Şarkısı! Çok özledim ya, gerçekten çok özledim."

"Özledin mi? Niye?"

"Çünkü Hüzünlü Küçük Kilise Şarkısı, adından da anlaşılabileceği üzere hüzünlü bir şarkıdır, dedektif."

Bu sıradan bir ifade şekli değil. Karşındaki genç kadının hüznün ne demek olduğuna dair derin fikirleri var.

"Henüz hiçbir şey görmedin sen. Aşağıda bir karaoke makinesi var."

"Vay canına..." Sessiz bir kuşkuyla başını sağa sola sallıyor, kahve kokusunu içine çekiyor.

"Komiser Kanun birazdan hüzün stiliyle ortalığı dağıtacak."

"Sizi temin ederim, hiçbir şeyi hiçbir stilde dağıtacağı falan yok. Aslına bakarsanız..."